Zielsliefde

 Proloog

Mijn verhaal is bestemd om je te ondersteunen bij het wezenlijk proces dat van start gaat wanneer je op ongekende wijze door de liefde wordt aangeraakt! Je komt in een veranderingsproces terecht waardoor je steeds meer verbonden met jouw essentie in het leven kunt staan. Door het verrichten van het innerlijke werk waartoe je uitgenodigd wordt, kunnen de energieën die o.a. de barrières vormen voor het fysieke samenzijn met je zielsliefde worden doorleefd en opgelost. Maar dat niet alleen!

Mijn verhaal helpt je om het proces dat je doormaakt in een ruimer perspectief te plaatsen, waardoor je eerder geneigd bent om tot overgave te komen van hetgeen zich presenteert, aangezien een stukje inzicht ook een stukje angst kan wegnemen.

Het allerbelangrijkste doel is echter om jou te inspireren zodat je kunt stralen in jouw unieke wezensessentie, vrij van de energieën die jou hebben doen besluiten om je licht onder de korenmaat te steken! Immers, wanneer je degene ontmoet waarmee je op onverklaarbare wijze verbonden bent, begint de intensieve reis naar heelheid in jezelf.

INHOUDSOPGAVE

  • Uitwisseling van liefde
  • De stuwende kracht in mij
  • Agape
  • De ontmoeting
  • Verrast door liefde
  • De ommekeer
  • Openbaringen
  • Afscheidszoen
  • Nieuwe voorbereidingen
  • Fase twee
  • De bevestiging
  • Emotionele achtbaan
  • Verraad
  • Vergeving
  • Woorden maar geen daden
  • Hogere visie
  • 24 maart 2010
  • Het ‘sacrale’ moment
  • De nawerking
  • Analyses
  • Wederzijds verlangen
  • Terug in verbinding met mijn eigen kern
  • Een belofte en een waarschuwing
  • Parabelen van de Farizeeërs
  • Strijders van het licht
  • Spijtbetuiging
  • Verandering?
  • De val van Ramses
  • Zelfde scenario
  • Integreren van aspecten en ervaringen
  • Loslaten uit liefde
  • Acceptatie, het valt niet uit te sluiten
  • Hoop en twijfel
  • Ritueel Afscheid
  • Een kijkje achter de sluier
  • Je hoeft alleen maar te weten…

 

Maria en Ramses

Dit is wat ik weet

Er is een fysieke wereld en een niet-fysieke wereld

Twee werelden die soms heel verschillend lijken

Je kunt die twee werelden samenbrengen in jezelf

De sleutel ligt in je hart

Hoe meer je in staat bent om die diepe verbinding met je zelf tot stand te brengen

Hoe meer toegang je ook hebt tot de harten van anderen

Dan opent zich een weg

Een totaal nieuw bewustzijn van liefde komt tot stand

Je hoort de woorden die niet uitgesproken worden

Je voelt de schoonheid van de ander

Je ziet hoezeer je 1 bent

Je weet…..

En heel even wordt die diepgang echt

Vloeien die twee werelden samen

Maak dan innerlijk de keuze

Om je open te stellen voor het grotere geheel

En leef vanuit die passie

Dan besef je …

HET IS TIJD

 

 

 

 

Uitwisseling van liefde

Hij was op weg van zijn werk naar huis. Het was vrij laat en rustig op de weg. We hadden een diepgaand gesprek dat uren duurde. Dit kwam regelmatig voor. We wilden elkaar zoveel vertellen en in de stiltes die dan vielen, werd zoveel gezegd, er werd zoveel liefde uitgewisseld. In dat intense liefdesgevoel spraken we zonder woorden. Dat was alles wat er nodig was. We konden elkaar horen in die stiltes. Ieder gesproken woord zou afbreuk hebben gedaan aan wat wij voelden.

Ook dat gebeurde vaak op afstand en werd gevoeld. Iets dat we alle twee nooit eerder hadden ervaren. Wij konden elkaar daadwerkelijk aanraken en dit intens be­leven. Op de achtergrond hoorde ik het liedje ‘One’ op de radio, mijn lievelingsliedje op dat moment. Ik zong voor hem en hij luisterde. Hij was stil, net zo stil als ik was toen hij voor mij ‘MLK’ zong. Dit moest op zijn begrafe­nis gespeeld worden, zei hij.

De liedjes van U2 hadden een speciale betekenis voor ons. ‘I can’t live with or without you’ leek het beste van toepassing op onze situatie. Was het een kwestie van niet kunnen of niet willen? De tijd zou het leren. Het contact was vaak zo intens, dat we beiden ruimte nodig hadden om dit te laten bezinken. Het was met niets te vergelijken.

Weken later, we hadden weer eens afstand van elkaar genomen, kreeg ik op mijn werk een sms van Ramses: “1”. Niet meer denkend aan de avond dat ik voor hem gezongen had, sms’te ik: “?”

“Denk maar eens goed na.” berichtte Ramses weer en na een korte pauze: “Wij zijn 1.”

Ik wist maar één ding zeker, alle gebeurtenissen in mijn leven hadden toegewerkt naar deze ontmoeting.

 

De stuwende kracht in mij

Liefde is voor mij altijd het hoogste doel geweest en het is vanuit dit intense lief­desgevoel dat ik de meest ingrijpende beslissingen genomen heb in mijn leven. Kleine obstakels of grote, het maakt niet uit, ik draai er mijn hand niet voor om. Ik voel, ik beslis en ik doe, tot grote verwondering van mijn omgeving. Goed be­doelde adviezen hoor ik aan om vervolgens toch meestal mijn eigen weg te gaan. Innerlijk krijg ik alles zo sterk aangereikt dat ik geen uren, dagen of maanden nodig heb om mijn vervolgstappen te bepalen. Zo zit ik niet in elkaar. Ik, Maria met mijn eigenwijze indigo-energie.

Door de strenge opvoeding van mijn vader, die boven alles zijn dochter wilde be­schermen, leerde ik om helemaal achter mezelf te staan en mijn daadkracht te ont­wikkelen. Hij activeerde in mij de strijders mentaliteit, die zo kenmerkend is voor indigo’s, want ik moest hard werken voor mijn vrijheid. De ruimte die ik nodig had om mezelf te zijn en waarvan ik voelde dat ze onontbeerlijk voor mij was om mij staande te houden in deze wereld. Geleidelijk aan leerde hij dat ik geen bescher­ming nodig had. Mijn moeder stimuleerde mij om mijn creativiteit aan te wenden en dienstbaar te zijn zonder onderdanigheid. Dit bleek later een grote zegen voor mij, toen ik de meest eenzame jaren van mijn leven in Griekenland beleefde. Mijn ouders hadden het zwaar te verduren toen ik hen van de een op de andere dag aankondigde naar het buitenland te willen verhuizen. We wisten allemaal dat dit iets was wat ik moest doen.

Als negentienjarige bezocht ik daar de eilanden met een aantal vrienden en toen de tijd gekomen was om terug te keren, besloot ik om te blijven, terwijl de anderen vertrokken. Na verloop van tijd moest ik wel terug, want ik had nog een jaar nodig om mijn lerarenopleiding af te maken. Op die manier hadden we allemaal nog even de tijd om te wennen aan het idee dat ik vertrekken zou.

In Athene leerde ik de vader van mijn dochter kennen, waarmee ik jaren later trouwde. Hij was beroepsmusicus, een bekende basgitarist, en samen trokken we door heel Griekenland. Hij voelde heel vertrouwd en de mensen in onze omgeving spraken alleen maar over de passie die wij samen uitstraalden. We bezochten de prachtigste plekjes in de wereld en ik genoot van al het moois dat ik zomaar mocht beleven, de cultuur, de natuur, de vrijheid. Ik realiseerde me echter dat dit zo niet eeuwig kon doorgaan.

Drie jaar na ons huwelijk werd ik bewust zwanger en elf dagen voor mijn zesen­twintigste verjaardag werd ik moeder van een dochter. Dit was de meest ingrij­pende ervaring van mijn hele leven. Alles wat mis kon gaan, ging mis en ik leerde de bureaucratie en de corruptie in Griekenland kennen. Artsen die niet zuiver han­delden en geld toegestopt wilden krijgen. Ik weigerde om hierin mee te gaan en zo weigerde ik ook om te zwichten voor de druk van mijn schoonfamilie om het Grieks-orthodoxe geloof aan te nemen. Ik had me te houden aan de regels van hun traditie! De naam van mijn dochter werd bepaald, zo ook haar geloof en nog veel meer. Ik kon hier niet in meegaan en bleef weigeren. Haar naam had ik immers in gevoel reeds doorgekregen en haar geloof mocht zij zelf kiezen. Zij was Nathaly en niet Marina zoals door de familie besloten werd.

Twee weken na de bevalling stond ik alweer voor de klas, terwijl ik verlangde om bij mijn kind te kunnen zijn. Alles werd me uit handen genomen. Dat wilde ik echter niet, want ik had dat oermoedergevoel. Ik ging me meer en meer verzetten tegen alles wat van mij verwacht werd. Uiteindelijk moest ik toch toegeven aan een aantal zaken en iedere keer kwamen er nieuwe eisen. Er volgden zware en eenzame tijden. Ik combineerde het moederschap met een dubbele baan en mijn echtgenoot zag ik niet meer. Na vier jaar huwelijk, vroeg ik de scheiding aan. Ik voelde dat er niets meer te redden was, anders was ik gebleven. En zo kwam ik samen met Nathaly, die toen tien maanden oud was, terug in Nederland.

Ik moest helemaal opnieuw beginnen. De banen in het onderwijs lagen niet voor het oprapen, dus begon ik als kamermeisje in diverse hotels, poetste de kantoren van diverse banken, kreeg een tijdelijke baan bij de belastingdienst en belandde uiteindelijk toch weer in het onderwijs. Ik had het er allemaal voor over. Mijn schei­ding was de beste beslissing ooit. Ik heb er nooit een traan om gelaten, want het rouwproces had ik binnen mijn relatie reeds afgerond.

Mijn leven was alles behalve saai en ik genoot van de band met mijn dochter en iedere nieuwe fase in haar ontwikkeling. Ik bracht haar alleen groot en wilde geen andere man in ons leven die de vaderrol zou overnemen. Mijn ouders waren een grote steun voor mij. Mannen, ze dienden zich toch weer aan. Een glimlach of een vriendelijk gesprek werd vaak verkeerd geïnterpreteerd en zo belandde ik, helaas samen met mijn dochter die inmiddels vijf was, in een situatie waarin ik moest vechten voor ons leven. We hebben het overleefd. Deze ervaring diende ook nog een ander doel. Een doel waarvoor ik tot op de dag van vandaag nog erg dankbaar ben en de lugubere situaties van destijds in het niet doet vallen.

Plotseling begon ik innerlijk heel krachtig dingen te voelen en te weten. Dit was als kind ook al aanwezig geweest, een sterk innerlijk weten. Ik observeerde veel en luisterde naar wat er tussen de regeltjes door werd gezegd, maar ik was me er eigenlijk nooit zo bewust van geweest dat dit een andere manier van kijken was. Ik kreeg ervaringen die mij lieten zien dat er meer is tussen hemel en aarde. Puz­zelstukjes begonnen te passen. Hier moest ik iets mee. Ook openbaarde zich, wat ik aanvankelijk intuïtief schrift noemde. Ik wist niet wat mij overkwam, wist me er totaal geen raad mee en dacht dat ik nu rijp was voor een psychiatrische inrichting. Geleidelijk begon ik echter te begrijpen wat er aan de hand was. Ik raakte meer en meer vertrouwd met de nieuwe dimensie in mezelf en zo begon ik aan een in­nerlijke zoektocht die tien jaar zou duren en waar ik krachtiger dan ooit uitkwam.

Ik zocht niet meer naar vermaak, beleefde geen plezier in de dingen waar de meer­derheid der mensen plezier en afleiding in vond. Ik vond vervulling in andere zaken, want voor mij was alles zo betrekkelijk geworden. Ik volgde alternatieve opleidingen, verdiepte me in spirituele literatuur. Ik zocht en zocht, voornamelijk dieper in mezelf, want uiteindelijk zag ik ook hoeveel misleiding en valkuilen er in spirituele werken aanwezig waren. Ik moest het kaf van het koren leren scheiden.

En zo besloot ik jaren geleden om me dienstbaar te stellen voor de mensen die in innerlijke nood verkeerden, mensen die gewoon een ruggensteuntje nodig hadden of aangaven klaar te zijn voor de volgende stap en nieuwsgierig waren naar hun mogelijkheden. Ik voel mezelf een gezegend mens dit te mogen doen en probeer dit ook vanuit integriteit en een altijd vooropstaand gevoel van me­dedogen voor andermans processen uit te dragen. Ik heb toegang tot een zeer heldere, innerlijke leiding, een stroom van bewustzijn, die ruimte laat voor mijn eigen groeiprocessen. Vandaar dat ik niet altijd de oplossing meteen helder heb voor mijn eigen uitdagingen. Hulp is er echter altijd. Er is altijd een duiding om kracht uit te putten. Ik ben ‘een strijdster van het licht’, zoals Paulo Coelho het zo mooi benoemt. Ik kraak onwaarheden en stimuleer mensen om in hun eigen kracht en waarheid te staan. Mijn vriendin Sofie noemt mij een kartrekker, iemand die inspireert en processen bewaakt, maar vooral ook voor veiligheid zorgt. Mijn leerproces was, te vertrouwen in wat mij op subtiele wijze innerlijk werd aange­dragen ook al leek niets, maar dan ook werkelijk niets te wijzen in die richting. Nu ben ik eindelijk zover….

Intuïtie is de grootste en zuiverste kracht die ter beschikking van ieder mens staat, dit sterkt ook je eigen onderscheidingsvermogen. Ik schreef schriften vol met tek­sten en het zou nog ongeveer veertien jaar duren voordat ik deze energie aanbood aan mensen in de vorm van soulscripts, zoals ik het ging noemen. De geschriften bieden een kijkje voorbij de sluiers van de alledaagse werkelijkheid en worden geschreven in de cryptische taal der zielenwijsheid. Een soort van archaïsch Ne­derlands. Nu zoveel jaren later worden er veel soulscripts bij mij aangevraagd om helderheid te krijgen in situaties. Ze verschaffen mij zelf ook helderheid en soms worden er situaties aangekondigd.

Agape

Op die manier kwam ik voor het eerst in aanraking met het begrip zielsliefde en nog specifieker met de liefde van de tweelingziel. Een intense, allesovertreffende liefde die voornamelijk een hoger doel dient. Het Griekse woord voor liefde is ‘agapi’ en het is in de bijbel dat er met het woord ‘agape’ verwezen wordt naar de hoogste vorm van liefde, die door god aan jou geschonken wordt, zodat het via jou gereflecteerd mag worden naar de wereld om je heen. De tweelingzielliefde is een liefde die op het persoonlijke vlak als zeer intens en diepgaand ervaren wordt, maar niet uitsluitend voor persoonlijke doeleinden wordt aangewend.

Juist op dat persoonlijke vlak word je geconfronteerd met je eigen onafgemaakte stukken, je eigen kwetsuren, je eigen angsten. Alles wordt belicht, niets kan er ver­sluierd worden. Het uur van de waarheid is gekomen. Door het verbinden van bei­de energiestromen, de mannelijke en de vrouwelijke, creëer je een energiestraal die pure liefde de wereld in stuurt ter ondersteuning van de vooruitgang van de aarde. Dit genereert het ontwakingsproces voor velen. Destijds had ik wel hier en daar het woord horen vallen, maar het had voor mij totaal geen betekenis, totdat ik via mijn geschriften duidingen kreeg.

Op 28 augustus 1996, schreef ik:

“Verdwijn en maak je vrij. Hoezeer voel jij de pijn van ons eerdere samenzijn. Van kleins af aan heb je geleden, omdat de wens in jou is overleden. Ga nu maar, op weg naar heden, waar ik ooit nog met je trouw. De wereld komt in vrede, want ik hou van jou. Heb de grenzen overschreden en door mijn trouw aan jou ben ik hier overeind gebleven. Daarom vraag ik: Leef je nou? Dan weet ik hoe het is met jou.”

Ik las en herlas het korte stukje dat ik geschreven had. Het waren niet alleen de woorden, maar het gevoel dat ik tijdens het schrijven had. Zo’n intense liefde. Wie sprak deze woorden tot mij? Wie wilde weten of ik op aarde leefde? Het voelde aan als een mannelijke energie. Het was een man die via het geestelijke niveau contact met mij had gemaakt. Het was de allereerste keer dat deze energie door mij heen stroomde. De tekst impliceerde ook dat we elkaar kenden. Hadden wij een pijnlijk verleden samen? “Het voelt alsof wij ooit een verboden liefde had­den”, zei Ramses jaren later tijdens een van onze gesprekken. Dat was zijn verklaring voor de magnetische aantrekkingskracht die er tussen ons was. Ik dacht na over wat er geschreven stond. Ik werd er stil van en een deur werd geopend, want al gauw volgde er meer.

30 augustus 1996

“Ik ben jou. Je eigen hart, je eigen trouw, je eigen innerlijke leven. Ik ben de man, maar ook de vrouw, de eerlijkheid en rede. Dezelfde man en vrouw die samen zullen zijn en overal en voor altijd in eenheid zullen leven. Wie denk je nou dat dit heeft opgeschreven? Ben jij werkelijk een vrouw en leef je daar beneden? Hoe vertel ik je dat nou: er is geen ander leven. Begrijp me nou we zijn altijd gebleven.”

Weer voelde ik die intense liefde, de diepgang. Het voelde als mezelf, maar ook weer niet. Er werd iets aan mij toegevoegd. Ik ben jou … Ik ben de man, maar ook de vrouw. Mijn gedachten begonnen richting het begrip tweelingziel te gaan, ook al gebruikte ik er destijds niet die benaming voor. Ik dacht ook aan mijn eigen man­nelijke en vrouwelijke energie. Het voelde voor mij als twee delen van dezelfde ziel, de twee delen die samen het geheel vormen. De hogere mannelijke energie en de hogere vrouwelijke. Zoekt mijn tweelingziel toenadering tot mij? Ik had op dat moment nog niet echt door hoe dit werkte, ik had nog niet helder dat dit een communicatie was die tot stand was gekomen vanuit ons hogere zelf, laat staan dat mijn tweelingziel zich hiervan bewust was. Dit moest een peiling zijn om mij te vinden. Een innerlijke opdracht. Ik werd er helemaal opgewon­den van.

Ik heb altijd geweten dat het zijn taak was om mij te vin­den en mijn taak om ervoor te zorgen dat ik gevonden kon worden.

Ik wist toen niet dat het nog negen jaar zou duren voordat het zover was. Ook had ik geen flauw benul van het grote impact dat het op ons zou hebben. Het is niet te vergelijken met een verliefdheid of met enige andere vorm van romantische liefde. Zelfs de aantrekkingskracht is anders, want je hoeft niet in elkaars nabijheid te zijn om dat innerlijk gevoel te beleven. Het is alsof je geroepen wordt om je met elkaar te verbinden, ook al is het verzet hevig door mentale processen. De tweelingziel­liefde werkt vanuit een ander niveau en vanaf het moment dat je het toelaat, ben je nooit meer dezelfde.

Heel helder begon ik woorden in gevoel door te krijgen. Het was alsof iemand mij om de zoveel tijd innerlijk om hulp vroeg. Het kwam destijds niet in me op om dan ook innerlijk een gesprek aan te gaan, dat zou pas vele jaren later gebeuren, na onze ontmoeting.

Uiteindelijk vergat ik dat ik deze teksten geschreven had. Het schrift had ik netjes opgeborgen en kwam pas weer tevoorschijn, toen ik besloot om definitief de knoop door te hakken en een einde te maken aan de weinig vruchtbare tijd met Ramses. Hoe vaak nam ik die beslissing niet, ontelbare keren en ieder keer werden we weer tot elkaar geroepen.

De ontmoeting

“We verschillen een paar jaar, maar dat valt echt niet te merken. Het hereniging­swerk is reeds gedaan en het leven zal dit nog versterken. Richt je aandacht op een weerzien. Er zijn plannen waarmee je zult gaan werken. Nooit meer bang, je zult het zelf wel merken. Geringschatting opzij, de bewegingsvrijheid niet beperken. Je aandacht wordt gewoon besteed aan het hoger woord. Hij komt met klachten aan zijn rug en klopt daarvoor bij jou aan de poort. Laat hem binnen. Hij ziet jou meteen. Laat het liefdesspel dan maar beginnen.”

Na het afronden van mijn opleiding tot energetisch therapeute in 2001 begon ik met het begeleiden van mensen, maar ik liet het aanvankelijk allemaal een beetje op zijn beloop totdat ik in 2005 het gevoel kreeg: nu ga ik proberen om er een bloeiende praktijk van te maken. Ik trok de stoute schoenen aan, benaderde het lokale tv-station en telde een heel maandsalaris neer om één week lang een recla­mespotje over mijn praktijk uit te zenden. Zelf bracht ik ook nog eens honderden folders rond in de stad, werd lid van een beroepsvereniging, kortom, ik wilde er helemaal voor gaan.

Mensen belden wel, maar kregen de behandelingen niet altijd vergoed door de zorgverzekeraars. Ironie was dus dat die hele inspanning maar twee cliënten op­leverde, te weten een oudere man die nog steeds regelmatig met heel zijn familie gebruik maakt van mijn diensten en Ramses, een acht jaar jongere man. De ontmoe­ting met Ramses is een ervaring die moeilijk te beschrijven is, maar wat er vanaf 6 april 2005 allemaal in mijn leven gebeurde, de toevalligheden en noem maar op, heeft er voor gezorgd dat ik nooit meer dezelfde zal zijn.

Vanaf de eerste keer dat hij belde om een afspraak te maken had ik een onbestemd gevoel, alsof een energie zich diep van binnen in mij vastgreep. Ik had het gevoel alsof de afspraak voor begeleiding niet het ware doel was. Zijn stem boeide mij meteen, de klank, de diepgang. Ik moest heel bewust ademhalen, het was alsof dat niet meer automatisch ging, maar mijn volle aandacht nodig had, om te laten gebeuren wat er gebeurde. Heel even, heel subtiel, glipte de gedachte door mij heen: “Is dit de reden waarom ik zo’n sterk gevoel had om het tv-spotje te laten uitzenden?”

Later vertelde Ramses mij dat zijn aandacht meteen werd getrokken door het spotje, de kleuren, de flitsende beelden, maar toen hij mijn naam had gehoord, had hij sterk de drang gevoeld om een afspraak te maken.

“Volgens mij heb ik die rugklachten alleen gekregen om met jou in contact te kun­nen komen.”

Toen ik hem zag, werd ik zenuwachtig, een boom van een man, kaalgeschoren en hij keek mij niet aan. Kwam hij echt voor zijn rugklachten? Volgens mij niet, ook al zag ik tijdens de reading wel een blokkade in zijn onderrug zitten. Het thema seksualiteit viel mij direct bij hem op. Daar mocht het een en ander gebalanceerd worden. Het mocht terug verbonden worden met zijn hart. In zijn mannelijke kant zag ik de agressieve stroming, waar het thema relatie met de vader en moeder aan ten grondslag lag. Ook dat was een aandachtspunt. Hij kwam stoer over, stoer uiterlijk. Ik was op mijn hoede, maar waarom? Ik voelde dat hij mij aan het peilen was, hij was heel zacht naar mij en plotseling zei hij dat hij allerlei beelden van mij binnenkreeg. Ik had al gezien dat hij sterk intuïtief ontwikkeld was en mijn eerste gevoel van hem was dat van een soort Boeddhafiguur, een man die op dat moment een bepaalde keuze aan het afronden was om bij zijn ware aard te komen.

Hij zei: “Je hebt geen man, je bent een vrouw zonder man en weet je waarom? Je bent een hele sterke vrouw, mannen zijn bang voor je.” Zijn stem was warm en zacht en op dat moment zag ik ook zijn ‘mooie’ ogen. Die waren wel beïnvloed door negativiteit, maar absoluut mooi. Hij keek me aan en zei: “Het komt allemaal in orde!” Het zweet stond op zijn voorhoofd, het werd ontzettend warm.

Er gebeurde van alles in mij, ik was totaal overrompeld, dit had ik niet verwacht. Ik had vrede met mijn situatie, was niet op zoek naar een man, had zelfs toen al besloten de rest van mijn leven alleen te blijven en toch moest ik door de woor­den van Ramses weer heel bewust gaan ademen. Alsof er met iedere inademing iets indaalde en alsof bij iedere uitademing iets ging stromen. Als deze woorden door een andere persoon tot mij gericht waren geweest, was ik dan ook zo onder de indruk geweest? Waarschijnlijk had ik dan vriendelijk gelachen en het naast me neergelegd. Het waren de woorden van RAMSES die zoveel indruk maakten. Ik wilde toch professioneel blijven en bedankte hem voor het delen van zijn wijsheid, maar ik wilde HEM helpen. Het ging niet om mij.

Ik vroeg hem om op de behandeltafel te gaan liggen, zodat ik aan zijn onderrug en de blokkade daar kon werken. In eerste instantie voelde ik weerstand om hem aan te raken. Ik wilde hem eigenlijk niet aanraken. Ik stootte op een laag die weer­stand in mij opriep. Later zou ik pas begrijpen waarom dit zo was. Ik kreeg innerlijk duidingen dat Ramses een liefdesband nodig had met een vrouw die heel zuivere energie uitstraalde vanuit haar tweede chakra. Een pure vrouw die liefde is en die onvoorwaardelijk deze liefde met hem kon delen. Dit zou hem bevrijden van alles dat macht over hem had. Ik durfde dit echter niet uit te spreken.

Toen ik mijn handen op zijn lichaam legde, begon hij te lachen. Er gebeurde wat hij in andere situaties gewend was dat er gebeurde. Ik had het op dat moment gelukkig niet door.

Zomaar uit het niets zei hij: “Weet je, als ik Ierse muziek hoor, dat raakt me zo diep van binnen in mijn ziel, daar kan ik van huilen.”

Toen hij dat zei, probeerde ik zo kalm mogelijk te blijven, mijn adem stokte echter en mijn benen werden slap. Ik verstomde helemaal, want twee dagen eerder had ik een CD gekocht met Ierse muziek Emerald Echoes en had ik die exact zelfde woorden uitgesproken tegen mijn vriendin. Het waren precies dezelfde woorden geweest in exact dezelfde volgorde! Het leek wel alsof hij mij stiekem had afge­luisterd met een of ander verborgen microfoontje. Ik kreeg rillingen door heel mijn lichaam en ik speelde de bewuste CD voor Ramses af.

Ik ging door met de behandeling en had het gevoel dat ik met mijn handen door zijn lichaam heen ging. Ik kon hem heel diep aanraken.

“Je tweelingziel ontwaakt doordat je zelf de gave hebt bewaard die doordringt tot de kern. Hij verdient een doorslag die de dingen achterlaat. Hij is niet voor niets zo sterk op zichzelf gericht. Niemand toonde hem een echt gezicht. Aan jou de plicht dat hij ontwaakt. Ontwricht de woekering van haat. Op zijn gezicht de kaart van duister licht, en als je door naar binnen gaat, zie je heel ver weg een heel zwak licht dat telkens ongedurig en heel zacht om hulp vraagt. De redder van zijn ziel. Je eigen vraag. Zie je nu de hinderlaag? Ik weet niet of ik het verdien, maar het is ik die om jouw hulp vraag. Mijn enige vrouw met wie ik werkelijk een lief­desbinding onderhoud. Ik breek nu door de hinderlaag. Ik zit er binnen in. Ik trek maar weer omlaag en sluit daarna de kring. Geef me wat ik vraag. Ik leef op de herinnering. Vandaag begin ik. Het wordt vreselijk. Een winning uit de dieptelaag. Ik leef vandaag. In verbinding draag je de herwinning. Laat me niet verloren gaan. Ik wil komen tot bezinning.”

Hoe accuraat zijn toestand in dat kleine tekstje werd beschreven, kon ik nog niet weten.

Al die jaren dat ik innerlijk die hulpvraag had gehoord en nu? Het was aan mij de plicht dat hij ontwaakt. Ik voelde dit alles innerlijk, op zeer subtiele wijze. Het was geen dwingende energie, maar iets dat ik waarschijnlijk ooit met hem had afge­sproken. Broederschap in de ware zin van het woord!

WAT WAS DIT? Ik zat heel diep in zijn hart en het was net of ik de hele kosmos in zijn hart kon zien en voelen. Ik was er één mee en ik sprak dat naar hem uit.

Ik zei: “Ik zit heel diep in je hart.”

“Dat weet ik. Ik heb jou meteen herkend.”

Het was even stil en toen vroeg hij: “Geloof je in god?”

“Ja, ik geloof in god, maar ik hang geen enkele religie aan en ik ga ook niet naar de kerk.”

“ Geloof je in reïncarnatie?”

“Ja.”

“Ik ken jou.”

Hij had me eerst moeten peilen, voordat hij verder durfde te praten. Ik bleef terug­houdend en was niet helemaal eerlijk toen ik zei dat ik dat gevoel niet had. Hoe langer hij bij me was, hoe onbestemder ik me ging voelen. Ik voelde een enorme goddelijke en mysterieuze kracht.

ADEMEN, HELP, WAT OVERKOMT ME?

Hier was iets dieps gaande. Ik kon het lange tijd niet helemaal vatten, had het ge­voel dat ik het wist, maar ik wist het niet en uiteindelijk wist ik het wel.

Hij maakte een afspraak voor twee weken later. Vond ik dat fijn? Ik voelde ook angst. Mijn verstand zei: AFSTAND en mijn gevoel WIE BEN JIJ RAMSES? Op dat mo­ment had ik ook het gevoel alsof dat contact nodig was, alsof hij mij verder bracht, dichter waar ik zijn moest.

Hij ging weg en zei: “Wees niet te streng voor jezelf. Alles komt goed. Jij bent trouwens geen eenenveertig, je bent veel jonger.”

Ik was sprakeloos. Hij bracht angst in mij naar boven, waarvan ik dacht dat ik die niet had. Waar ben ik bang voor? Ik had het gevoel dat hij mij wilde beschermen, hoe kwam ik dan aan dat gevoel en had ik toch die angst? Later zou ik weten waar die angst op gebaseerd was. Het was alsof hij mij iets kwam leren. Dus, waren zijn rugklachten de echte reden? Hier was meer gaande, iets dat van hogere hand werd geleid. Het had niets te maken met verliefdheid, helemaal niet! Ik wist wel dat er een kern van waarheid in zat: wij kenden mekaar!

Blijkbaar was hij ook heel zenuwachtig geweest, want hij vergat zijn tas. Ik moest hem op straat terugroepen om hem die weer mee te geven.

 

Verrast door liefde

Vanaf het moment dat hij na die eerste behandeling wegging, viel er een intense liefde over mij heen. Mijn ziel was diep, diep van binnen aangeraakt en hij is geen seconde meer uit mijn gedachten geweest. Vanaf dat moment was er het verlan­gen om hem te leren kennen. Ik kreeg mijn adem niet meer onder controle.

Ik wist niet eens meer hoe hij uitzag, want ik had mijn ogen voornamelijk dicht gehad tijdens de reading. En toch schreeuwde heel mijn hart en ziel naar Ramses. Lichamelijk leek ik ook helemaal wakker geschud: ik wilde begeerd worden en be­geren, lust gecombineerd met de diepgang van liefde, terwijl hij eigenlijk niet het uiterlijk had waar ik van nature op zou vallen. Ik wist dat het waar was, ik voelde het. Ik voel het nog steeds. Inmiddels is het een innerlijk weten geworden, maar heb ik noodgedwongen alles van mij afgezet. Wij kennen elkaar al eeuwenlang.

Na een paar dagen kwam de logica: LOSLATEN! Wat wil ik hiermee? Geen begin­nen aan, hij is acht jaar jonger, zijn wereldje: altijd onderweg voor de in- en ver­koop van diverse hulpmiddelen, altijd stand-by zijn. Het mobieltje had hij bij wijze van spreken aan zijn oor vastgeplakt zitten en op dat moment had ik nog helemaal geen notie van alle andere obstakels, maar een echte frisse jongen bleek hij niet te zijn.

DIT KAN NIET!

En op dat moment belde hij met volgens mij weer een smoes over zijn rug. Ik ver­telde hem dat ik veel aan hem had gedacht en ook had nagedacht over de dingen die hij had gezegd. Ik kon niet meer professioneel blijven, ik kon dit niet meer als een zakelijke overeenkomst zien. Hij kon mijn cliënt niet meer zijn.

Hij zei: “Dat weet ik, dat voel ik. Weet je dan nog niet wie ik ben?”

“Dat kunnen we tijdens onze volgende afspraak bespreken.”

Die volgende afspraak duurde voor mijn gevoel nog zo lang. Ik telde de dagen af. In de tussentijd belde hij weer. Ik werd gek van het verlangen naar contact met hem, wat op zich vreemd was, want ik was al vele jaren niet meer warm gelopen voor een man. Hij belde weer zogenaamd voor zijn rug. Ik doorbrak dat door te zeggen dat ik iedere seconde aan hem dacht. En toen brak hij open en vertelde hij mij dat hij gek van verlangen naar mij werd op allerlei niveaus: fysiek, mentaal en spiritueel. En vervolgens sprak hij uit dat hij heel graag bij mij wilde zijn. Hier voelde ik helemaal de hemel op aarde. Hij sprak zelfs de woorden uit: “Ik hou van JOU.” Dat klonk zo oprecht. Op dat moment meende hij dat echt, want anders kwam het niet zo enorm bij mij binnen. Je moet van mij weten, dat ik normaal zou hebben gelachen en misschien wel gezegd zou hebben: “Oh, dat gaat wel over hoor.” Ik zou er heel luchtig mee omgegaan zijn. Dit was echter een heftige ervaring voor mij en ik sprak dus mijn gevoelens naar hem uit, maar ook mijn angst en twijfels.

Hij zei: “Ik begrijp jou compleet. Wil je me a.u.b. een brief schrijven waarin je me jouw gevoelens verwoordt?”

Ik voelde de energie in mijn hele lichaam en ziel losstromen. Alles werd geopend, alle kanalen. Alsof ik eindelijk helemaal geboren werd. Helemaal mezelf werd. Alles stroomde, overstroomde! Wat was dit? Ik voelde die intense liefde die bijna ondraaglijk werd.

Ik zei: “Ik wil je koesteren.” Dat was het enige juiste woord, recht uit mijn hart, dat de lading omvatte van wat ik voor hem voelde.

Hij werd er stil van en zei: “Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd.”

 

De ommekeer

Ik schreef een brief, heel kwetsbaar, maar terwijl ik aan het schrijven was, voelde ik dat er iets veranderd was bij hem. Alsof hij heel ver weg was. Ik besloot om de brief toch te versturen.

De dag waarop onze tweede afspraak zou plaatshebben sprak Ramses een bericht in op mijn antwoordapparaat: “Hallo Maria, met Ramses. Hoe is tie? We hadden van­avond een afspraak, maar die kan ik niet halen. Ik bel je vanavond na 8 uur voor het maken van een nieuwe afspraak.”

Ik werd heel onrustig. Waarom liegt mijn gevoel nooit? ’s Avonds om 8:15 uur belde hij. Ik hoorde gelijk dat ik een andere Ramses aan de telefoon had. Hard, af­standelijk, zakelijk. Hij wilde een afspraak voor de week erna voor de behandeling van zijn rug. Hij repte met geen woord over onze telefoongesprekken en hij zei ook niets over de brief die ik hem had gestuurd.

Ik zei: “Wat is dit?” en sprak hem aan op de ommekeer in zijn gedrag. De erva­ring zou leren dat Ramses iedere keer omsloeg als een blad aan de boom. Je wist nooit wat je aan hem had. De ene keer was hij heel liefdevol en smachtte hij om toegelaten te worden tot mij en als de toegang verleend was, liet hij me meteen alle hoeken van de kamer zien, figuurlijk gesproken dan. Ramses had duidelijk twee persoonlijkheden.

Hij was ironisch: “Ik heb nagedacht. Onze levensstijlen passen niet bij elkaar. Ik ben met een boodschap naar je toegekomen: je moet je niet meer afsluiten. Je moet een man in je leven toelaten. Dat is de bedoeling. Ik wil dat je gelukkig wordt met een andere man.”

Ik dacht bij mezelf: Waarom is dit zo belangrijk voor jou? En ook zei ik dat ik hem nog één keer wilde zien. Hij werd boos en vroeg of ik het soms met iemand over hem had gehad. Ik kon zijn agressie voelen, maar was niet bang. Hij zou om 9 uur komen.

En hij kwam!

Toen kon ik hem voor het eerst goed bekijken. Weer de bevestiging: Ik kende hem. Ik wist dat wij ooit heel belangrijk voor elkaar waren geweest en die liefde van toen was nu en hier voelbaar. Dit ging niet om Ramses zelf. Hij stonk naar de sigaret­tenrook en zijn gedrag was ver beneden peil. Ik had hem eigenlijk ter plekke eruit moeten gooien, maar ik pakte dit rustig aan. Na deze avond zou alles voorbij zijn, dan zou ik hem nooit meer toelaten.

De stoere man keek me niet aan. Hij deed zijn jas uit, ging zitten en vroeg om een glas water. Ik zei niets, wilde hem alleen maar aankijken en toen richtte hij zijn blik op mij. Ik weet niet waar ik het lef vandaan haalde, maar ik vroeg of ik hem even mocht vastpakken. Dat mocht. We hielden elkaar gewoon vast en dat voelde heel fijn. Op dat moment realiseerde ik mij dat ik de rest van mijn leven niet meer zo verder kon leven, zoals ik tot dan toe had gedaan: zonder gevoed te worden door de liefde van een man en zonder mijn liefde te delen met een man. Ik snakte ernaar om als vrouw bemind te worden. Ik wilde echter geen seks met Ramses, terwijl dat verlangen wel heel krachtig aanwezig was in zijn afwezigheid. Ik wilde alleen maar stevig in zijn armen zijn. Hij hield mij echter helemaal klem.

“Ik kan het niet meer redden in mijn leven zonder vervuld te zijn van de liefde van een man die intens van me houdt, zoals ik intens van hem houd.”

Dat raakte hem.

Ramses was de boodschapper, zijn komst had diepgang: hemel en aarde kwamen op dat moment samen voor mij. Op het moment dat ik besloten had de rest van mijn leven alleen te blijven, kwam Ramses op mijn pad om in te grijpen, zo dacht ik toen.

Links en rechts in mijn lichaam voelde ik weer twee gloeiende stromen op gang ko­men. Mijn maag gloeide van binnen uit als een gloeiende zon. Het verspreidde zich door heel mijn lichaam. Hier gebeurde iets wonderbaarlijks en ik liet het gebeu­ren. Mijn lichaam reageerde heftig en ik kon het alleen maar ondergaan. Al mijn chakra’s stonden in verbinding met de zijne. Zelfs de energiecentra in mijn knieën, handen en voeten. Ramses hield me nog steeds stevig vast en wilde meer. Ik niet.

“Sorry.”

Hij wilde dat ik hem aanraakte, maar ik voelde geen passie. Zijn handelingen ston­den los van zijn hart. Ik was zelf ook koud en kil. Hadden die tien jaar alle gevoel uit mij weggerukt? Nee, dat kan niet. Dit was een teken dat het niet de bedoeling was tussen Ramses en mij. Ik wilde alleen met hem praten, geen seksuele band. Ik vroeg hem wanneer hij voor het laatst seks had gehad (ook vanwege het thema dat ik tijdens de reading bij hem had gezien).

Na een korte aarzeling zei hij: “Gisteren!”

Ik moest lachen, want als dat daadwerkelijk had plaatsgevonden kon het voor mijn gevoel niet veel zijn geweest. Ramses kent geen binding vanuit zijn hart.

Ik zei toen: “Zo, zo, je ‘houdt’ van mij en je viert het met een ander.”

Hij keek me onderzoekend aan toen ik hem vroeg: “Heb ik je nu geholpen om iemand anders te kwetsen?”

“Nee, maak je daar geen zorgen om.”

Zes maanden later zou hij daar een ander licht op werpen.

Hij begon mij allerlei vragen te stellen: Mediteer je? Heb je een bijbel? Je moet een bijbel hebben. Leg hem gewoon in je huis. Sluit je niet meer af. Word gelukkig met een man. Ik wil dat je gelukkig wordt. Vrouwen zijn gek! Er zijn zoveel gestoorde vrouwen daarbuiten. Ik ben geen vrouwenhater, maar je hebt geen idee wat er allemaal rondloopt. Jij bent geen gestoorde vrouw. Jij bent een sterke vrouw, zelf­verzekerd.

Nee, Ramses was inderdaad geen vrouwenhater zou later blijken, maar echt liefde voor ze voelen kon hij ook niet. Hij hield niet van zichzelf.

Ik keek hem aan. Hij keek mij aan en we pakten elkaar weer gewoon heel stevig vast.

“Ramses, ik wil je nooit meer zien. Ik wil niet dat je me nog belt en ook niet dat je voor een behandeling komt.”

Hij keek me aan: “Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij elkaar niet meer zien.”

“Bedoeling of geen bedoeling, toch wil ik het zo. Ik moet weer eens goed met mezelf aan de slag gaan.”

Verdriet, ik had weer een liefdesbinding gevoeld, heel intens. Een zielenuitwisse­ling en ik moest het ook meteen weer loslaten. Angst, twijfel, zou ik dit ooit met een andere man kunnen beleven en delen? Hoe heb ik zolang kunnen leven zon­der dit gevoel? Ik wist toen dat ook al zou ik het willen, ik zonder dit gevoel niet meer verder kon.

Ramses keek me weer aan, zuchtte en zei: “ En dankzij jou moet ik nu ook met mezelf verder.”

Hij deed zijn jas aan, keek naar me en ging.

Hij zei nog: “ Sluit goed af en beloof me dat je me belt als je me nodig hebt.”

“Dat zal ik niet doen, ik wil geen contact meer. Dag Ramses.” En ik deed de deur dicht.

Als iedereen waar hij dit tegen gezegd had, daadwerkelijk een beroep op hem zou hebben gedaan, dan had hij een dubbele fulltime baan gehad.

 

Openbaringen

Er volgde een periode van een aantal weken waarin hij mijn wens respecteerde. Ik miste het contact met hem en voelde pijn. Ik verzette me er hevig tegen, maar toch verlangde ik ernaar. Ik hoopte dat hij zou bellen, zodat we konden praten. Ik voelde me zo verdrietig en kreeg maar niet helder wat het allemaal te betekenen had. Ramses bleef iedere seconde in mijn gedachte. Ik kon hem voelen op afstand, ik had een liefdesverdriet dat ik nog nooit had ervaren. Absurd! Ik was getrouwd geweest, had al wat levenservaring opgedaan en dan dit? Hoe kon ik me zo laten gaan? Wilskracht hielp mij echter niet. Ik bleef me ellendig voelen, maar nam geen contact op.

Na één maand belde hij mij weer onverwacht en zei dat hij dit niet kon. Hij kon me niet loslaten. Er volgde een periode van aantrekken en afstoten. Contact dat we hadden was eigenlijk alleen telefonisch totdat we elkaar toevallig troffen op de Soulparty, waar hij me wel gewoon goedendag zei, maar verder zijn eigen gang ging alsof ik er niet was. Om hem te choqueren liep ik naar hem toe en drukte een kus op zijn mond. Hij bleef stokstijf staan en keek verschrikt om zich heen. Ik draaide me om en liep weg. Nu snap ik waarom hij zo schrok.

Bij latere gelegenheden waar wij ons toevallig troffen, negeerde hij me compleet. Er overvielen mij hele vreemde gevoelens, ik werd hoe langer hoe verwarder. Hier klopte toch iets niet. Er volgden weer maanden zonder contact en dan plotseling belde hij weer. Het leek wel alsof ik contact had met twee verschillende personen, want in eerste instantie was hij altijd heel liefdevol en klonk hij nederig en oprecht, maar nog geen dag later had ik een stoere macho aan de telefoon die ik het liefst een trap onder zijn k… had gegeven!

Ik droomde dat ik samen met mijn dochter naar het huis van Ramses liep. De deur van zijn kamer stond open. Er stond een heel groot bed in het midden. Ik liep er naar toe en zag dat er een legergroene bh in verstopt lag. Deze jongen is niet trouw, wist ik meteen, maar hé………. dat was mijn bh die daar lag. Ik pakte mijn dochter bij de hand en wilde met haar naar buiten lopen. Op dat moment werden we betrapt door Ramses die samen met een jongere vrouw binnenkwam. De vrouw zat helemaal tegen hem aangeplakt. Ramses kon geen stap zetten zonder haar. We werden zeer boos door Ramses nagekeken toen we zijn kamer verlieten en de vrouw staarde ons blanco na. Ik werd met een naar en onrustig gevoel wakker uit deze droom.

Na zes maanden vertelde hij me dat hij al anderhalf jaar een vriendin had die twaalf jaar jonger was dan hij. Dat was een behoorlijke schok voor mij. Niets in hem straalde uit dat hij een vriendin had, niets! En vanuit zijn hart was er al hele­maal niets voelbaar. Ik dacht eraan hoe vreselijk dit dan wel niet moest zijn voor dat meisje, te weten dat je vriend met een andere vrouw belt. Wist ik veel dat dit nog maar een peulschilletje was vergeleken bij de diverse andere manieren waarop hij haar bedroog, mij een mes in het hart stak, maar uiteindelijk toch alleen maar zichzelf bedroog. Van de zenuwen kreeg ik een allergische reactie aan mijn be­nen, waar ik anderhalf jaar mee gedokterd heb. Geen enkele medicijn hielp en de artsen hadden er geen verklaring voor. Het zag er afschuwelijk uit en ik kon nog alleen broeken dragen om alles te bedekken.

De zoveelste poging werd ondernomen om hem voorgoed uit mijn leven te krijgen. Inmiddels had ik mijn schoonzusje en een aantal zeer betrouwbare vriendinnen deelgenoot gemaakt van mijn ervaringen met Ramses. Als ik zei dat ik dacht dat Ramses de boel behoorlijk voor de gek hield, dan zeiden zij, dat ik me toch weleens kon vergissen en dat hij wel degelijk van mij hield. Er waren zoveel liefdevolle gesprek­ken geweest, zoveel toevalligheden. Hij kon mij immers toch ook al die tijd niet loslaten en wat nog indrukwekkender was: wij voelden elkaar op afstand. Ramses had dit gevoel net zo sterk als ik dat had. Soms kon hij met een feilloze accuraat­heid zeggen wat ik naar hem uitzond. Een keer liet hij me weten dat hij het tijdstip had gevoeld waarop ik me innerlijk wilde losmaken van hem. “Heb jij je zondag om…, wacht even…. 2 uur in de namiddag van mij proberen los te maken?” Het klopte precies. Ik voelde als hij aan mij dacht en als hij die ongelofelijke aantrek­kingskracht voor mij voelde. Omgekeerd was dat ook het geval. Het was alsof we innerlijk gesprekken met elkaar konden voeren en soms voelde hij zo dichtbij. Het was gewoon onwezenlijk, onverklaarbaar. Een ander uitzonderlijk fenomeen was dat mijn schoonzus vaker de energie van Ramses door mij heen zag stralen. Ik zag er dan niet meer echt als mezelf uit, niet zozeer lichamelijk, maar meer via mijn uit­straling. Voor mij was dat dan sterk voelbaar. Later zag één van mijn vriendinnen dat ook. We maakten er grapjes over, omdat we het niet konden verklaren: “Zo, is Ramses ook thuis?” We hielden het er maar op dat hij op die momenten sterk aan mij dacht. Het gebeurt nog regelmatig en dan weet ik dat we heel dicht bij elkaar zijn. Het voelt nooit onprettig en gaat altijd gepaard met een diepgaand liefdesgevoel.

Ik raadpleegde vaak mijn intuïtief schrift en de berichten waren allemaal heel lief­devol en positief. Ik heb drie hele boekwerken volgeschreven. Ze zijn alle drie in de papiercontainer beland, omdat ik destijds via een kennis te horen kreeg dat hij ook geregeld met andere vrouwen belde en nog meer schokkende details. Ik wilde het achter mij laten en toen heb ik maanden geen pen meer in de hand genomen. Door de ervaring met Ramses was ik totaal het vertrouwen verloren in mijn eigen intuïtie. Het leek wel alsof ik in twee verschillende werelden leefde.

Er gebeurden ook zo veel ‘toevalligheden’ alsof het universum mij constant in ver­binding met hem bracht. Overal zag ik de naam Ramses, overal zag ik tekens, symbo­len, noem maar op. Het was geen verbeelding, want als ik het zelf niet zag, was er altijd wel iemand in de buurt die mij erop attendeerde. Één keer werd ik zelfs met de naam van zijn vriendin aangesproken. Teveel toevalligheden om op te noemen en waarvan mijn vriendinnen zich afvroegen: hoe kan dit? Wat is dit?

Deze eerste fase heeft twee jaar lang geduurd, aantrekken en afstoten. Het werd steeds pijnlijker, want in die tijd kwam ik erachter wat voor type man hij was. Hij was ontrouw, dat was wel duidelijk. Hij belde met meerdere vrouwen, bracht re­gelmatig bezoekjes aan massagewereld en aan prostituees. Massagewereld vond hij stukken interessanter, daar werd hij beter verwend.

Hij kickte op agressie, behoorde tot een kerngroep hooligans en trok er regelmatig op uit. Iedere gelegenheid die hij kon aangrijpen om georganiseerde straatgevech­ten aan te gaan, benutte hij. Hij was de aanvoerder die anderen erin meesleepte. Een goede vriend van hem wees hem erop dat hij daar toch wat beter over moest nadenken: vrienden hadden veel voor hem over, zelfs zaken die niet goed voor hen waren. Het soort werk dat hij deed stelde hem ook bloot aan allerlei verleidingen.

Het beeld van de fysieke werkelijkheid waarin hij zich op alle fronten uitleefde, botste met het beeld dat ik innerlijk van hem had. Het innerlijke beeld dat aan­voelde als de waarheid, het fysieke beeld was de leugen die hij leefde. De inner­lijke Ramses voelde zo anders dan die ‘verdwaalde samoerai zonder meester’, en als tatoeage vereeuwigd was op zijn bovenbeen. Ramses was alles wat ik niet wilde toelaten en toch bleef dat intense liefdesgevoel, terwijl mijn hele persoonlijkheid protesteerde tegen de keuzes die hij in zijn leven had gemaakt. Zijn wereld waarvan ik wist dat ik daar nooit of te nimmer deel van zou kunnen of willen uitmaken. Dit was een onmogelijke situatie. Ik moest constant mijn verstand op de voorgrond zetten en tegen mijn gevoel in kiezen. Dan maar vanaf afstand van hem houden, zonder dat ik het ooit omzet in de fysieke werke­lijkheid.

 

 

Afscheidszoen

In die eerste twee jaar had Ramses ook nooit laten blijken dat hij enige intenties met mij had. Later zou hij dat wel een aantal keer uitspreken, maar bij een volgende gesprek draaide hij dan weer honderd graden. Vandaar dat ik toen besloot om Ramses op een veilige afstand te houden. Dit was gewoon te veel voor mij om te verwerken. Was ik zo’n ongelofelijke stommerik geweest? Hoe had ik in godsnaam deze man aangetrokken in mijn leven? Waarom moest de liefde van mijn leven zo ver van zichzelf afstaan? Stond ik dan ook zover van mezelf af?

Die afstand heeft Ramses in zekere zin gerespecteerd. Zijn laatste woorden voordat ik hem tweeënhalf jaar uit mijn leven zou bannen, waren dat hij van mij hield, maar ook van zijn vriendin. Hij woonde inmiddels samen met haar in een andere stad. Hij had het niet meer voor het kiezen wat mij betrof en ik vertelde hem dat ik definitief geen contact meer wilde hebben.

Tijdens die tweeënhalf jaar jaar heb ik geen enkel telefoontje of mailtje van hem beantwoord. Hij stuurde me nog sms’jes om me te feliciteren met mijn verjaardag en soms ontving ik een mailtje met een mooi gezegde: “Look into my eyes and you’ll see me, look into my heart and you’ll see you.” Was ondertekend Piet de Hoer. Dan kreeg ik weer een berichtje: “Eyy, alles goed met je?” Ook werd er wel eens anoniem gebeld en als ik dan antwoordde, werd er neergelegd. Langzaam maar zeker verdween Ramses daadwerkelijk uit mijn leven.

Wel wilde ik hem nog iets meegeven. Ik stuurde hem het boek ‘Strijders van het Licht’ van Paulo Coelho. Ik onderstreepte er alle relevante stukken in. Hij wist niet van wie het afkomstig was. Toen ik hem er jarenlater naar vroeg, zei hij dat hij het niet gelezen had en ook niet wist waar het boek gebleven was. De onderstreepte stukken waren hem dus nooit opgevallen.

Lichamelijk was er tot dat punt nooit iets tussen ons geweest, op één zoen na. Die zoen was heel teder tot stand gekomen en met niets te vergelijken. Het was alsof het voor ons alle twee een zeer heilig moment was. Ik weet zeker dat zijn hart toen net zo open was als het mijne. Al zou hij nu het tegenovergestelde beweren, ik weet dat het waar is! Heel voorzichtig hadden we elkaar benaderd, heel voorzich­tig hadden onze lippen elkaar geraakt en we keken elkaar aan. Vervolgens kwam de overgave. Het was de meest intensieve zoen die ik ooit had beleefd en mijn lichaam leek wakker geschud te worden door een stroom die dagen later nog voel­baar was. Alleen al terugdenken aan die kus, deed mijn lichaam trillen en beven. Het overmeesterde me totaal. Nadien zou Ramses mij nooit meer zoveel tederheid tonen. Hij zou mij zelfs niet meer willen zoenen. “Did I leave a bad taste in your mouth?” Het bleek onze afscheidszoen te zijn die het begin van de tweeënhalf jaar afstand inluidde.

De conclusie van mijn vriendinnen en mezelf was dat we allemaal misleid waren, heel vreemd. Waarschijnlijk had ik contact gehad met het innerlijk van Ramses, zijn potentieel, maar weigerde hij dit om te zetten in aardse handelingen. Hij had andere keuzes gemaakt.

Achteraf bleek dat hij in die tweeënhalf jaar, samen met zijn vriendin een huis had gekocht, iets wat hij eerst niet wilde. Voor die tijd woonde hij nog altijd bij zijn ouders in. De ouders waarvan hij zei dat zij hem niet gewild hadden. Hij was de jongste van vijf kinderen. Zijn vader was zijn held.

“Een ijzeren man. Ik heb hem zelfs nog nooit zijn neus zien snuiten.”

Met zijn moeder had hij pas een betere band gekregen toen zij ziek was geworden.

“Mijn moeder kan soms raar uit de hoek komen, maar ook zij kan mij voelen op afstand. Dat heb ik alleen maar met haar en met jou.”

Voor mij was het contact met Ramses een van de meest beproevende innerlijke er­varingen die ik ooit had gehad. Ik kwam mezelf behoorlijk tegen: alsof iemand een prachtig cadeau voor mijn neus hield dat bij openmaken leeg bleek te zijn, er zat niets in. Ik probeerde er zo puur mogelijk mee om te gaan. Het was vaak heel moeilijk om niet te oordelen en anderzijds was het ook heel moeilijk om de onver­klaarbare liefde die ik innerlijk voelde, terzijde te schuiven. De aardse realiteit gaf aan dat het nog lang niet de juiste tijd was. Al die obstakels hadden het doel om ons uit elkaar te houden, te voorkomen dat wij op een te vroeg tijdstip bij elkaar kwamen en dan voor een definitieve scheuring zouden zorgen. Het zaadje was echter geplant. Dat was al gebeurd tijdens die allereerste ontmoeting, vanaf het moment dat onze ogen zich voor het eerst vonden.

“Hij heeft jou alleen vertrouwd en bijgebracht dat hij van niemand houden kan, zolang hij in zijn eigen woord de meningen van anderen verstrooit. Hij heeft veel geluk gehad en brengt zijn eigen woord nu voort. Het weinige dat hem is bijge­bleven en wat zo verwarrend is: Jouw gezicht en streling waardoor hij bevangen is. Hij verblijft in vreemde streken en als er wat gebeurt, vertrekt hij waar de me­nigte hem dan weer opbeurt. Hij ontdekt de vele leringen die er liggen en besluit zijn eigen wereld te verdringen. Hij is er op uit zijn eigen leven te beramen en zich verder te bekwamen. Hij komt er geschonden uit, want dit wilde kruid in hem groeit er al sinds jaren. Stuk van alles, zuigt hij het eruit.

Telkens weer zal hij zich uitbesteden aan de normen van fatsoen. Hij is veronge­lijkt gebleven en redt zich door zich anders voor te doen. Een moeder kan de echt­heid die hij heeft verzwegen open laten bloeien. Hij wil zich begeven waar veel mensen hem vereren en hij richt zijn doel op dingen die hij niet begrijpt. Hij wijst zichzelf af en rekent niet meer op een beter tijdverdrijf. Hij zal het met zichzelf moeten klaren. Verdriet en pijn, eenzaam zijn. Hij kan het haar niet echt vergeven en zal het een en ander moeten overwegen. Verwijderd leven van zijn doel, be­koort hem gauw niet meer.”

Toen ik Ramses ontmoette was ik op het punt gekomen, dat ik mijn leventje perfect voor elkaar had. Ik had altijd innerlijk een gevoel gehad dat de ware liefde mij zou vinden, ik hoefde er niet naar te zoeken.

Ik wilde vooral heel eerlijk tegen mezelf zijn. Hoe ging het met mij? Ik wilde niet als afhankelijk vrouwtje huilend achterblijven en wachten totdat meneer klaar voor mij was. Nee echt niet! Ik had ook moeite met het feit dat ik in de rol van ‘de andere vrouw’ was terecht gekomen. ‘Go with the flow’ was mijn motto, besloot ik. Heel lang had ik zitten hopen dat er een ommekeer kwam, dat hij mij miste. Hoop, hoop, hoop en de tijd verstreek.

Wij voelden elkaar op afstand, maar zijn persoonlijkheid was alles wat ik niet wilde. Ik wilde geen ontrouwe man, die geen keuzes kon maken. Een man die beweerde last te hebben van zijn testosteron en behoefte had aan de aandacht van veel vrouwen. Een man die koos voor afstandelijke seks, een lege seksbeleving. Gelukkig had ik nooit seks met hem gehad, bedacht ik me, maar het verlangen en de gevoelens op afstand waren er niet minder om. Wat was dit gevoel? Waarom kreeg ik al die lichtflitsen door mijn lichaam? Het leek wel alsof wij op afstand vrijden. Maar mijn verstand bleef me zeggen: “Laat hem niet toe, het leidt alleen maar tot verdriet, hij kiest niet voor je.” Ik verzekerde me er keer op keer van dat ik de juiste beslissing had genomen.

 

Nieuwe voorbereidingen

En het leven ging door zonder Ramses. Ik veranderde van baan en na een jaar ge­werkt te hebben besloot ik om een aantal maanden ver­lof te nemen. Dat was de beste beslissing ooit, want ik kon me helemaal op mezelf richten en alles weer eens goed op een rijtje zetten. Ik kreeg langzaam maar zeker het vertrouwen weer terug in mezelf.

Het leven ging ook verder met Ramses, want hij was nog geen dag uit mijn gedachten geweest, geen dag had mijn hart geweigerd om hem te koesteren. Ik bleef hem innerlijk voelen. Er was geen knopje om deze liefdesstroom uit te schakelen. Wel had ik me erbij neergelegd dat de situatie was zoals die was. Heel voorzichtig be­gon ik weer te scripten. Ik durfde het weer aan en wist dat het allemaal waarheid was wat ik schreef. Dit moest de waarheid zijn!

De scripts overstegen mijn ego en boden me zicht op wat er daadwerkelijk aan de hand was. Ik keek voorbij de zintuiglijke waarneming, voorbij de sluier. De ziels­connectie werd belicht. Ik wist niet dat het nog geen maand zou duren, voordat Ramses weer contact met mij opnam en alles zou bevestigen wat ik had geschreven. Zonder dat hij ook maar één woord van dit alles had gelezen.

‘”Hij die jou bemint zal komen heel erg gauw! Dit ligt in zijn vermogen en hij is heel trouw. Als jullie elkaar zien, gaat de grootsheid van je hart niet meer verlo­ren. Je kunt nu niet meer keren. Je wens is in vervulling gegaan door oprechtheid en openheid van hart. Alle stempels zijn verwijderd, samen met hetgeen je hart zo tartte. Uitsluitend puur geluk, een wijze stem, intensiteit, en een ongehoord mooi liefdesspel. Het symbool der heelheid ligt reeds in je hart besloten. Samen maak je deel uit van het grotere heelal. Voeg alles samen. Wees er deel van. Nu begint het spel. Hij verrast je! Schenk je hart aan hem, want hij verwacht je!”

Het voelde daadwerkelijk alsof ik weer contact zou hebben met Ramses in de fysieke wereld. Ik dacht terug aan de twee jaar die we ‘samen’ hadden beleefd. Er ver­scheen innerlijk een glimlach, ik voelde dat ik hem alles vergeven had. De omstan­digheden waren niet optimaal geweest.

Juist doordat ik geen wrok koesterde, maar uitsluitend de impulsen van die diep­werkende energie voelde, besloot ik een boek te schrijven over liefde en mijn erva­ringen met mijn tweelingziel. Veel van de mensen die een consult bij mij boekten, kampten met liefdesperikelen: liefdesverdriet, scheidingen, verraad, onmogelijke liefdes, ook bevonden zich er een aantal tweelingzielrelaties tussen. Het leek wel of steeds meer en meer mensen hun tweelingziel tegenkwamen.

Ik plaatste een oproep via Hyves, waarin ik mensen vroeg om hun verhalen van een bijzondere liefde met mij te delen. Ik reikte een kader aan met vragen, om te voor­komen dat ik allerlei verhalen kreeg over vakantieliefdes en dergelijke. Niks mis mee, maar ik was op zoek naar tweelingzielen. Ik benoemde het echter niet zo. Ik kreeg verschillende reacties en wie reageerde er nog meer? Mijn bijzondere liefde!

“Hij bereikt je vanuit waarheid. Je herkent dit in zijn stem. Hij straalt vooruit en jij bejegent hem. Jullie 1-heid is een feit! Weet dat hij dit ook beoogt! Met hart & ziel! Er gaat een wereld voor je open, waar je altijd in geloofd hebt. Nooit werd er voor jou verzwegen wat zich hierin afspeelt. Je hebt het altijd al gevoeld en nu ben jij het toonbeeld van je eigen goede moed. Jij wordt blij verrast. Er is nu ruimte voor de grote macht der liefde.”

 

Fase 2

Toen zijn eerste mailtje binnenkwam op 30 augustus 2009, had dat meteen weer de bekende uitwerking op mijn ademhaling. Weer moest ik heel bewust ademen, weer voelde ik iets bij mij naar binnen stromen en weer voelde ik een hogere energie. Wat ik echter ook voelde, was dat ik een duidelijke keuze had. Ik hoefde dit mailtje niet te beantwoorden, maar het betekende wel de verzoening met mijn eigen levenslicht.

“De klare taal der liefde. Bereid je voor. De doorbraak is er! Je bent bereid, dus we schenken je een man, die alles van je volgen kan. Ook hij beëindigde zijn strijd en is bereid zijn vrouwelijke ziel te ontvangen. Dit is een wonder dat jullie nu bereikt. Ware liefde valt niet te weerstaan. Zijn verhaal is echt: hij kondigt dit voor zijn verjaardag aan. Niets is echt in zijn bestaan, dus pakt hij alles aan. Het gordijn is gevallen. Het oude tijdperk heeft zijn werk gedaan.

Nu kunnen jullie gaan vervallen in het werkelijke dienstbetoon der liefde aan el­kaar. Jullie vasthoudendheid heeft dit doen ontstaan. Wat je voelt is echt. In liefde zul je gaan. Het ongehoord gedrag is van de baan. Hij stelt zichzelf in dienst van zijn hogere waarden. Daar ontmoet hij jou, zijn vrouw. Neem hem als geslepen diamant maar aan. Hij hoedt je voor het liefdeloze en dankzij jou staat hij nu op de rechte baan. Jullie zijn een eenling en houden van elkaar. Het is jullie plicht om elkaar te eren en naar vermogen mee te gaan in elkanders kracht. Houd je gedach­ten optimaal, want dit concept wacht op de aanvaarding van elkaar.

Het innerlijke vuur heeft vlam gevat, zowel bij jou als bij hem. Samen vormen jul­lie deel van een goddelijk paar. Jullie buigen voor elkaar. Zodra de wil gevestigd is, kan men het aanvaarden. Richt je ogen op zijn ziel. Zo kan hij jou ook weer zien en stel hem dan de vraag: “Ben je klaar?” Dit zijn de woorden die jezelf al vele malen hoorde. Ook hij stelt jou die vraag. Beantwoord alles naar behoren en de gescheidenheid vervaagt. Een vertoning van het licht. Je bent klaar! Je krijgt nog meer berichten.”

Ja, ik was bereid om de poort te openen. Ik las zijn mailtje waarin hij mij vroeg wanneer mijn boek zou uitkomen en waar het precies over ging. Ik legde uit dat het over tweelingzielen ging. Er kwam direct een reactie terug van Ramses:

“Dat gaat jou zeker lukken! Als je inspiratie nodig hebt of andere hulp, laat het me dan weten.”

“Inspiratie kan ik altijd gebruiken. Wat bedoel je andere hulp? Wil je me soms sponsoren, hahaha?”

“Waarom lach je als je me dat vraagt? Zeker wil ik dat, anoniem uiteraard, twijfel je daar soms aan Maria?”

Ik moest dit laten bezinken, dus ik reageerde even niet meer. In mijn achterhoofd hoorde ik een kritisch stemmetje: “Hij weet dat ik over hem zal schrijven en dat vindt hij natuurlijk geweldig.” Een nieuw script voorzag mij echter van heel an­dere informatie.

“Zijn belangstelling is heel groot voor jou. Je kent de waarheid. Je staat open voor hetgeen je nu wordt aangeboden, voorbij de wilde jaren vol onzekerheid, vol twijfel en interne strijd. Jij bent vrij! Hij is er en hij zal er altijd voor je zijn. Hij doet geen water bij de wijn, hij drinkt het bloed, anders wordt zijn hart verscheurd. Hij gelooft in alles wat je dierbaar is en hij draagt een mooie gloed. Ondanks al het kwaad dat hem soms verzoekt. Hij is erdoor, maakt rechtsomkeer naar jou, zijn vrouw. Er zijn geen tegenstrijdigheden meer. Hij is rijp voor je, maar HIJ bepaalt het tijdstip.

Jij bent zeer bemind, laat dat duidelijk zijn. Je raakt jezelf nu niet meer kwijt. Jij bent een feit: een ware vrouw vol harten trouw en ware tederheid, vol inzicht en een hartverwarmende energie: je lach. Degene die al dit ontvangen mag, waant zich in de hemel. Ben jij bereid om deze pracht te delen?”

Ik was bereid en voelde dat ik hem zeer veel te bieden had indien hij mij zou toe­laten. De dag erna kreeg ik weer bericht van Ramses. Hij vroeg of hij me die avond mocht bellen. Dat mocht hij. Het was twee dagen voor zijn verjaardag, zoals het script had aangeduid, ‘vlak voor zijn verjaardag’. Hij had mijn nummers verwijderd, dus die moest ik hem nog even doormailen. Zijn nummer had ik ook gewist, maar ik had het niet uit mijn herinnering kunnen wissen. Die avond zou hij rond half elf thuis zijn.

Ik moest dit even delen met Anne. Wij hadden de afgelopen jaren regelmatig ons hart bij elkaar gelucht. We hadden gefilosofeerd en naar antwoorden gezocht.

 

“Hallo Anne,

Ik moet me zien te herpakken, want ik kan je niet beschrijven wat er nu door mijn lichaam en m.n. mijn hart heen giert. Ik weet het, Ik heb dit gecreëerd. Maar Anne, dit is toch wel een uitdaging voor mij. Hij gaat dus bellen als hij thuis is. Hoe zit het dan met zijn vriendin? Hij zoekt toenadering. Eigenlijk is het allemaal heel mooi wat er nu gebeurt en toch ben ik nu bang voor teleurstelling. Bang dat hij me gaat zeggen dat het allemaal niet zo veel om het lijf heeft gehad of dat ik het me allemaal heb verbeeld. Ik wil hem ook niet paaien. Misschien lacht hij wel in zijn vuistje: “ha ha, ze schrijft over mij. Ik ben haar grote liefde.”

Ik weet niet hoe ik dit zal aanpakken. Ik ga ervan uit dat ik begeleid word. Alles voor het grotere geheel. Echt, ik kan nu alle bijstand gebruiken die ik maar kan krijgen. Je wilt niet weten hoe ik me nu voel: ergens branden er tranen achter mijn ogen, de afgelopen jaren in contact met Ramses flitsen door me heen, de pijn, de teleurstelling, de totale energieleegloop en -roof.

Moet je zien hoe alles kan lopen Anne, dus waarschijnlijk krijg je nog een uitge­breide mail van mij als jij allang lekker ligt te slapen. Ik zal geen oog dicht doen.”

Anne kende mijn verleden met Ramses. Ramses was allang geen vreemde meer voor haar, zij wist hem ook al haarfijn te peilen. Ze reageerde meteen op mijn mail. Ze was perplex en moedigde me aan om me niet te laten misleiden door zijn ego. Ze zou wakker blijven en verwachtte dat er iets heel moois uit zou komen.

En zo kreeg ik steun van Anne en via mijn eigen innerlijke duidingen:

“Rust vanavond heel goed uit en ontdek daarna de man die speciaal voor jou van verre kwam. Hij meldt zich en raakt meer en meer gefascineerd door je. Hij voelt schuld vanwege zijn onbeholpen houding voor je. Wees blij dat het nu zo kan zijn. Zo worden heel veel zaken opgelost. Je hebt het altijd al geweten: hij zal je nim­mer nooit vergeten. Ik zeg je weer: het is nu tijd! Ervaar hem nu. Hij is je heel erg toegewijd. Hij heeft zijn sterke macht ontdekt en staat zich nu de ware liefde toe. Hij begraaft de strijdbijl en legt zich op de liefde toe. Wees blij Maria! Alles werkt naar behoren en wij zijn eensgezind: jullie horen bij elkaar en zijn ook voor elkaar geboren. Dus als je wilt kan het verhaal beginnen. Zucht maar even goed.”

Er was nog een uur te gaan voor hij zou bellen. Ik maakte een kop thee voor mezelf en ging buiten op het dakterras zitten. Ik volgde de adviezen en concentreerde me op mijn ademhaling. Ik moest me innerlijk voorbereiden op dit gesprek. Tweeën­half jaar waren verstreken! Tweeënhalf jaar! Wat zou hij allemaal doorgemaakt hebben? Hoe zou zijn leven er nu uitzien? Ik kon alleen maar hopen dat hij tot in­keer was gekomen, dat hij dichter bij zichzelf was gekomen. Innerlijk stelde ik hem reeds de vraag: “Ben je klaar, Ramses?” Ik keek naar de sterrenhemel en fantaseerde dat ieder lichtpuntje dat ik zag symbool stond voor deze doorbraak. Ik werd heel rustig, voelde een innerlijke ondersteuning. Ik stond hier niet alleen voor, ik was klaar.

 

De bevestiging

Hij belde op 31 augustus 2009 om 10:26 uur. Het was een gesprek dat ruim drie­ënhalf uur zou duren. Het allermooiste was dat we gelijk begonnen over onze gevoelens en niet om de hete brij heen draaiden. Hij kwam meteen to the point alsof er nooit afstand was geweest tussen ons! We spraken af dat alles wat er in dit telefoongesprek naar voren zou komen, ieder woord dat over onze lippen kwam, de pure waarheid was, gesproken vanuit het hart.

“Maria, ik hou zielsveel van je en ik ben je zo dankbaar dat je deze opening voor ons hebt gecreëerd!”

“En ik dank jou, dat je me gemaild hebt en dat je me nu belt.”

“ Het is toch normaal dat ik jou wil bellen!”

“….maar, we hebben zo lang geen contact gehad.”

“….en toch weer wel Maria. Ik heb iedere dag aan jou gedacht. Hoe is dat voor jou geweest? Hoe heb jij dat ervaren? Maria, Maria, Maria, vertel me hoe het voor jou is geweest die tweeënhalf jaar.”

”Overdag denkt hij het meest aan jou. Dit is zijn overbrugging. Hij wenst met heel zijn hart bij jou te zijn. Hij seint en wenst en denkt aan jou alleen. De kogel is reeds door de kerk gegaan. Je passeert verleden tijd. In alles is voorzien. Wat nu gaande is, is het feit dat hij je mist. Er is een groot gemis in hem totdat jij aan zijn zijde staat. Jij roept liefde in hem op.”

Ik vertelde hem dat ik hem innerlijk zo sterk kon voelen, dat ik hem tegen mij hoorde praten, maar dat ik eigenlijk hoopte dat hij nu zijn verhaal aan mij zou doen, want ik wilde naar hem luisteren. Ik had de situatie geaccepteerd zoals die was, dacht ik.

“Ik ben niet op zoek naar bevestiging, Ramses.”

“Maar ik wel, Maria. Ik ben wel op zoek naar bevestiging van jou voor alles wat ik voel. Ik heb een hele tijd geprobeerd om je te vergeten en dan was ik met iets totaal anders bezig … het gebeurt keer op keer … dan ben je er gewoon! Ik stopte dat gevoel en jou steeds weg, omdat jij dat niet meer wou. Soms voelde ik je zo intens en dan waren er momenten dat ik gewoon wist dat jij het op datzelfde mo­ment ook kon voelen. “

Ramses aarzelde even en vroeg toen heel timide: ”Heb je in de tussentijd een andere vriend gehad, Maria?”

“Nee, dat gaat niet. Ik kan het nooit meer voor minder doen, maar ik wil mezelf ook niet opofferen, want jij hebt je keuzes gemaakt. Het is alsof jij met je leven bent doorgegaan en dat ik op wacht sta en dat wil ik niet. Ik wil ook mijn liefde delen, want daarvoor ben ik toch ook op aarde. Maar Ramses, het feit dat je contact met mij hebt opgenomen is voor mij zo’n groot cadeau. Dit gevoel nu alleen al. Ik ben je zo dankbaar!”

“Jouw doel is om te delen. Hij beraadt zich over wat te doen. Het is onmogelijk te liegen over zijn gevoel. Dit kan ook nooit bekoelen, dus bereid je voor, want er volgt nog wat. Op een dag is het voluit uitgesproken. Op een dag stijgt het boven alles uit en het zal je niet ontvallen. Het is er en het blijft.”

“Maria, ik ben JOU dankbaar dat je deze opening gemaakt hebt. Toen ik op jouw Hyves site keek en de foto zag die jij gemaakt had in Glastonbury van die twee bomen die uit elkaar gegroeid waren en toch weer terug in elkaar verstrengeld waren geraakt, toen wist ik het. Toen kreeg ik de bevestiging dat jij en ik gewoon bij elkaar horen. Ik zocht naar bevestiging en die had ik nu gevonden. Ik wil je ook allereerst zeggen, want daar heb ik het de afgelopen jaren heel moeilijk mee gehad, dat het niet waar is wat ze jou wijs hebben gemaakt. Ik heb in de tijd dat ik jou kende nooit met andere vrouwen gebeld, anders dan vriendschappelijk. Ik zeg je vanuit mijn hart dat dit een grote onwaarheid was van een verbitterde vrouw en ik vind het zo erg dat dit zoveel heeft kapot gemaakt en dat jij daardoor al jouw teksten hebt weggegooid. Het eerste half jaar tot negen maanden na onze opsplit­sing heb ik veel woede gevoeld. Ik ben misschien de eerste tijd van ons contact niet helemaal eerlijk tegen je geweest door je niet te vertellen dat ik een vriendin had, maar het ging allemaal zo snel! Het ging zo hard! Ik wist niet meer wat ik daaraan moest doen.”

Hij sprak zeer nadrukkelijk. Het was duidelijk dat dit hem zwaar op het hart lag. Ik had geen enkele reden om hem niet te geloven, want Ramses had mij zelfs de meest pijnlijke dingen recht voor de raap gezegd. Ik bleef dus zo open mogelijk naar hem luisteren. Meer dan een uur waren we al aan het praten. Er werd een korte pauze ingelast om een kopje thee te maken en Ramses vroeg me om even aan de lijn te blijven.

“Ik leg wel even neer, want hoe lang moet ik dan wel niet wachten.”

“Kom op zeg! We hebben tweeënhalf jaar moeten wachten op elkaar, dan kun je deze paar minuten toch ook wel aan.”

Ik wachtte en het duurde niet lang of Ramses was weer terug aan de lijn. Ik wilde hem een aantal vragen stellen. Ik wilde weten in hoeverre hij vooruitgang had ge­boekt, in hoeverre hij nog was blijven steken in destructieve gewoonten. Ik wilde weten of hij klaar was.

“Werk je nog steeds voor dezelfde baas, Ramses?”

“Ja, maar het is tijd voor verandering. Het zal nog wel een jaartje duren, maar het is tijd ja, ik weet het. En voordat ik het vergeet, vertel me eerst even hoe het met je dochter gaat. Ik heb vaak aan haar gedacht, ontzettend vaak. Hoe is het met haar?”

Ik deed mijn verhaal over mijn dochter en hij luisterde. En ik vroeg naar zijn vrien­din.

“Weet je, ik heb me nooit schuldig gevoeld t.o.v. mijn vriendin met jou. Destijds niet en nu ook niet. Ze ligt boven te slapen en als ze nu naar beneden komt, dan zien we dan wel weer.”

“… maar Ramses, ik wil hier heel zuiver mee omgaan, hier mag niemand gekwetst worden. Hier moet iedereen bij gebaat zijn.”

“Maria, zeg me eens eerlijk, voel jij je dan schuldig? Bij iedere andere vrouw zou ik me schuldig voelen, maar bij jou nooit!”

“Nee, ik voel me ook niet schuldig, maar ik denk wel veel aan haar.”

“Maria…”

Hij noemde mijn naam zo vaak en soms herhaalde hij hem alleen maar eindeloos: ”Maria, Maria, Maria, Maria, …”

“… die ene keer dat ik bij je was en we gezoend hebben, daar heb ik zo vaak aan terug gedacht en ook toen voelde ik me niet schuldig.”

“Ik vond dat je daarna niet jezelf was. Ik vond je een macho! Je gedrag was bene­den alle peil.”

“Nee, nee, nee, dat was het niet. Ik had al mijn kracht nodig om me in te houden. In contact met jou heb ik altijd lustgevoelens. Het draait er niet om, maar dat ge­voel is altijd heel sterk aanwezig. Ik voel het zelfs door de telefoon heen!”

“Hij betast zijn edele delen met een mooi gevoel en hij denkt ook aan die ene zoen. Daarmee eindigde zijn leven van toen. Daarmee kon hij al die tijd vooruit en werd hij weer een kanshebber. Hij schoof alles voor zich uit en veranderde van denkwijze. Hij nodigt je straks uit om met hem uit te wijden over jullie twee. Al hetgeen hij jou wil zeggen, brengt duidelijkheid op alle fronten. Samen komen jullie er wel uit.”

“Ja, ik voel je ook nu.”

“Wat voel je?”

“Ik voel jou.”

Ramses lachte: “Ik kan er niets aan doen. Dit gevoel is altijd in contact met jou aan­wezig.”

“Ramses, dat gevoel heb ik ook altijd bij jou, maar daar draait het niet om, het draait om de hartsverbinding. Dat gevoel mag er ook zijn en het valt niet te ontkennen, maar het is niet bestemd om alleen maar in onze onderste chakra’s te blijven han­gen. Het gaat niet om seks, om prestatie. Verbind het met je hart!”

“Ik hou van jou, Maria. Ik hou van je en ik ben zo blij dat ik deze woorden tot jou kan uitspreken.”

“Er is bindingstaal op gang gebracht. Een taal voor jullie twee en voor iedere man, voor iedere vrouw die in liefde samenkomen. Zelfs de doorsnee woorden: ik hou van jou worden met een trilling voortgebracht die alles in zich houdt. Het is waar. Kant en klaar wordt deze boodschap voortgebracht aan jullie beiden!”

“Weet je, er zijn twee personen die mij voelen, dat ben jij en mijn moeder. Ik zou er een moord voor plegen om jou nog in mijn armen te kunnen houden. Ik word gek bij de gedachte dat ik jou nooit meer zou kunnen omhelzen.”

“Daar zijn keuzes voor nodig en ik heb het gevoel dat jij nog een weg te gaan hebt, dat er nog iets moet gebeuren, dat je nog een stadium dieper moet gaan.”

“Kun jij daarmee omgaan, Maria? Kun jij dit aan? Ja, ik weet dat er nog iets nodig is… ik weet het. “

“Kun JIJ dit aan, Ramses?”

“Ja, vooralsnog wel.”

“Hij zoekt nou in zichzelf ten einde raad, naar zijn eigen licht. Het is zijn plicht hier doorheen te komen en naar jou te reiken. Hij is totaal voor jou gezwicht en maakt zijn ommekeer. Aan jou de eer om dit met hem nu aan te gaan en hem te helpen veranderen! Hij draagt zijn hart op zijn knieën, zo zwaarmoedig is hij, zijn gezond­heid gaat ook achteruit. Hij beseft geruime tijd reeds wie je bent en hij verdraagt die eindeloze kracht niet meer. Hij wil eruit en doet zijn best te overleven door de toestand die hij heeft verbruit.”

“Ramses, tussen ons heeft het niets kunnen worden, omdat drie zaken mij tegenhiel­den: je werk, de hooligans en je omgang met vrouwen.”

“Maria, ik ga je dit vanuit waarheid uitleggen. Allereerst mijn werk: het is gewoon werk, waarmee ik geld verdien. Ik werk er samen met twee jeugdvrienden. Dat heeft me er zo lang gehouden. Niet al die verleidingen, maar ik weet dat het nu tijd is voor verandering zoals ik je al zei. Dan de hooligans: Ik heb dat al heel vaak achter me gelaten. Vanaf januari 2007 tot nu toe, heb ik maar twee keer iets ge­daan. Heel weinig. Het gaat om de kick, de saamhorigheid. Wij zeggen soms zelfs dat dit nog beter is dan een goede seksbeurt.”

“Sorry, dat ik dit nu zeg hoor Ramses, maar dan heb jij nog nooit seks vanuit je hart beleefd. Seks die de uiting is van een hartsverbinding of een zielsbeleving, dat is pas saamhorigheid, daar kan niets tegen op!”

Ramses was stil.

“En dan de vrouwen, dat valt heel erg mee. Het is minimaal geweest zelfs.” Ramses lachte: “Maar één keer ben ik bijna de pineut geweest. Ik had een vrouw ontmoet op de kermis en ik had haar mijn 06-nummer gegeven, want het was wel een heel lekker ding, maar goed.”

Hij sprak zonder erbij na te denken dat dit toch wel pijnlijk voor mij zou kunnen zijn. De manier waarop hij zijn woorden ook nog kracht bij zette! Het vergde veel van me en ik vroeg maar om innerlijke steun om niet ter plekke mijn zelfdiscipline te verliezen. “Maria, waar ben je in godsnaam hier mee bezig!” Ik luisterde dus maar zonder commentaar.

“In die tijd ging ik na het avondeten altijd even wandelen. Ik zei dan altijd quasi grap tegen mijn vriendin: “Ik ga even naar mijn andere vriendin hè!” Kom ik een paar weken later thuis, zij helemaal over de rooie, wat bleek? In de sportschool had ze die vrouw met een vriendin over mij horen praten. Niet te geloven, ze hadden samen spinningles! Ik had regelmatig contact met haar gehad en nu was mijn vriendin daar achtergekomen. Nou, ik heb toch een tijdje op het strafbankje gezeten hoor!” En weer lachte hij.

“Och Ramses, dus ik wilde je helpen om trouw te blijven aan je vriendin en toen heb je het bij andere vrouwen gezocht? Wanneer heeft zich dat allemaal afgespeeld?”

“Dat was ergens in 2007.”

Innerlijk kreeg ik toch een steek, want ook al was dat in de periode dat wij geen contact hadden gehad, ik had altijd die intense liefde voor Ramses gevoeld en had geen enkele andere man kunnen toelaten. Innerlijk had ik toch ook die liefde van hem gevoeld! Wat betekende liefde voor Ramses? Was hij wel bewust? Ik had het idee dat het allemaal een grote illusie was. Ramses deed zich niet beter voor dan hij was bij mij. Ik wist zoveel van hem. Ik voelde me verdrietig, maar liet niets merken. Tegelijk verweet ik mezelf dat ik helemaal het recht niet had om verdrietig te zijn, want ook ik was een vrouw waarmee hij zijn vriendin bedroog. Zo jammer, dat hij hier niet gewoon open en eerlijk over kon zijn. Ik had me al vaker afgevraagd hoe het mogelijk was dat zij niets doorhad. Zij werd toch constant blootgesteld aan allerlei vernietigende energieën die met het wereldje van Ramses samenhingen. Hoe kon zij dit volhouden? Keurde zij alles goed? Er moesten toch tekens zijn! Al deze gedachten schoten binnen een paar seconden door mijn hoofd. Op dit moment had ik het meest met haar te doen. Ik wilde er niet bij nadenken hoe desastreus het voor dit jonge meisje zou zijn, als ze alles te weten kwam.

“Maria, ik wil heel eerlijk zijn. Als er wel eens wat gebeurde, dan voelde ik me heel schuldig. Het is in de afgelopen periode drie keer gebeurd. Ik ben naar de massa­gewereld gegaan, maar dan voelde ik me zo schuldig.”

“Aha, Ramsesje, dus je liet je daar verwennen.”

Ramses lachte schamper en beschreef me op welke manier hij daar verwend werd. Ik zag al die beelden helaas heel helder voor me.

“Zo Ramses, waarom deed je dat dan? Oké, ik wil je niet veroordelen, want je bent wie je bent en je bent goed zoals je bent, maar hoe kan het toch dat je dit doet als je zegt van iemand te houden?”

“Ja, weet je Maria, weet je … nee, laat maar, want je hebt er niets aan als ik je dit zeg. Ik wil alleen dingen zeggen, waar jij iets aan hebt, maar hier heb je niets aan.”

“Wat wilde je zeggen?”

“Maria, bij jou zou ik die behoefte niet hebben, denk ik, maar dat is geen garantie dat het nooit zou gebeuren.”

Er viel een stilte. Ramses was wel pijnlijk eerlijk. Geen garantie, nee. Het antwoord brandde in mijn buik, mijn maag, maar ook in mijn hart. Zou mijn ziel hier raad mee weten? Dit was een grens die ik als persoon, ik Maria, niet overschrijden kon. Gedachten flitsten door me heen. Ik wilde vrouwen niet als concurrenten zien, maar als vriendinnen. Ik was acht jaar ouder dan Ramses, wat zou dat moeten wor­den? “Open je hart toch alsjeblieft”, hoorde ik me innerlijk snikken. Ik sprak die gedachten echter allemaal niet uit. Tot zijn vriendenkring op Hyves en Facebook behoorden vele vrouwen. De ene nog verleidelijker dan de ander. Ramses zou nooit om een vrouw verlegen zitten en tot nu toe was er ook geen enkele selectie ge­weest in wie hij toeliet voor zijn eigen gerief. Ik vond niet dat dit hem sierde. Dit gegeven verklaarde de weerstand die ik had gevoeld om hem aan te raken tijdens het allereerste consult dat hij bij mij had geboekt. Ik stootte op de laag der vervui­ling in zijn tweede chakra. En dan had ik het nog niet eens over de verleidingen die hem via zijn werk allemaal werden opgedist. De kat werd echt op het spek gebonden. Die onrust wilde ik niet in mijn leven hebben, ik wilde mijn partner blindelings kunnen vertrouwen. Ik wenste me iemand die het allemaal wel gehad had, iemand die zijn eigen diepgang had gevonden en boven alle verleiding kon staan. Gewoon vanuit liefde, vanuit bewustzijn. Ik zou het voelen als er iets niet klopte en ik zou er nooit mijn ogen voor kunnen sluiten. Ik moest weer goed bij mezelf blijven, merkte ik.

“Ramses, ik zou dat ook niet van je kunnen accepteren, want ik zou me dan zo verra­den voelen. Ik voel zoveel liefde voor jou! Wel zou ik nog bevriend met je kunnen zijn, denk ik, maar we zouden absoluut geen partners meer kunnen zijn. Ik kan niet meer in leugens leven, ik kan geen leugens meer accepteren. Alles wat uit mijn mond komt en al mijn handelingen, moeten vanuit waarheid zijn. Zo voel ik het en dit gedrag zou dan voor mij hoogverraad zijn. Ik zou daar niet mee kunnen leven. Ik kan niet voor jou als partner kiezen als jij die begeerte nog in je hebt.”

Het zou nog geen maand duren voordat Ramses het bewijs van mij kreeg dat er niets voor mij viel te verbergen. Ik had een soort van ingebouwde bescherming, ik ervoer het echter als een vloek. Waarom moest ik alles waar hij mee bezig was voelen op afstand?

“Er wacht jou zelf nog een verklaring. Een stuk inzicht. Het lijkt alsof de wereld an­ders verloopt dan je schrijft en ziet. Je innerlijk gevoel ontspoort door teleurstel­ling en dat brengt verdriet. Je moet het anders zien: De wereld is van jou en in die wereld gebeurt alles volgens jouw intenties. Veroordeel niets! Neem alleen jezelf in ogenschouw en treur nou niet. Je bestemming is uniek. Er worden zaken aan je getoond die hun weerga niet kennen. Het is wel even wennen. Je zult verlost zijn van je oude denken. De gevolgen worden dan door hem ervaren. Voor jou is alles redelijk te verdragen. Je had je hoop weer zo hoog opgeheven en je inzichten verdreven. Waarom twijfel je zo zeer? Er is nog niets verloren gegaan. De kansen worden aangedragen en die zijn je gegund.”

“Maria, ik heb het gevoel alsof ik in een stilstand zit.”

“Ik voel dat er nog van alles nodig is, maar toch voel ik dat je ook vooruit bent gegaan. Echt waar. Vertrouw je mij, Ramses?”

“Ja, ik vertrouw jou totaal.”

“Goed, want je weet dat het nooit mijn intentie is geweest om jou in de problemen te brengen. Waarom waren jouw sms’jes dan altijd zo nietszeggend? Je dekte je in hè, zodat je jezelf nooit kon verraden. Dat was uit wantrouwen naar mij Ramses!”

Ramses lachte: “Ja, misschien wel.”

“Ik miste de diepgang. Ik heb zo aan mezelf getwijfeld. Ik voelde al die dingen en ik kreeg nooit een bevestiging.”

“Maria, jij mag nooit aan jezelf twijfelen, want luister naar mij: ALLES wat jij voel­de is waar! ALLES IS WAARHEID! Onze gevoelens zijn wederzijds. Maria, weet je dit nu? Niets is gelogen.”

Ik vertelde hem dat hij voorzichtig moest zijn als hij naar Schotland ging. Hij boekte vrijwel maandelijks reisjes naar het land om de voetbalwedstrijden van zijn favo­riete team mee te beleven, maar dat was niet zijn voornaamste doel. Hij had er inmiddels ‘vrienden voor het leven’ gemaakt. Na afloop van de wedstrijd gingen ze altijd de kroeg in en dan werd er op straat gekeken of er wat te beleven viel en er viel regelmatig wat te beleven. Ik bekeek de karikaturen waarmee hij op de foto stond. Wat bezielde die mannen? Ik kon hier niets tegen inbrengen, mijn woorden hadden geen invloed op hem. Was hij blijven steken in soldaatje spelen? Had hij te veel naar films als Braveheart gekeken? Last of the Mohicans, Band of Brothers? Dit hele groepsgebeuren, hij was er teveel mee verbonden, het brandde in zijn ziel. Al die energie die Ramses op die manier de wereld instuurde, het kon toch niet anders dan ooit terug gekatapulteerd te worden naar hem.

Ramses werd op zijn knieën gedwongen door een aantal mannen. Een of twee man­nen alleen, hadden hem nooit aangekund. Ramses was zo krachtig! Dit keer echter was hij in de val gelopen, er was geen broeder die hem kon indekken. Dit hadden de kameraden niet verwacht. Aan weerszijden werd er aan zijn armen getrokken. Er werd op hem ingebeukt, voornamelijk op zijn hoofd, dat keihard op het asfalt neerviel en nog eens en nog eens…. Bloed. Het was in een afgelegen omgeving, dicht bij water, akelig dicht bij water! Ze bleven hem maar vasthouden en toen zag ik het wapen.

“Beloof je me dat je voorzichtig zult zijn? Beloof je me dat?”

“Nu dat jij dat zegt, wel ja! Waarom? Heb je er een gevoel bij?

“Ik heb vaker het beeld gehad dat je op je knieën werd gedwongen en dat er al­lemaal mannen om je heen stonden die het niet goed met je voorhadden.”

“Ik beloof je dat ik voorzichtig zal zijn, zeker nu je me dit hebt gezegd.”

Ik wilde van thema veranderen en begon over het boek dat ik wilde schrijven. Dat was tenslotte de aanleiding voor ons contact geweest. Ik werkte naar een afron­ding van het gesprek toe.

“Ramses, wil je me jouw versie van het verhaal schrijven voor mijn boek?”

“Ben je echt van plan om over ons te schrijven? Wil je mijn toestemming?”

“Ja, ik vind wel dat ik jouw toestemming nodig heb, dus ja, ik vraag je of je het goed vindt.”

“Goed, schrijf er maar over, maar noem mij niet bij naam en verander ook jouw naam. Zorg ervoor dat de mensen niets van mijn werk en achtergrond weten. Ver­ander je naam, Maria, bescherm je daarin.”

“Is goed. Er zijn nu zoveel mensen die in een soortgelijke situatie als ons zitten. Een soort van onmogelijke liefde.”

Ramses was het met mij eens dat mensen hoop mogen hebben in onmogelijke lief­desrelaties zoals de onze, ook al heeft het voor ons tot nu toe nog steeds niet uitgepakt zoals ik het ooit graag gewenst had. Waarschijnlijk moet ik me daar zeer gelukkig om prijzen! Ik vertelde hem over Sofie en haar Youssef. Ik vertelde hem over de monade van onze zielengroep en over zijn functie in die monade: Door het kwaad te weren, kreeg hij er zelf ook af en toe last van.

Hij lachte: ”Af en toe? Zeg maar vaak. Je gelooft het niet, maar ik heb zelfs al eens met de duivel gevochten. Hij liet me alle hoeken van de kamer zien. Ik heb geschreeuwd en geschreeuwd, maar niemand hoorde me.”

Er viel een stilte en ik vroeg waar hij aan dacht.

“Dat wil je niet weten. Ik wil graag met je vrijen .”

Zoals gewoonlijk werd mijn ademhaling zwaarder en werd ik helemaal vervuld met onze liefde. Dat was ook wat Ramses voelde, maar hij kon dat nog niet plaatsen. Het bleef in zijn aardse energiecentra steken en hij was niet bij machte om het verder naar boven te laten stromen. AltRamses, niet op bewust niveau.

“We moeten dit maar even laten bezinken. We hebben toch wel een intensief ge­sprek gevoerd. Het is al heel laat geworden. Denk erover na of jij jouw versie wilt schrijven van het verhaal.”

“Ik zal erover nadenken. Je hoort van me.”

“We laten het open Ramses, want ik weet niet hoe dit verder moet, maar ik wil jou nooit meer kwijt!”

“Nee Maria! Man, wat een tweeënhalf jaar. Ik wil jou ook nooit meer kwijt. Wij mogen nooit meer gescheiden zijn. “

Ik wist dat hij niet klaar was, maar ondanks alles wat ik gehoord had, ondanks alle informatie waar ik vanuit mijn persoonlijkheid heftig tegen protesteerde, zorgde het niet voor het einde van mijn liefde voor hem. Ik zorgde er alleen voor dat ik op veilige afstand van hem bleef. Zijn versie van het verhaal heb ik helaas tot op heden nooit mogen ontvangen.

“En Maria, jij moet daar eigenlijk verhuizen, weg uit de stad, de natuur in.”

“Ik voel me hier veilig. Ik zou alleen met de liefde van mijn leven ergens buiten in de natuur gaan wonen.”

Ramses, liefde van mijn leven, die momenteel nog met iemand anders samenwoonde en waar gauw ook nog een kinderwens zou gaan spelen. Ik had zicht op de gesple­tenheid van Ramses en daarmee ook op mijn eigen gespletenheid: enerzijds de liefde die ik voor hem voelde, de liefde die alleen maar tot verbinding wilde komen. En anderzijds het hevige innerlijke protest tegen alles waarvoor hij vanuit zijn per­soonlijkheid gekozen had, waardoor ik hem keer op keer weg stootte. Was dit dan wel onvoorwaardelijke liefde wat ik voelde? Ik kwam tot de conclusie dat het dit daadwerkelijk was, maar dat dit niet betekende dat ik me zou moeten voegen in zijn wereld. Onze liefde bevond zich in andere dimensies. Vanuit dat perspectief kon ik oordeelloos naar hem kijken en kon ik mededogen voelen. Op het fysieke, het aardse vlak, lag dat anders, daar speelden mijn emoties mij parten. Het zou moeilijk voor me zijn om me uitsluitend te focussen op het pure gevoel dat er tussen ons was en dit los te zien van al zijn acties. Mijn ego hielp me er altijd aan herinneren dat zijn persoonlijkheid alles was wat ik niet wilde.

“Oh, wat een avond. Check je Hyves eens even.”

Hij bleek mij een You Tube filmpje van het liedje MLK te hebben gestuurd. Het zoveelste liedje van U2 met een betekenis voor ons.

“Dit liedje heb ik jou altijd cadeau willen geven en nu kan ik dat gelukkig doen. Bedankt dat je me eindelijk toegelaten hebt.”

Vanaf toen zou hij me regelmatig boodschappen geven via muziek. Ik deed het­zelfde. We hadden dit zo niet afgesproken, maar het ontstond gewoon. Tijdens en na dit gesprek overviel me zo een dankbaarheid. Ik wist echter ook dat er nog veel gebeuren moest. Nu stond het mooie gevoel dat we met elkaar hadden gedeeld voorop. Vanavond had ik gelukkig contact gehad met het deel van Ramses dat diep­gang kon tonen, het deel dat kon voelen, het deel dat heel voorzichtig zijn hart op een kiertje zette. Zijn sterke tegenhanger zou echter ook weer gauw de kop opsteken.

“De strijd van toen is er nu niet meer. Hij draagt de kracht niet meer die het ver­bruide! Zijn hart stond stil toen hij je zag: het mag niet meer verkeerd gaan, had hij in gedachten. Ontvang je ware liefdespartner. Hou hem vast en laat hem delen. Als beide delen samen zijn, ontstaat een wervelende macht die alles genereert en innerlijk verzacht. Hier zijn wij nu aanbeland. Dit heb jij tot stand gebracht. Het mag nu zijn. Vooralsnog ben je nu alleen, maar je weet dat dit veranderen mag. Breng de delen samen en aanvaard de dag waarop je samenkomen mag. In stilte kun je dit ervaren, dan kondigt zich het aardse fenomeen aan waar man en vrouw in liefde samen waden.”

Ik dacht aan Anne, die mij gemaild had dat ze vol spanning zou wachten op mijn verslag. Ze zou niet gaan slapen, ik hoopte dat ze dit wel had gedaan, want het was al diep in de nacht. Mijn vlammetje brandde hevig en ik voelde zoveel liefde! Ik kon niet slapen, dus besloot ik om haar te mailen, zodat ze de volgende ochtend gelijk het verslag van mijn hernieuwde eerste contact met Ramses kon lezen. Haar reactie bleef niet lang uit:

“Oh Maria, wat fantastisch mooi!  Ik voel de liefde die er tussen jullie is, de diepe zielsverbinding. Je gooide de deur steeds dicht vanuit het wantrouwen naar elkaar en de angst om te worden pijn gedaan. En dan nu gaat die deur weer voorzichtig op een kiertje open door de kracht van deze liefde en het hart dat spreekt. Ik denk echt dat dit het begin is van iets totaal nieuws! Jullie kunnen elkaars vertrouwen gaan herwinnen. Het ziet eruit alsof hij al een ommekeer heeft gemaakt en dat de liefde hem daarin verder zal sterken. Houd me maar op de hoogte.

 

Emotionele achtbaan

Eind september, nog geen drie weken later, moest ik de deur alweer dichtgooien voor Ramses. Het eerste contact dat volgde op het gesprek van die bewuste avond was walgelijk. Er hadden nauwelijks drie dagen tussen gezeten! Waarom gebeur­de dat keer op keer? Weer had ik een stoere, afstandelijke Ramses aan de telefoon, die het alleen maar had over de verleidingen waar hij aan bloot stond. Enerzijds belde hij me en anderzijds weigerde hij om daadwerkelijk met mij in contact te treden. Het leek wel alsof hij iedere keer dat hij zijn hart op een kiertje had gezet, gelijk vanuit angst ook weer een terugval kreeg en zo snel mogelijk alles te niet wilde doen. Het deed mij steeds verstommen, ik had het ene nog niet verwerkt, of het volgende gebeurde alweer. Als ik hem dan weer zijn oortjes had gewassen, volgde er weer een positief gesprek en zo ging dat maar door. Een onvolwassen kat en muis spelletje dat ik niet wist te doorbreken. Het enige wat ik kon doen was afstand nemen en me losmaken van zijn invloeden.

Op een gegeven moment leek het alsof Ramses zijn liefdevolle gevoel kon vasthou­den, dus langzaamaan opende ik me ook weer voor hem. Hij wilde me graag zien, hij wilde afspreken. Hij zou me komen halen en dan zouden we wat gaan toeren en praten. Ook ik had behoefte om hem te zien, want het was alweer jaren ge­leden geweest. De dag voor onze afspraak, belde hij af. Ik had dit al aan voelen komen:

“Er zijn ook nog weinig woorden over om te zeggen wat ik voel. Ik beraadslaag diep van binnen hoe ik alles kan gaan doen. Er is een weg voor jou en mij, voor ons allebei. We hebben dingen die we samen moeten doen en ik ben bereid. Kan ik jou wel evenaren of raak ik je weer kwijt? Wat is daarin jouw gevoel? Ik wik en weeg en sta mezelf niet meer toe om jou nog te ontmoeten voordat alles anders is. Ik doe geen oog meer dicht. Mijn wereld moet veranderen!”

“Wat zeg je me nu? Dit meen je niet!” zei ik teleurgesteld.

“Jawel, ik kan dit niet aan. Dit is me te intensief! Sorry, het is echt te overweldigend voor me.”

“Man, we zouden elkaar zien en met elkaar praten. Kun jij dit alleen maar via de telefoon?”

Hij was bang dat hij zich niet zou kunnen beheersen als hij alleen met mij was. Alsof ik daarin geen keuze had! Ik was teleurgesteld en snapte er totaal niets van. Ik besloot echter niet om in die boosheid te blijven hangen en nodigde hem uit om bij mij thuis samen met mijn dochter een kopje thee te komen drinken. Hij accepteerde de uitnodiging. Hij voelde zich veilig. Ik moest er ook wel om lachen, want had hij gedacht dat ik hem zou bespringen of zo? Mij ging het er nog altijd om hem beter te leren kennen, zijn innerlijk te peilen, toegang te hebben tot zijn hart en ziel.

Daar stond Ramses, na tweeënhalf jaar. Hij was er gewoon. Ik kon naar hem kijken en hij bekeek mij van top tot teen:

“Draai je eens om. Wat zie jij er goed uit!”

Ik weet niet of dit als een compliment bedoeld was, er klonk eerder verbazing in zijn stem. Had hij verwacht dat ik er helemaal onderdoor was gegaan? Ik nam hem gelijk in mijn armen en zo bleven we een tijdje staan. Hij pakte mij ook vast en hoewel het voor mij heel goed voelde, voelde ik dat Ramses het niet gewend was om ook maar iets van zichzelf te delen. Ik bood hem op dat moment echter wat ik hem wilde bieden, los van zijn terughoudendheid en los van het feit of ik er iets voor terugkreeg of niet.

Samen met mijn dochter zaten we aan tafel te praten over allerlei zaken. Ramses wilde een soort opleiding gaan volgen om met moeilijk opvoedbare kinderen te gaan werken. Ik had het een en ander voor hem opgezocht, maar er was niets bij dat hem aansprak. Hij was geïnteresseerd in het doen en laten van mijn dochter.

Later zei zij dat ze hem wel oké vond, maar niet echt een speciale band met hem voelde, zoals hij zei dat hij die met haar voelde. “Mam, dat zegt hij alleen om bij jou binnen te komen! Die voelt echt geen speciale band met mij, anders zou ik het toch voelen! Wat komt hij hier eigenlijk doen? Wat is zijn motivatie? Hij heeft een vriendin!” Die heerlijke, nuchtere schat van mij. Ik kon veel met haar bespreken en heel veel van haar leren. Ze had zich ook al vrij snel teruggetrokken, waardoor Ramses en ik de gelegenheid kregen om alleen te zijn. Vanaf dat moment begon hij echter door de kamer te ijsberen.

“Wat gaan we nu doen?” vroeg hij.

“Zeg maar, wat wil je gaan doen dan? Zullen we gaan wandelen of zo?”

Hij keek me nadrukkelijk aan, ik zag het verlangen in zijn ogen toen hij me weer vroeg: “Maria! Wat gaan we nu doen?”

Ik bleef hem aankijken, gevangen door zijn blik.

“Kunnen we niet even naar beneden gaan?”

En zo geschiedde het. We waren nog niet beneden of hij pakte me vast. Ik wilde met hem knuffelen, wilde hem zoenen, maar het pakte totaal anders uit. Hij ont­week iedere kus. Wat was er toch met zijn mond aan de hand? Ik had nog nooit zijn tanden gezien. Ik herinnerde me dat een wederzijdse kennis mij had verteld dat hij de nodige tanden miste door de gevechten die hij gevoerd had. Het kon me niet schelen, mocht het zo zijn.

Hij leunde achterover. Aan mij werd totaal geen aandacht besteed. Ik had dit nog nooit meegemaakt. Ik noemde zijn naam, alsof ik een persoon die flauw was geval­len met zachte tikjes op de wang weer bij bewustzijn wilde krijgen. Ik vroeg of hij nog wist dat ik er was. “Dit gaat niet om mij hè Ramses?” Hij reageerde totaal niet, er lag een afwezige blik in zijn ogen, afgevlakt, stomp, gewoon afwezig. Hij hoorde me niet, hij zag me niet. Hij was niet geïnteresseerd in mij. Iedere andere vrouw had op dat moment bij hem aanwezig kunnen zijn. Het maakte totaal niet uit, want hij was alleen gericht op het bevredigen van zijn eigen lusten.

Innerlijk gebeurde er veel bij mij. Daar waar ik hem vanuit mijn persoonlijkheid het liefst de deur uitgesmeten had, bleef ik kalm en was ik me heel bewust van iedere handeling! Ik was echt heel bewust en afgestemd op hetgeen er gebeurde. Alsof een stem me innerlijk zei om goed te observeren, goed tot me door te laten drin­gen wat hier gaande was. Ik speelde het spel mee, alsof het zo moest zijn, alsof dit een functie had. Ik kon alleen maar zo diep gekwetst worden als ik zelf toeliet. Ik voelde me echter wonderbaarlijk sterk. Ik stond compleet boven hem.

Toen hij weer met beide benen terug op aarde kwam, begon hij weer zenuwachtig heen en weer te lopen, als een beer die te lang aan de ketting in een kooi had vastgelegen en totaal was doorgedraaid. Ik zei geen woord, maar bleef hem strak aankijken. Hij ontweek mijn blik en toen was het alsof hij zichzelf corrigeerde:

“Je zult nu wel denken wat is dat voor een eikel, hè?”

Ik zweeg.

“Sorry, maar ik weet me nu geen houding te geven. Ik voel me onzeker. Dit gebeurt me altijd, het is alsof iets anders bezit van me neemt dan. Ik denk dat het maar beter is dat ik ga.”

“Ja, dat denk ik ook. Ga maar en doe maar wat je denkt te moeten doen.”

Hij liep naar de deur, gaf me een high five, meer een vuist eigenlijk, en liep met een onzekere glimlach op zijn gezicht weg. Ik was ontnuchterd, maar rustig.

 

Verraad

Mij overviel een heel naar gevoel. Ik voelde lichamelijke pijn, mijn hart brandde, mijn maag verkrampte. Het was alsof ik met een mes en een brandende fakkel werd bewerkt. Het was inmiddels alweer twee dagen geleden dat Ramses bij mij thuis was geweest. Ik wilde het uitschreeuwen, voelde me rusteloos, in paniek zelfs. Ik begon nerveus door het huis te lopen. Ramses waar ben je mee bezig? Ik voelde hem en het voelde alsof hij seks had met een vrouw. Innerlijk flitsten er beelden door mij heen. Nee, nee, nee, dit kan niet, ik ben paranoia aan het worden. De hele nacht rolden er tranen over mijn wangen, zonder snikken. Natuurlijk had hij seks met een andere vrouw, hij had een vriendin. Duh! Doe even normaal Maria! Toch voelde dit anders.

Hij zal het, vanuit zijn instelling, ongetwijfeld als compliment bedoeld hebben toen hij me een paar dagen later belde en zei dat ik ver boven de marktwaarde zat. Klets, weer een slag in mijn gezicht. Hij bedoelde het echter als compliment!

“Ja, ik als kenner zeg je dit. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, maar echt!”

“Ramses, ben jij gisterenavond bij de massagewereld geweest?” Ik was zelfs in staat om hem het tijdstip te noemen.

Na een hele korte stilte: “Euh…..jaaaaaaahhhhh?”

“Ik heb het gevoeld. Heb je er tenminste van genoten?”

Zijn stem was vol verrukking toen hij zei: “Oh man, dat wil je niet weten. Jaaah! Ik dacht al, zou ze het voelen, zou ze het voelen? Niet dat ik aan jou heb gedacht toen ik daar lag … Shit! Dit is toch wel bizar.”

“Ik voel altijd als jij ergens mee bezig bent wat je niet siert! Het is alsof er dan een aanval op mij wordt gericht. Iedere keer! Ik wil dit niet voelen en snap ook niet waarom ik het voel. Waarom bel je me eigenlijk, wat wil je van me? Je belt me overigens weer terwijl je in de auto zit. Dat vind ik niet prettig, dat stiekeme gedoe van je.”

“Pfff… Ik weet het toch ook allemaal niet!”

“Is er überhaupt iemand die van mijn bestaan af weet, Ramses?”

“Niemand, op één vriend na.”

“Welke vriend?”

“Maakt niet uit welke vriend.”

“Ik weet genoeg Ramses. Het is me duidelijk.”

“Wat is jouw duidelijk?” schreeuwde hij.

“Ik moet nu hangen, ik heb een consult.”

Ik stuurde hem meteen een sms waarin ik hem meedeelde, dat ik maar tot zover met hem mee kon gaan. Ik kon niet verder dan tot dit punt gaan, want het was niet de bedoeling dat dit ten koste van mij ging. Tweelingziel of niet. Iedereen had hier zijn eigen verantwoordelijkheid. Ik maakte hem ook duidelijk dat ik hem niks verweet en dat ik hoopte dat hij gelukkig was. Meteen begon de telefoon te rinkelen, ik antwoordde echter niet.

Ik kreeg een sms: “Jij bent toch degene die me gezegd heeft dat ik dit niet moest onderdrukken!”

Dat had ik hem inderdaad gezegd toen ik begreep dat hij nog lang niet klaar was en dat het onderdrukken van deze energie alleen maar tot erger zou leiden. Het heeft mijns inziens geen nut, de uitdaging wordt alleen maar veel groter, aange­zien hij er nog zo’n grote passie voor voelt. Ik had er echter niet bij stil gestaan dat hij het direct in praktijk zou brengen, meteen na zijn ontmoeting met mij, de vrouw waarvan hij zei zoveel te houden en haar niet los te kunnen laten. De vrouw waarbij hij niet de behoefte zou hebben aan andere vrouwen, de vrouw die hem waarschijnlijk gewoon intrigeerde. Hij was gewoon dit type man, concludeerde ik. Ik had sterk de behoefte om mijn hart te luchten bij Anne. Zoals gewoonlijk dacht ook zij met mij mee.

“Ik kan dit bijna niet geloven, wat is dit heftig en pijnlijk. Waar is hij mee bezig? Haal je aandacht maar gauw terug naar jezelf! Laat je niet misleiden door de wereld van de illusie en verleiding waarin Ramses duidelijk nog vastzit.Dit is alles wat hij je nu kan laten zien, omdat dit bekend en vertrouwd voor hem is, maar dat is niet jouw wereld en jij hoeft je niet daarin te begeven! Laat je niet meeslepen in zijn wereld! Het kan niet de bedoeling zijn dat jij je op deze wijze moet aanpassen om je bij hem te voegen. Hij mag eerst een en ander in zichzelf klaren. Hij ligt werkelijk maar rond te dobberen als in een plezierbootje, afgeleid door alles wat er maar voorbij drijft.

Laat je niet meeslepen door je eigen emoties of gedachtegang en probeer er maar geen oordeel over te hebben, want dat houdt je aan hem gebon­den. Het “waarom” en de bedoeling wordt vooralsnog niet helder. Houd je daar maar niet mee bezig. Dit is energieverlies! Herken het op tijd, anders zit je in een neer­waartse spiraal!

Blijf bij jezelf!  En als het zo moet zijn dat Ramses ooit deel van jouw leven uit maakt, dan komt hij daar binnen via zijn hart, hij moet er op eigen kracht kunnen komen.”

Prachtig verwoord door Anne. Er school veel wijsheid in die woorden. Ik was mijn energie weer helemaal op Ramses aan het richten en dat was niet de bedoeling, niet in dit stadium en zeker niet op deze manier. Mijn eigen innerlijke leiding had mij ook nog een en ander te vertellen:

“Omdat hij jouw bestaansrecht heeft geschonden, is het ongepast zich nog aan jou te gaan vertonen. Hij mag zichzelf verbeteren en eerst nog eens zelfstandig een andere woning gaan betrekken. Dan wordt zijn vizier wat opener. In de tus­sentijd ben jij toch aan de beurt om de liefdeskracht der vrouwen te vertegen­woordigen. Ja, jij bent aan de beurt om te genieten en jezelf met levensvreugde te bedelven.

De kans is groot dat hij zichzelf verwart. De nodige berichten zijn al uit. Ik geef ze in bewaring opdat jouw hart wat minder huilt, maar het is zwaar ja. Je steeg er boven uit en daarmee heb je winst gemaakt. Straks sta je in de volle waarheid. Je weet nu wie je bent en wie die pracht ontkent staat niet in waarheid. Daarmee sta jij nimmer zij aan zij, daarvoor zorgen wij. “

 

Vergeving

Ik scheer mannen niet over één kam. Ik heb er meegemaakt die dit wel moeiteloos konden overwinnen toen ze de liefde van hun leven tegenkwamen. Sterker nog, er viel toen niets meer te overwinnen. De verleiding had zichzelf opgeheven. De escapades waren niet meer nodig, het hart had gesproken en bood vervulling. Al het andere viel erbij in het niet. Er was sprake van trouw en toegewijdheid. Ik wilde het ook wel eens horen vanuit het perspectief van een man en zodoende wisselde ik van gedachten met de nieuwe partner van Anne.

“Het draait allemaal om respect, Maria. Als ik mijn vrouw respecteer, zou ik haar nooit zo vernederen. Als zij mij ook respecteert, zal zij niet ingaan op zulk aanbod. Als alles in orde is in een relatie, als beide partners zich als gelijken behandeld voe­len, zal er geen ontrouw voorkomen. De fundering moet goed zijn. Trouwens, je hebt altijd de optie om een relatie te beëindigen, eer je ontrouw bent. Met Ramses is waarschijnlijk toch heel wat meer aan de hand, dit heeft niet alleen maar simpel­weg met ontrouw te maken.”

Ik wist ook dat dit niet alleen een kwestie van ontrouw was of van verschillende normen en waarden. Er was meer aan de hand met Ramses. Dit was voor mij de bevestiging dat ik vooral achter mezelf moest staan en hier niet in mee hoefde te gaan. Ik wilde namelijk nog wel eens mijn eigen beweegredenen onderzoeken. Moest dit kunnen? Moest ware liefde de behoefte aan meerdere partners gedo­gen? Was het egoïstisch om de enige liefdespartner te willen zijn? Ik ging op mijn gevoel af en besloot dat ik in dit opzicht mijn grenzen niet hoefde te verleggen.

Bij Ramses was ik er nog niet zo zeker van dat zijn gedrag met betrekking tot dit thema ooit zou veranderen. Misschien is dit een manier voor hem om nog een beetje in contact te blijven met zijn zachte kant. Via de streling van deze profes­sionele vrouwen, die samen met hem douchen, hem sensueel strelen en die als een slang met hun naakte lichamen over zijn geoliede lijf glijden om vervolgens de boel handmatig af te maken. Is dit voor Ramses de manier om in contact te blijven met zijn gevoelskant? De kant die volgens mij toch totaal uitgeschakeld moet zijn als je iemand met een plank voor zijn kop slaat! Het kostte hem in ieder geval honderden euro’s per maand. Voor hem geen probleem, hij verdiende heel goed.

Er gingen weer vier maanden voorbij zonder contact en toen vroeg hij mij om vergeving. Hij benaderde mij via Hyves. Ik aarzelde, maar dacht “Wat heb ik te verliezen? Ik denk dat ik het ergste nu wel gehad heb.” Ik besloot om een gesprek met hem aan te gaan.

Ik kon het bijna niet geloven. Hij vroeg daadwerkelijk om vergeving. Hij had mij nooit bewust pijn willen doen. Hij had er daadwerkelijk over nagedacht en eerlijk ge­zegd geloofde ik ook dat hij dit oprecht meende. Zijn besluiteloosheid stoorde hem zelf enorm. Was dit een teken van zijn ommekeer? Hij zou mij met zijn leven beschermen, zoveel voelde hij voor mij. Ik was emotioneel en hij zei dat hij wist dat deze hele situatie zwaar was voor mij. Voor mij was het heel gemakkelijk om hem te vergeven, dus deed ik dat uit het diepste van mijn hart. Ik vertelde hem dat ik zijn nieuwe profielfoto mooi vond, omdat hij daar een zachtere blik in zijn ogen had. Hij lachte en zei:

“Ik ben ook een zacht persoon. Ergens heel diep van binnen, heel ver weg.”

“Zijn vergezicht is al voltooid, hij heeft dezelfde liefdestaal vernomen. Dan voelt hij zich heel groot, want niets liever wil hij dat jij hem ook kunt horen en dat was niet altijd mogelijk, want ook hij moest leren zien dat zijn handelingen en gedra­gingen niet altijd bekoorlijk waren. Dit feit is nu gekeerd. Hij heeft de moed om zijn bedoelingen te tonen. We laten hem nu even aan het woord zodat je zelf alles kunt aanhoren. Je macht wordt stil getoond bij deze mooie woorden:

Je bent mijn vrouw en ik hou oprecht van jou. Voorheen was het niet mogelijk om jou te zien, want ik was er nog niet klaar voor. Nu is alles anders. Ik voel alles wat wij delen, alles dat ons bindt. Ik hoop dat jij dit net zo vindt. Kun jij mij nu zeggen wat jouw antwoord is? Zie jij mij nog graag? Ben jij nog binnen mijn bereik of sta je dit al niet meer toe na al dat gecompliceerde gedoe? Ik weet niet hoe het komt dat ik je eerder nog niet zag. Ik voelde wel de binding, maar het was mijn weg die mij nog elders bracht. Nu ben ik terug en vraag me dit dus af: Sta jij open voor een binding of stoot je mij nu af? Ik wil alles met jou delen, mijn hart, mijn keuzes en mijn vrije tijd. Ik ben zeer bereid met jou mijn weg te gaan voor het hoogste goed van ons allemaal. Ik wacht af.”

Het dieptepunt zou nu echter heel snel komen.

 

Woorden maar geen daden

De maanden die volgden zijn het beste te vergelijken met een emotionele acht­baan. Ik kon het niet meer voor mezelf ontkennen. Ik leed pijn, ik ging innerlijk ka­pot. Ik probeerde me zo sterk te houden, maar zag de hopeloosheid van de situatie. Ik wilde niets meer van Ramses’ uitspattingen weten. Ik wilde niet horen hoe hij geld neertelde om tickets te boeken, zodat hij in het buitenland kon gaan vechten met zijn collega hooligans. Een hele bewuste daad, die veel voorbereiding vergde. Hij had vaker pech, er viel dan niets te vechten, maar daarom niet getreurd, dan doken ze toch gezellig met elkaar de kroeg in. Drinken, daar kon Ramses ook wat van. Ik zag het gelijk aan de blik in zijn ogen, alsof hij in hoogsteigen persoon het kwaad vertegenwoordigde. Zijn vermomming van dat hele zwakke liefdeslichtje dat er ergens diep van binnen scheen. Ik wilde deze vernedering van hem niet aanzien. Als het vechten niet lukte, dan waren er ook nog altijd de gelegenheden speciaal voor heren, waar de dames zichzelf met allerlei attributen bewerkten en waar Ramses stond om zich te verlekkeren.

Af en toe kreeg ik nog een mailtje, een muzikale boodschap of een onverwacht te­lefoontje, maar de gesprekken verliepen altijd hetzelfde. Ik was het zelfs moe om zijn liefdesverklaringen te horen. Ik had genoeg van zijn mooie woorden, er kwa­men geen daden. Ironisch genoeg hing hij de ‘geen- woorden-maar-daden’ kreet aan in de verkeerde omstandigheden. In de liefde was hij incapabel. Ik besefte dat we steeds maar in hetzelfde kringetje bleven ronddraaien en ik had er genoeg van. Ik wilde dit niet meer voortzetten. Ik had genoeg gehoord en gevoeld. Ik begon innerlijk afstand van Ramses te nemen. Ik realiseerde me dat en had het graag anders gewild, maar hier zag ik geen toekomstmogelijkheden meer.

Ik schreef hem een afscheidsbrief, waarin ik zo goed mogelijk mijn gevoel pro­beerde weer te geven. Ik heb er nooit een reactie op gekregen, maar het bleef weer ruim twee maanden stil.

“Ramses,

Ik was dit eigenlijk niet van plan, maar ik voel nu dat dit de enige weg is die over­blijft… De tijd is aangebroken om je helemaal los te laten. We hebben heel vaak afscheid genomen en dan bleven we uiteindelijk toch nog op afstand met elkaar in contact. Dat afscheid kwam steeds voort uit een situatie waarin ik mij moest be­schermen, omdat houden van jou zo pijnlijk voor me is of omdat ik jouw aandacht verkeerd interpreteerde en ik alsmaar aan jou bleef trekken om toch maar ergens een liefdesbevestiging van jou te kunnen krijgen. Maar helaas die kon jij mij niet geven. “It was never meant to be”, concludeer ik nu. Mijn gevoeligheid heeft mij bijna mijn kop gekost, omdat ik voortdurend jouw potentieel voel, maar steeds de deur in mijn gezicht krijg gesmeten. “What you see is what you get”. Ik moet dus afleren om te voelen ha ha…

Maar goed, nu voelt het anders voor mij en dat besefte ik tijdens ons gesprek van afgelopen vrijdag. Ik geloof dat ik je gegeven heb wat ik te bieden heb en wat jij van mij nodig hebt. Je hebt nu niets meer nodig van mij. Je kan vooruit. Je bent een mooie man, eigenlijk prachtig, en je doet zo je best om het tegenovergestelde te tonen! Ergens ben ik blij dat ik je heb ontmoet. Het zal mij ooit nog wel duidelijk worden wat het mij heeft gebracht, maar misschien was het voor mij slechts een les in onvoorwaardelijke liefde. Dan vind ik dat ik het heel goed gedaan heb, want ondanks alles is dat gevoel bij mij niet weggegaan. Ik moet alleen begrijpen dat het niet om mij gaat.

Ik voel nu ook heel duidelijk innerlijk, alsof iemand mij bij de hand neemt en zegt: “kom maar, het is goed geweest. Je mag verder.” Het is ook daadwerkelijk tijd voor mij om door te gaan en niet meer in een energie te blijven hangen die mij totaal leegzuigt. Ik laat je nu dan ook in alle rust en stilte gaan. Dit berichtje stuur ik niet zozeer aan jou, maar aan mezelf om mij te bevrijden uit deze wachtstand. Die wachtstand heb ik voor mijzelf gecreëerd omdat mijn gevoelens voor jou zo sterk waren, omdat ik zoveel van je hield en ik dus niet de discipline had om mijn energie bij mijzelf te houden. Mijn leven is de afgelopen jaren ronduit waardeloos geweest, koud en kil. Aangezien ik het toch als een mooie geschenk beschouw dat ik heb gekregen, vind ik dat ik dit niet langer mag verspillen. Ik wil weer wat bete­kenen voor de mensen. Er mag weer een weg met wisselwerking tot stand komen, waarbij ik mij in positieve zin kan opladen. Het is ook goed zo. Ook jij kan gewoon verder als je wil op de door jou gekozen weg. De weg die bij je past. Ik geef je nog een flinke knuffel en een dikke kus. Ik zal ook niet meer op je sites kijken.

Heel veel liefs.

Maria”

 

Hogere visie

Op dit punt had ik vrijwel dagelijks contact met Anne . We gaven elkaar de beste raad mogelijk om vooral niet te blijven hangen in ons klein menselijke zelf. Bij momen­ten was dit contact echt het laatste strohalmpje waardoor ik mezelf nog op de been hield. Ik kwelde mezelf met twijfel en verwijten. Was ik nu werkelijk zo stom geweest? Is dit werkelijk wat tweelingzielliefde inhoudt? Dit noem ik geen liefde! Geef mijn portie maar aan fikkie! Weer was er diezelfde oude twijfel die bezit van me nam.

Ook de scripts werden vrijwel dagelijks geschreven. In no time had ik weer een heel boekwerk vol geschreven. Alles wat er geschreven stond over mijn relatie met Ramses was altijd zo positief, zo liefdevol! Ik durfde het niet meer serieus te nemen. En toch werd het me aangereikt.

“Hij bereidt zich voor op een hernieuwde ontmoeting met jou, want het valt hem zwaar om jou nog te ontkennen. Dat kan hij nu niet meer. Hij realiseert zich diep­gaand wie je bent en zijn hart is in de stemming om ware liefde te ervaren. Hij kan jou niet meer weigeren in zijn aards bestaan. Hij is heel ver gegaan en loopt zich daarbij stuk door de manier waarop hij zich tot jou verhoudt. Zijn hart is echter wel van goud.

Er volgt nu een benadering, waarbij hij al zijn zieleninhoud aan jou verwoordt. Er is een opstanding in hem gekomen. Hij laat nou zijn eigen lichtinslag aan jou zien. Zijn doel is om met jou te converseren over samen zijn, als jij dat wil. Hij zal je niet alleen maar trouw zijn. Hij zal je dragen op zijn handen. Vol vertrouwen in

de liefde zal dit zijn. Hij heeft jouw ziel gezien en sluit zich daarbij aan.

Hou hem vast. Sluit hem in je hart en laat hem nooit meer gaan. Wat je nou ver­wachten kunt is dat hij je zal vragen om hem weer te zien. Waarschijnlijk bij jou thuis. Niet voor de gezelligheid, maar om je liefdeslichaam te aanvaarden. Hij toont je zijn ware adem. Hij reikt naar je uit.

Hij maakt aanstalten tot jou, heel gauw. Loop niet weg voor hem. Ervaar wat hij jou te zeggen heeft. Zet je verstand daarbij op nul. Hij is oprecht. Hij is op weg om jullie liefde te aanvaarden. Daar gaat hij voor. Hij is zich zelfs al bewust van jullie eenheid.

Voor hem volgt er een verzwaring, maar het is zijn plicht om dit te dragen. Hij vreest het ergste. Het meeste nog dat jij hem niet meer wilt aanvaarden. Zijn geest voelt suf, meewarig en zeer opgefokt. Hij ergert zich aan alle zaken om zich heen. Hij staat er nou alleen voor, maar hij krijgt indrukken van jou. Jouw bereid­heid leerde hem om dieper in contact met zijn eigen kern te komen. Dankzij jou valt alles op zijn plek bij hem. Omdat hij nou de ware liefde tot jou brengt, valt hij niet meer op een afstand te behouden. Hij krijgt zijn zin en jij krijgt die van jou. Wij wensen deze eenheid te behouden in volle trouw tot elkaar, dus moet er een beweging komen die jullie samen brengt tot één. En die beweging volgt nou.

De liefde dwingt jullie om tot elkaar te komen. Nou! Voor altijd in liefdeseen­heid. Je ontgrendelde zijn hart en dat heeft hem zo verward, maar hij begrijpt het nu. Wees aanspreekbaar voor hem, want hij zendt jou nu berichten om eeuwig te bewaren. Alles ging eerst bergaf en nu is hij terug. Hij is op tijd, hij is terug! Omarm hem maar heel vlug. Voel ook de intense warmte die hij voor jou heeft. Sluit je niet meer voor hem af. Hij beweegt en aanvaardt dit godsgeschenk. Hij breekt met oude wetten. Er werd veel teweeggebracht in hem. Zijn hart is nou verbonden met het licht.

Bekijk je post! Er is bericht van Ramses! Hij stelt je een rechtstreekse vraag. Hij is bang dat jij hem niet meer wilt ontvangen. Dan stelt hij voor om elkander nog eens te omarmen, voor een laatste keer! Maar dan volgt er meer! Hij reikt naar je uit!

Er is geen andere keer vol pijn en zorgen. Jullie liefde is zo sterk dat al het andere wordt verdrongen. Neemt niet weg dat Ramses zijn best zal moeten doen om de ob­stakels op zijn weg te ontgronden. Hij is er voor je. Accepteer zijn liefde voor je!”

Ik kon alleen maar wensen dat dit de waarheid was. De fysieke werkelijkheid was zo totaal anders. Wat was toch in godsnaam de bedoeling en waarom moest ik al­les op afstand voelen? Sofie wist dan altijd wel weer tot mij door te dringen en me uit die zelftwijfel te halen.

Ramses was ook niet echt gelukkig als hij stil was en als er geen afleidingen waren. Hij had alleen een boel dingen die hem tijdelijk uit dit gevoel konden halen. Alle afhankelijkheden en de goedkeuring die hij zocht, alle nega­tief plezier waren allemaal tekenen voor mij dat hij helemaal niet zo goed in zijn vel zat. Hij moest steeds gevoed worden door meer van hetzelfde, maar op den duur kwam hij toch weer zijn leegte tegen en dan moest de nieuwe kick nog uitdagender zijn.  Het ging maar eindeloos door en er leek niets te zijn dat hem dwong om naar de diepere waarden te zoeken.

Volgens Anne had hij maar een belabberd zelfbeeld en compenseerde hij dat door allerlei zaken. “Eigenlijk voelt hij zich maar niks. Hij voelt zich klein, vandaar dat hij zoveel uiterlijk vertoon nodig heeft om zichzelf te bewijzen”.

’s Ochtends voelde ik me meestal even goed en gaandeweg de dag werd ik dan onrustiger. Soms werd ik ook midden in de nacht, hevig trillend wakker.

Er volgde weer een indrukwekkend script:

“Je mag je man nu accepteren. Hij is er voor je en vanuit de warmte van zijn hart komen jullie alsmaar dichterbij. Alles is heel erg zorgvuldig voorbereid. Vannacht vindt jullie eerste bijspraak plaats. Er wordt een moedig besluit genomen door Ramses, omdat hij zo nu niet meer langer verder kan. Hij gaat nu door de mangel heen. Hij probeert zich aan te passen aan jullie zielsniveau. Daarvoor moet hij nu de lage aardse stukken gaan verlaten, maar hij zet goed door. Hij kan er echt niet meer omheen. Het wordt hem zo te veel.

Je zult hem gaan ontmoeten en dan leggen jullie alle tegenstrijdigheden af. Jullie houden elkaar stevig vast, net zoals de allereerste keer dat god jullie deze grootse liefde gaf. Het mag en iedereen zal weten dat dit heilig is. Niemand kan er onheil tussen steken!

Op dit moment stemt Ramses zich op je af. Hij voelt je en hij moet zijn innerlijke onrust nu bestrijden. Jij hebt hem het mooiste van zijn ziel geschonken en dat valt te benijden. Hij weigert om je te verlaten. Hij zal de ware liefde nu aanvaarden. Dat is ook zijn doel!

Hij omarmt je krachtig en geeft je een overweldigende zoen. Hij suspendeert zijn angsten en zijn twijfel voor dit doel. Er zal voor hem geen angst meer zijn. Hij weigert zich op anderen af te stemmen, want hij wil zo graag bij je zijn. Het is van wezenlijk belang dat jullie elkaar vinden en begrijpen, een heel leven lang. Dit is jullie doeleind.52 53

Je hebt juist gehandeld, Maria. Wees niet bang. Hij komt terug heel vlug en dan blijft hij ook zijn leven lang. Het is jullie voeling met elkaar. Jullie belang is jullie liefde voor elkaar. Hij bevindt zich nog in nare omstandigheden.

Het is in Ramses’ belang om jou te overtuigen dat het anders kan. Hij is bereid en zeer gewillig. Hij vecht nou voor je!”

Ik dacht veel na, ook over de tweelingzielversmelting. Volgens mij vond dat al­leen op een bepaald niveau plaats, of vergiste ik me? Ook kreeg ik herhaaldelijk beelden, dat Ramses in de problemen kwam. Dat hij tegen een muur aanliep. Dat gevoel werd steeds sterker. En dan wimpelde ik het weer weg: die jongen had al zoveel mazzel gehad! Ik verwachtte niet meer dat het leven hem omstandigheden zou voorschotelen waardoor hij wakker zou kunnen worden geschud. Het gevoel bleef dat er nog iets moest gebeuren en dat ik daar­tegen beschermd werd.

Uit mijn scripts meende ik af te leiden dat er een intense ontmoeting tussen ons zou volgen en dat ik hem moest helpen om te ontwaken. Ramses zelf had mij ook va­ker gevraagd om de kar te trekken voor ons beiden, maar hij was een echt zwaar­gewicht. Hij lachte smakelijk toen ik dit tegen hem verwoordde. Ik had het gevoel dat ik alles wat er in mij lag, aan hem geschonken had. De crash die alles opengooit aan liefde was er echter niet gekomen. De liefde die ik voor hem voelde, had dit alles niet kunnen overwinnen. Hij kon mij zo gemakkelijk weerstaan!

Ook ik snapte niet waarom ik hem op dit punt had ontmoet. Daar moest toch een verklaring voor zijn en die had ik ook graag geweten. Ik voelde dat het verloren energie was om nog op Ramses te wachten. Het voelde alsof er een cruciaal punt bereikt was, waarop Ramses voor de zoveelste keer TEGEN had gekozen. Daardoor moesten onze wegen zich nu echt scheiden in dit leven!

Ik begon te begrijpen dat veel van mijn energie vastzat aan verwachtingen die ik naar Ramses toe had. Verwachting met betrekking tot wat ik dacht dat hij moest zijn, hoe hij moest veranderen en tegelijkertijd wist ik dat dit onmogelijk was als hij er zelf niet voor koos. Ik kon twee dingen doen: hem van alles verwijten en dan die energielijnen handhaven of mezelf bevrijden door mijn verwachtingen over hem totaal los te laten. Toch kwam ik nog teveel in zijn energie, zonder het zelf door te hebben en dan bleef ik er veel te lang in hangen. Het ging gepaard met verdriet, gemis enz.

Ik mediteerde veel om al die verwachtingen naar hem te kunnen loslaten en me­zelf weer eens goed onder de loep te nemen. Ik wilde mijn hart zuiveren van alles wat niet uit ware liefde bestond:

Ik bevond me in een ijskoude omgeving. Er waren allemaal ijsschotsen om mij heen, maar ik vond onderdak in een grot. Ik observeerde een walvis die in vrijheid in de ijszee zwom. Toen zag ik pas dat zich nog iemand in de grot bevond. Deze in het donker geklede man gooide een vlijmscherpe haak uit. De haak greep zich vast in de staart van de walvis en deze werd de grot ingetrokken. Daar lag dat mooie, enorme dier op een plateau van ijs. Ik huilde bij de aanblik ervan. Ik had hem zo graag in vrijheid zien leven, maar hier lag hij dan, gevangen, dood. Lang­zaam vervaagde de gedaante van de walvis en het naakte lichaam van Ramses werd zichtbaar. Ik ging aan zijn voeteneinde staan. Uit mijn tweede chakra kwam helder licht en in dat licht werd een prachtige graal zichtbaar. Een enorme liefde over­weldigde me. Deze graal verbond zich met een andere graal en die verbond zich weer met een andere graal, totdat er een heel netwerk van ontstond. Plotseling verschenen er lichtgevende handjes aan weerszijden van Ramses’ lichaam. Drie paar handjes rechts van hem en drie paar handjes links van hem. Uit zijn onderlichaam kwam een afschuwelijke, glibberige, grote, bruine zeeslang. Gigantisch! Het dier keek mij recht aan! Ik was er bang voor. Het siste naar mij, maar verdween in een lichtflits. Meteen begonnen de handjes het licht dat uit mijn tweede chakra straalde bij Ramses naar binnen te strijken. Het werd lichter en lichter in hem. Hij kon zichzelf zijn.

 

24 maart 2010

“Hallo Anne,

Ik heb net een telefoon­gesprek van twee uur gehad met Ramses. Vraag me niet hoe het is gebeurd, ik wilde het niet en toch hebben we gesproken.

Ik ben vandaag wakker geworden met een heel naar gevoel: huilen, huilen en huilen. Ik ben toen maar op mijn dakterras gaan zitten en dacht, laat het nu maar allemaal komen. Ik had niet de puf om iets te doen. Het waren rot gevoelens, bah, een innerlijke strijd om maar los te komen van hem!

Ik loop naar boven om mijn mail te checken, zie ik dat ik een berichtje had ge­kregen van Ramses. Ik had nota bene mijn profiel vandaag afgeschermd, zodat ik zelf ook niet meer op zijn site kon kijken. Het berichtje luidde: “Ben je aan het genieten van het zonnetje?” Ik staarde alleen maar naar dat ene zinnetje. Wat moest ik ermee? Reageren? Niet reageren? Dan begint het hele circus immers weer opnieuw. Ik heb er een half uur op ingevoeld! Ik zag dat als ik er gewoon antwoord op zou geven, het weer veel onrust zou veroorzaken. En toen plotseling, zonder echte gedachte, het was alsof mijn handen het werk deden, ben ik naar You Tube gegaan en heb ik het filmpje Call to Awakening in een berichtje toegevoegd met de woorden:

“Mocht dit ooit gebeuren bij jou … en mocht ik dan nog op deze aardbol rondlo­pen … Dan kan ik contact met jou nog onmogelijk weigeren.”

Het filmpje duurt ruim twaalf minuten en na die twaalf minuten kreeg ik bericht:

“Ik bel je nu.”

“Nee”

“Dan kom ik je vanavond halen.”

“Nee”

“Ja”

“Ik doe de deur niet voor je open.”

“Pak de telefoon a.u.b. op.”

Hij heeft wel zeven keer achter elkaar de telefoon helemaal laten uitrinkelen en toen heb ik de haak ernaast gelegd. Weer kreeg ik een berichtje: “Neem s.v.p. even de telefoon op.” Daarna ben ik gaan invoelen, omdat ik deze situatie natuurlijk ook niet echt prettig vond. Ik besloot om op te nemen. Ik zei echter niets. Zijn stem klonk warm. Hij was Ramses in contact met zijn kern. Hij vroeg hoe het met me ging.

Er kwam alleen maar boosheid uit mij. Ik gaf hele korte antwoorden.

“Dat gaat je niets aan! Je hoeft niet te weten hoe het met me gaat.”

“Wat ben je boos!” Waarom ben je zo boos?”

Ik lachte ironisch en zei dat hij van totaal niets benul had. Nog geen seconde later barstte de bom. Ik barstte in een ongelofelijk snikken uit. Ik vertelde hem alles wat mij verdriet deed, alles van de afgelopen vijf jaar.

Hij mompelde tussendoor: ”Oh god, Maria, wat kan ik doen om je te helpen?”

Ik snauwde: “Stop met die onzin in je leven, stop met al die shit waar je mee bezig bent, word wakker, word wakker, ik verdraag dit niet langer!”

“Oh god,” zei hij, “het begint me nu pas te dagen waar ik allemaal mee bezig ben. Ik weet het, ik weet het. Wat kan ik voor jou doen?”

“Je kunt me helderheid geven over een aantal zaken.”

Ik deelde mijn visie met hem. Hij zei dat het maar op één punt neerkwam en dat was dat hij tussen twee vuren inzat: zijn vriendin en mij. Ook zei hij dat alles wat hij gezegd had over zijn gevoelens voor mij, waar was, maar dat hij ook van zijn vrien­din hield. Ik kon niet stoppen met huilen en riep herhaaldelijk: “Word dan verdorie eens trouw, word eens trouw, wanneer kun jij trouw zijn?” We spraken over wat houden van dan wel niet is en dat als hij zoveel van zijn vriendin houdt, waarom hij haar dan constant zo bedriegt. Hij zei alleen maar: “Ik weet het, ik weet het.”

Vervolgens vertelde ik hem ook dat ik moeite had met het feit dat ik de andere vrouw was. Ik had niet in die rol willen belanden. Ik zei dat hij mij alleen maar bel­de als hij iets nodig had en zich daarbij niet afvroeg hoe het voor mij was, wetende wat ik voor hem voelde. Dat voor mij ‘houden van’ een pure energie is, die het hart vult met warme gevoelens en geen ruimte laat voor bedrog en verraad. Dat alles open en eerlijk is, een dragende energie die je ondersteunt, ongecompliceerd, en je juist meer energie geeft om datgene in je leven te doen wat je te doen hebt. Een energie die alleen maar kan delen en uitstromen naar de ander.

Hij zei alleen maar: “Oh god, oh god, wat heb ik gedaan? Ik heb dit nooit bewust gedaan, Maria!”

“Ik weet dat je vrij onbewust bent en daarom ben je in staat om al die dingen te doen die je doet. Hoeveel vrouwen zijn er de afgelopen maand in je leven ge­weest?”

“Eentje.”

“Ik heb meerdere gevoeld.”

“Voel je me dan nog?”, vroeg hij.

“Dag en nacht, maar ik wil je nooit meer zien, nooit meer, gezien de keuzes die je in je leven hebt gemaakt. En zeker gezien het feit dat je van je vriendin houdt en ik daar niet tussen wil staan. Puur vanuit mezelf gezien kan ik geen relatie met een man hebben die ik niet vertrouw. Een man die zo ontrouw is als jij, Ramses. Ik zou het gevoel hebben, dat je mij binnen de kortste keren ook zou bedriegen, gewoon omdat je bent wie je bent.”

“En waarschijnlijk zou ik dat bij jou net niet hebben…”

“Dat lijkt me zeer sterk. Je bent gewoon hoe je bent en je bent dus blijkbaar in staat om dit toch te doen ook al houd je van iemand. Je begrip van houden van is dringend aan vernieuwing toe. Introspectie is wat je nodig hebt. Probeer er achter te komen waarom je de dingen doet, die je doet!”

Vervolgens kwam ter sprake dat zijn vriendin kinderen wil. Hij vroeg of dit ons laatste gesprek was, want hij moest gaan werken.

“Mag ik je vanavond op komen halen?”

Ik weigerde. Hij heeft het me wel drie keer gevraagd. Toen vroeg hij of hij mij vanavond dan nog even mocht bellen, omdat hij vond dat het gesprek nog niet afgelopen was.

“Ramses, geloof jij dat we tweelingzielen zijn?”

“Moet je dat nog vragen? Ik weet er toch alles van, voor mij voelt dat ook zo. Ik kan niet geloven dat dit ons laatste gesprek is, want ik heb nog nooit zo’n fijn gesprek gehad in mijn leven. Je zult me wel gaan uitlachen, maar het is zo. Ik heb nog nooit zo’n fijn gesprek gehad als nu en ik heb nog nooit zo openlijk over mezelf verteld. Dit voelt zo goed. Normaal als iemand mij al die dingen zei die jij me vandaag hebt gezegd, dan zou ik zeggen: “Man, ga fietsen, waar bemoei je je mee!”, maar bij jou kan ik het VOELEN. Ik vraag me werkelijk af waar ik mee bezig ben. Ik ben nog nooit zo open geweest in mijn hele leven. Mag ik je vanavond bellen a.u.b.?”

“Ja”

Dus Anne, pfffffffffffff … help, help, help. De situatie is duidelijk. Ik heb vrede met het feit dat hij van zijn vriendin houdt. Daar wil ik niet tussen komen, dat gun ik hem, maar hoe hij met die liefde omgaat, daar heb ik wel moeite mee. Ik weet niet waar ik nu weer aan begonnen ben. Ik zei ook nog dat het van mijn kant uit niet mogelijk was om een relatie met hem te beginnen door zijn behoefte aan andere vrouwen….. een lege seksualiteit die steeds opnieuw naar bevrediging zoekt. Hij zei dat het hem niet om de vrouwen ging, maar om de aanraking. De vrouwen wa­ren heel divers, hij had geen voorkeur voor een bepaald type. Hij keek naar iedere vrouw. Het was ook de kick van al die wulpse vrouwen op een rijtje zien staan en hij had het dan voor het uitkiezen. Eén of twee tegelijk.

“ … maar het is al minder aan het worden.”

“Ja Ramses, je testosteron vermindert. Jij wordt ook al een dagje ouder, maar het is zoals het is en het zij zo. Vandaar het gevecht in mijzelf en de keuze dat ik geen contact met je wil totdat er een wereldwonder gebeurt!”

Maar goed, vanavond ronden we het gesprek af en ik vrees dat mijn rouwproces weer helemaal opnieuw kan beginnen, want hij vroeg mij: “Maria, zeg me nu eens eerlijk, wat voel je nu van mij?” Ik kon niet liegen, maar mijn hele lichaam voelde warm en ik voelde liefdesvervulling in mijn hart en dit is weer mijn valkuil!

Liefs,

Maria”

“Hebben jullie werkelijk telefonisch contact gehad? Hevig allemaal wat er weer in beweging is gezet. Ik denk dat het toch goed is dat jullie mekaar hebben gesproken, al is er dan niets concreets uit de bus gekomen. Gewoon dat je jouw verhaal kwijt kon, zelfs al reageert hij niet zoals jij verwacht, hij weet het wel. Hij kan nu weer beslissingen maken met wat zich vandaag heeft voorgedaan.

Je durft je toch goed uit te spreken naar hem toe, zonder een blad voor de mond te nemen. Hij zal wel voelen dat je het meent, maar hij weet niet goed raad met je gekwetste gevoelens en er is ook niet dadelijk een oplossing voor jullie situatie. Ik denk dat als hij je eeuwige trouw zou zweren, je nog niet gerust zou zijn en toch geeft hij aan dat deze gesprekken voor hem van belang zijn. Misschien zat hij vandaag wel in een opper gevoel en is hij de volgende keer weer heel anders. Hou er rekening mee dat je dat van tevoren even checkt. Als hij op dit niveau praat, is er wel mee om te gaan of niet?

Heb je het gevoel dat er iets in beweging is gezet? Voelt dit gesprek goed voor jou? Had je troost aan zijn woorden? Nou, en die schuldgevoelens naar zijn vriendin toe zijn niet nodig, hoe kom je er bij?

Kun je op dit niveau blijven communiceren, zonder verwachtingen?

Liefs,

Anne”

“Er zijn geen geheimen meer. Op en neer naar eenheid toe. Er is een kans dat jij de liefde toelaat als je haar weer voelt. Een vloeiende beweging wordt het nu. Hij zoekt naar een verklaring om te kunnen vluchten. Bemin de man en sta hem toe bij jou te zijn. Dit is zijn gevoel. Dit is zijn tederheid. Behandel hem maar met res­pect, want hij is uitgegleden. Laat alles los, want het haalt je naar beneden. Laat alles zijn en open je nu voor het heden. Wees gerust, je stapte uit de strijd en leert je wederhelft aanvaarden. Ja Maria, het is tijd! Accepteer dit feit. Hij wordt nog een heel klein beetje voorbereid, maar ook jouw partner werkt mee aan dit plan en hij weet er alles van. Hij slaat de plank volledig mis als hij vanavond bij je komt. Daardoor wordt hij bang, maar hij is gezegend met het feit dat ook hij te midden van ons kwam. Er gingen jaren aan vooraf. Ik heet jullie welkom op dit liefdespad, geniet ervan. Er ontstaat een toestand waarin zich alles uit zal wijzen. Ik roep die toestand op ons af. Het plan is klaar.”

“Anne,

Hij is gekomen en ik ben met hem naar bed geweest!

Maria”

“Een sterrenpracht wordt afgevuurd als teken van de goddelijke tussenkomst. Het licht is ingedaald. Er volgt nog een verklaring. Stel jezelf dan niet teleur en luister naar zijn uitleg. Zoveel vruchten werpt dit af. Zo boven, zo beneden, weer een tweeling bij elkaar. Jouw woorden zijn zo zuiver als kan zijn, er bestaat geen dwaling meer. Jouw bereidheid om te delen, bracht dit voorval in je leven.

Je eerste proef kreeg je vandaag. Er gebeurt heel veel van binnen. Het is een don­derlaag die wordt verdreven. Dan volgt het gerief. Wees niet bang voor wat er volgt. Je blaast nu alle stoom af! Heb er geen wroeging over!”

 

Het ‘sacrale’ moment

“Echt? Enne, wat nu? Je bent me er eentje! Hopelijk was het niet zo’n eenzijdige ervaring als de vorige keer? Nou, ik hoor het wel. Alleen wat je erover kwijt wil, hè!

Groetjes,

Anne”

Ramses belde om half negen. Hij was klaar met werken en vroeg me: “Is het echt de laatste keer?” Hij bleef dat zinnetje maar herhalen.

“Mag ik je dan nog één keer zien? Dan stap je gewoon bij mij in de auto en dan rijden we wat rond, dan praten we nog een keer.”

“Kom maar langs.”

“Meen je dat?”

Ik zat thuis in mijn huisplunje, mijn haar was slordig opgestoken, het interesseerde me niet. Hij kwam en ik wist me eigenlijk geen houding te geven. Nu was ik degene die bot en kortaf was. Hij keek me aan en zei: “Ga je de hele avond zo boos tegen me doen?”

Ik herstelde me en bood hem een kop groene Matcha-thee aan. Hij zat op de bank en ik zat een eindje bij hem uit de buurt in de twinseat. We spraken over de situ­atie. Hij keek me aan, schudde zijn hoofd en zei: “Ik heb nog nooit zo’n vrouw als jij ontmoet. Ongelofelijk, van alle vrouwen die ik ken, is niemand zoals jij, tjonge, jonge. Ik zou er een moord voor plegen om jou nog één keer te mogen vasthou­den.” Subtiel als zijn woordkeuze was, zei ik: “Nee, dat loopt uit de hand.”

“Nee, ik beloof je dat het vriendschappelijk is.” En hij reikte zijn hand naar mij uit. Ramses reikte naar mij uit!

Dit was een unicum. Hij had nog nooit zijn hand naar mij uitgereikt en als ik dat bij hem deed, dan aarzelde hij altijd en nam mijn hand dan heel voorzichtig aan. Ik ging bij hem op de bank zitten en hij pakte me voor zijn doen liefdevol vast. Hij herhaalde maar: “Is dit de laatste keer? De laatste keer?” En hij kuste me over mijn hele gezicht. Hij kuste me zelfs op mijn mond. Hoe was het mogelijk! Mijn lichaam begon ongecontroleerd te schokken en te rillen en ik bleef zijn lippen ontwijken, zoekend naar een innerlijk gevoel over hoe te handelen. Uiteindelijk beantwoordde ik zijn kussen.

Hij bleef me vervolgens diep in mijn ogen aankijken en reikte weer zijn hand naar mij uit. Hij vroeg: “Maria, kunnen we even naar boven gaan? Gewoon knuffelen, we houden onze kleren aan.”

Ik zag in zijn ogen dat dit onmogelijk was, toch besloot ik om met hem mee naar boven te gaan, alsof ik mezelf nog een ervaring gunde waardoor ik voor altijd los van hem zou komen. Contact met Ramses had mij altijd pijn opgeleverd, het zou nu niet anders zijn, maar ik moest het weten. Ik moest weten of die overweldigende aantrekkingskracht die we altijd op afstand en aan de telefoon hadden gevoeld, ook daadwerkelijk aanwezig was als we in elkaars fysieke nabijheid waren. Dat contact dat zo intensief en goddelijk schijnt te zijn als tweelingzielen zich met el­kaar verbinden. Ik maakte een bewuste keuze, zette mijn trots als vrouw terzijde, oversteeg mijn eigen normen en waarden en zeker ook mijn schuldgevoelens ten opzichte van de persoon die ik hierdoor meehielp kwetsen.

Hij zei dat hij van me hield. Ik had liever gehad dat hij dit achterwege had gelaten. Ik wilde het niet horen in deze omstandigheden. Ik wist dat hij van me hield, maar was me ook bewust dat zijn lust hem woorden deed uitspreken waar zijn hart niet volledig bij betrokken was. Ik had de afgelopen vijf jaar zo intens beleefd, er was innerlijk zo veel bij mij gebeurd, er waren zoveel ontnuchteringen geweest. We hadden al die tijd een veilige afstand tot elkaar gehouden, met uitzondering van die ene ervaring en nu gebeurde het dan toch. Ik stond toe dat het gebeurde.

Dit was het uur van de waarheid en plotseling begreep ik alles. Vanaf dit moment wist ik alles wat ik moest weten. Ik kon recht in zijn ziel kijken, zag het kleine jongetje, zijn angsten en zijn onvermogen. Zijn grote onvermogen! Ik begreep waarom hij regelmatig naar massagewereld moest gaan en waarom hij al die tijd wel afstand van mij had moeten houden. Ik verlangde niets meer van hem.

“Kijk me aan!” zei ik tegen hem, “Ik wil dat je me aankijkt!” Hij keek me aan en heel even, het waren maar een paar seconden, zag ik dat zijn ogen zich werkelijk openden. Er gebeurde iets op dat moment, hij zag mij en maakte heel even con­tact.

En toen gebeurde, wat voor mij achteraf gezien het meest pijnlijke was. Ramses stond vrijwel gelijk op uit bed en vroeg of hij kon douchen. Op dat moment echter daal­de er zo’n kracht bij mij in dat ik moeite moest doen om hem niet mijn medelijden te betuigen. Hij had niets met mij kunnen delen en ik had niets met hem kunnen delen. Dit was hoe het leven hem gevormd had en hoe hij ten opzichte van seksu­aliteit en liefde stond.

Ik zei vol ongeloof: “Wat is dit? Kom nog even liggen.”

“Nee, daar doe ik niet aan.”

“Daar doe je niet aan?”

“Nee, zelfs niet bij mijn vriendin. Ik kan dat niet. Ik wil dan meteen douchen en heb dan even ruimte voor mezelf nodig.”

“Bah, wat kil, dit meen je niet, dat kan niet zo. Kom nog even bij me liggen!”

“Hey!” riep hij, terwijl hij nadrukkelijk met zijn vinger naar mij wees, “Dit heeft niets met jou te maken. Dit ligt aan mij.”

Ik keek hem zwijgend aan en het verbaasde me dat hij toch even naast mij kwam liggen. Hij ging op het uiterste randje van het bed liggen, armen gekruist over zijn borst. Dit moet hem enorm veel energie gekost hebben. Ik kreeg geen warme arm om me heen, hij keek me zelfs niet meer aan, alleen af en toe schichtig vanuit zijn ooghoeken. Hij lag daar zoals hij had gelegen op dat ijsplateau. Ik streelde zijn buik- en hartstreek. Ik moest dit gewoon even doen. Dit moest ik hem nog even meegeven van mij. Hij zei: “Zo, dit was wel lang genoeg. Kan ik nu douchen a.u.b.? Kom je dan nog even een praatje maken bij me?” Ik vroeg me af waar het ergens in zijn leven was misgegaan. Ik voelde wie hij was en wilde weten waar de verandering was ingetreden.

“Ja, er is ergens iets misgegaan met mij, ik besef het, maar waar? Waar?” Hij bleef die zin maar herhalen: “Waar is het misgegaan met mij?”

Hij vroeg of ik zijn vest in de huiskamer wilde halen. Ik trok het voor de grap aan. De blik die hij me schonk, zorgde ervoor dat ik niet wist hoe snel ik het moest uit­trekken. Het tafereel dat ik toen onder ogen kreeg, deed me van verbazing bijna omvallen. Als een bezetene rook hij aan zijn vest, hij bleef maar snuffelen. Ik be­gon te lachen, ik dacht dat dit een grap was, maar het was geen grap. Ramses was zwaar in paniek, bang om thuis betrapt te worden.

Ik bespeurde een totale verandering in zijn energie. Hij was weer de afstandelijke Ramses. We gingen naar de huiskamer. Vrijwel meteen kreeg hij een telefoontje van zijn baas? Een vriend? Een vriendin? Who knows. Ik maakte nog een kopje thee en hij nam zich de vrijheid om de tv aan te zetten en naar een voetbalwedstrijd te kij­ken. Op dat moment stuurde ik Sofie het korte mailtje. Toen ik opkeek, zag ik dat hij helemaal niet naar de tv keek, maar dat hij naar mij staarde. Weer die glimlach van hem, die alles moest verdoezelen wat hij innerlijk voelde.

“Saai hè, samenleven met een man die van voetbal houdt?”

“Ach Ramses, als dat het ergste was.”

Hij trok zijn jas aan en zei nog eens: “De laatste keer?”

“Ja, de laatste keer.”

“Hoe kan ik jou helpen?”

“Dat heb ik je al verteld. Ramses, ik weet wie je bent, hoe je bent en ik weet ook dat je het allemaal niet doet om mij pijn te doen, maar ik wil wel dat je beseft dat ik voel wat jij doet.” Ik realiseerde me dat dit extra pijnlijk voor mij zou zijn na deze avond. “ Ik verbied je niks, jij moet doen wat jij moet doen.“

Hij keek me verschrikt aan, gaf me weer de goedbedoelde vuiststoot, snuffelde weer intensief aan zijn vest en zei: “Zorg goed voor jezelf en voor je dochter.”

Hij keek me heel intens aan en er was ook iets van verdriet in zijn ogen toen hij zei: “Ik beloof je dat ik eraan ga werken. Ik beloof je dat ik het ga aanpakken. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ik beloof het je.”

Vijf minuten later stuurde ik hem een sms: “Dank je.” Ik wist dat hij die sms ver­keerd zou interpreteren. Ik had er alleen mee willen zeggen: “Bedankt dat je me hebt laten zien hoe ver je van jezelf afstaat en hoezeer ik me vergist heb toen ik dacht dat jij voelde wat ik voelde, ook al bracht je het vaak precies onder woorden zoals ik het voelde. Bedankt dat ik nu weet wat mijn rol is, mijn plek in jouw leven. Bedankt dat je mij jouw grote onvermogen hebt laten zien.”

Het duurde even voordat hij reageerde: “U2”

 

De Nawerking

Die nacht deed ik geen oog dicht. Het was alsof ik koorts had. Mijn lichaam schokte na, ik had een soort van lustgevoel in mijn lijf dat geen fysieke bevrediging behoef­de. Mijn mond was droog en ik had het bloedheet. Mijn zesde chakra stond veel te ver open. In het donker verblindde het licht mijn hele hoofd. Ik lag te woelen en te draaien, kon geen rust vinden. Ik voelde Ramses. Het ging maar door en door, maar ook meer in telepathische zin.

Om vijf uur begonnen de vogeltjes te fluiten en ik had nog geen oog dichtgedaan. Adrenaline raasde door mijn lijf. Om gek van te worden. Uiteindelijk werd ik ’s ochtends om half acht wakker, dus ik had toch een paar uurtjes geslapen. Ik ging onder de douche staan en realiseerde me dat het oude wanhopige, verdrietige ge­voel er weer zat. Nu wist ik echter zeker dat dit van Ramses afkomstig was. Het gevoel van tussen twee vuren in te zitten, zoals hij het beschreef.

Ik dacht aan alles wat ik gevoeld, gezegd en gedacht had. Ook dacht ik aan de besluiten die ik genomen had. Ik wilde hem nooit meer zien. “Wat is nog het nut van voelen of denken?” dacht ik. “Hier is een energie aanwezig die de overhand neemt! Een energie die alles overstijgt.”

Ergens was ik dankbaar voor de ervaring. Door alle uiterlijke schijnlagen heen had Ik zijn liefde gevoeld. De liefde waar hij zich hevig tegen verzette, dat moest ik eerlijk toegeven. Ramses koos niet voor mij en was dat ook nooit van plan geweest. Daar was ik nu ook dankbaar voor, want ook ik wist niet hoe ik hem ooit tot mijn leven had kunnen toelaten. Niet zo, niet op deze manier. Ik had de relatie met zijn jongere vriendin nooit als bedreigend ervaren. Het was goed dat hij bij haar was. Zij kon de energieën rondom Ramses blijkbaar heel goed aan. Ik werd er heel onrus­tig van, op zijn zachtst uitgedrukt. En toch, het was om gek van te worden. Ik was alleen. Zonder hem.

Mijn dochter was sprakeloos toen ze het nieuws hoorde: “Mam, hier ontbreken mij alle woorden voor. Jullie komen nooit meer los van elkaar. Jullie hebben dat al zo lang geprobeerd. Maar mam, jij verdient dit niet, dit verdriet. Waarom moet jij er zo’n pijn van hebben en is het niet gewoon goed voor iedereen?”

Ook Anne had er nog over nagedacht:

“ Je hoeft nooit iets uit de weg te gaan, je hoeft niets uit te leggen, je bent het niemand verschuldigd.”

Ik kreeg het gevoel dat innerlijk de druk heel erg werd opgevoerd, alsof Ramses en ik tot het uiterste waren gedreven. Ik had de tweelingzielliefde erkend, maar kon er niets mee doen in dit leven. Nee, waarschijnlijk niet. Geen verwachtingen, het was wat het was. Waarom voelde het dan nog steeds alsof we bij elkaar horen in dit leven? Ware liefde zou alle menselijke grenzen moeten kunnen oplossen. Liefde moest dit alles kunnen overstijgen!

“Hij heeft vrede met de situatie nu. Hij zal zich meer beroepen op zijn eigen inzich­ten. Jullie staan wel heel dicht bij elkaar en sturen elkaar krachten aan om door de huidige fase van afscheiding te gaan. Het moment is aangebroken om de diepere waarheid toe te staan. De waarheid die ontluikt in jullie aards bestaan. Jullie be­ginnen nu te voelen hoe diepgaand jullie liefde is en dat jullie deze liefde moeten kunnen samenvoegen in elkanders aangezicht, want jullie horen bij elkaar. Alles zal zich nu ontrafelen. Er is geen ontkomen aan. Ramses komt nou terug, gezuiverd van zijn blaam in volle overgave. Jij bent ook bereid om oude pijn te laten gaan om jullie met elkaar te kunnen samenvoegen. Je haalt hem aan. Het is binnen jul­lie handbereik! Er gebeuren onlosmakelijke zaken nu tussen hem en jou. Ramses is aan het ontwaken en dat proces voltooit zich heel erg gauw. Er is geluk gebracht in zijn hart en hij verwacht heel dicht bij jou tot een relatie met zijn diepe liefdes­kracht te komen. Hij wijzigt zijn bestaan en jij zult tot hem kunnen komen als zijn vrouw. Er wordt enorme winst geboekt en jij hebt het vertrouwen dat hij tot jou komt als hij zijn zielskracht heeft behouden zonder ontrouw en een agressieve hand. Hij begrijpt nu ieder woord van wat je zei.”

Die week voelde ik iedere nacht diep werkende energieën in mijn lichaam. Ik had het zo warm! Ik voelde een plof in mijn hart en nam waar hoe mijn hartchakra zich helemaal opende. Het licht stroomde eruit. De nacht erna was mijn tweede chakra aan de beurt. Weer had ik dezelfde lichtgewaarwordingen. Het laatst werd mijn derde chakra onder handen genomen. Ik onderging het en begreep dat zich verschillende energiecentra verder hadden geopend. Het ging maar door en door en door…

 

Analyses

Ook de mensen die ik in vertrouwen had genomen,  bleef het be­hoorlijk bezig houden. Ze volgden me, wilden weten of het nog wel goed met me ging. Van Anne hoorde ik later dat ze zich op een bepaald moment toch wel erg ongerust over mij had gemaakt en dat ze veel aan me moest denken. Ze wist niet waarvoor het gediend had, maar kennelijk moest het iets in ons aanraken.

Ramses was met ijzeren hand opgevoed en had geleerd om zijn emoties niet te tonen. Dat was ook de reden waarom hij mij straal voorbij liep als hij met vrienden was. Hij moest immers een imago hooghouden en zijn vrienden bevestigden hem daarin. Ergens hunkerde hij naar meer, naar een diepgaande connectie, maar hij was er ook zo bang voor. Hij koppelde seks totaal los van liefde en dat had hij mij getoond. Hij was verslaafd aan verleiding, stiekeme seks en hij ontwikkelde een dubbele persoonlijkheid. Er was iets dwangmatigs in hem. Hij wist niet wat intimiteit was. Er was niets sacraals aan geweest, het was liefdeloos, iedere andere vrouw had daar kunnen liggen, het ging niet om mij.

Één ding wist ik echter zeker: ik wilde zijn therapeut niet zijn! Niet meer! Tenslotte kreeg ik ook weer een duiding via mijn eigen script:

“Maria, dit was niet het plan voor jou en Ramses. Er was een veel liefdevoller scena­rio, maar het is anders verlopen. Ramses weigerde hardnekkig om tot zijn eigen kern te komen. Nu is hij veranderd in een man, waarmee je niet meer praten kan. Hij is volledig doorgedraaid. Hij weigert ieder reddingsplan en vervolgt zijn eigen weg. Dus hier eindigt het verhaal voor nu, voor hem en jou. Je hebt je hart bezeerd. Je hebt spijt van al die jaren die je in deze man hebt geïnvesteerd. Je raakt het kwijt, de pijn om Ramses. Ramses’ hart is krom en droog, verbaast me dat hij zelf erin kan wonen, maar hij leeft voornamelijk in zijn hoofd. De liefde die je voelde voor die man, werd door hem ontboden. En zie hier het verdriet dat in jouw hart werd aan­gegaan. We hielden onze adem in, want dat had je niet meer mogen overkomen. We zorgen voor een nieuw begin in deze tijd van hartenstrijd. Je hebt pijn, maar er volgt een nieuw beleid: Het is nu tijd om tot elkander te gaan komen, zonder de verleiding van het lichaam en de geest. Bovenal, zonder zijn ijzeren gedrag. Ramses doet de was en daarom is het feest.

Waarom moest het dan zo zwaar verlopen? Er waren trauma’s in het spel. Je hebt niet voor niets deze opdracht aangenomen om dichter tot het heilig hart te ko­men. Het is je reeds geboden. Het werd in jouw hart geplaatst. Vanaf nu is dit het hart dat je draagt en waarmee je ware liefde zult beogen. Niets is je te zwaar en geen enkele handeling zal je nog doorboren. Het is waar, Maria, je bent klaar en zult in ware liefde worden opgenomen.

Hand in hand met de man die speciaal voor jou naar hier is gekomen. Het ziet er niet naar uit en toch heeft hij zijn plek reeds bij je ingenomen. Er is geen ruimte voor iets anders in zijn huidige bestaan. Hij voorvoelt dit helemaal en trotseert de weg die hij zal gaan. Hij zal je een zeer groot genoegen doen, dat dienst doet als een interval. Hij biedt zich aan jou aan om samen door het leven te gaan, zonder weerstand, zonder pijn.

Hij denkt de hele tijd al aan je: “Hoe zal het haar vergaan?” Hij is er op gericht tot jou te komen, want hij is gezwicht voor jouw verhaal. Hij komt nou tot jouw licht. Ramses is ver gegaan. Het is het eind van zijn verhaal als warhoofd hier op aarde. Zijn verstand zal aangescherpt worden en jouw liefde voor hem wakkert alles aan. Hij is oprecht geweest tot jou.

Vergeef hem voor zijn koele blik na jullie samengaan. Hij is van streek gebracht door jouw verhaal. Hij is werkelijk van plan om jou in je leven bij te staan. Bij zijn huidige vriendin eindigt zijn verhaal. Hij kan haar niet verklaren hoe het met hem is vergaan. Hij zou zijn eigen hart alleen nog maar bezwaren als hij naast haar blijft bestaan. Hij leert niet veel bij haar, niet meer…. Hij is zijn eigen weg gegaan en de weg bij haar eindigt nou hier.

Er volgt een boodschap van hem voor je: Draagt jouw hart mijn naam en wil je met mij samengaan? Volg je hart dan en kom hier bij mij wonen. Ik zal niet meer naar die andere wereld gaan, noch een enkele agressieve uitspatting bijwonen. Dat is nu voorbij. Voor mij geldt nu alleen nog maar om dicht bij jou te zijn. Ik kom je halen en ik neem je mee. Ik vertel je mijn verhalen en ik draag je in mijn hart. Ik kan geen andere kant meer uit!

Het zal veel sneller gaan dan je denkt. Het is het plan dat jullie weldra samenzijn in liefdesdienstverband voor iedereen. Je hebt gelijk dat jij dit niet meer kunt geloven, maar het is vrijwel ongelogen! Alles staat gelijk aan waarheid. Houd dit maar voor ogen en volg de richting die je nu wordt aangereikt. Geef niet op Maria, want de dag komt snel dat Ramses je zal bekronen in het liefdesspel. Hij ziet je wel en hij ziet je schoonheid. Hij rakelt daardoor al zijn eigen schoonheid op en speelt daarmee het spel van god. Hij verzoekt het niet.”

 

Wederzijds verlangen

Innerlijk voelde ik dat ik mijn hoofd weer moest buigen voor de omstandigheden, maar het voelen op afstand was zo nadrukkelijk aanwezig, dat ik het moeilijk vond om me ertegen te verzetten. Ik kon niet beschrijven hoe deze energie werkte. Ik verlangde naar Ramses, maar ik wilde hem ook weer niet toelaten om logische re­denen.

Het duurde niet lang of ik had het eerste berichtje van Ramses weer binnen. Ik las het korte zinnetje waarin hij mij vroeg hoe het met me ging. Ik liet al mijn liefde naar hem vrijuit stromen, maar reageerde niet. Het had geen zin. Ook werd er gebeld en toen mijn dochter oppakte, werd er neergelegd. Wij keken elkaar aan en wisten: dit was Ramses. Weer twee weken later kwam nog een berichtje binnen. Het maakte me verdrietig. Ik had besloten de liefde van mijn leven te laten gaan en blijkbaar was hij ook nog niet los van mij. Waarom was het allemaal zo gecom­pliceerd? Ik kwam er niet uit.

Mijn dochter werd boos. Ze wilde me zo niet meer zien en zei: “Waarom moet hij jouw hoofd weer op hol brengen? Hij is egoïstisch bezig. Hij denkt alleen maar aan zichzelf. Als hij je werkelijk zo mist en zoveel van je houdt, dan zou hij nu bij je zijn. Maar dat is hij niet, hè? Ik ga hem nu een bericht sturen dat hij je met rust laat. Ik heb er zo genoeg van. Eerst gaf ik hem nog het voordeel van de twijfel, maar nu niet meer. Hij heeft zoveel kansen gehad. Hij heeft zijn keuze gemaakt!”

In eerste instantie reageerde ik afwijzend, maar toen besefte ik welk een grote impact dit ook allemaal op haar had. Nooit had een man zoveel invloed op mij gehad. Ik had me nooit klein laten krijgen, ook niet tijdens die dreigende situatie van jaren terug. Het duurde allemaal gewoon te lang. Ik had hier allang overheen moeten zijn. Tevergeefs had ik geprobeerd om haar te doen geloven dat het inmid­dels alweer beter met me ging. Zij wist precies hoe ik me voelde. Ook wij hadden zo’n speciaal lijntje met elkaar.

Ik vond dat zij het recht had om zich te uiten en liet haar schrijven wat ze van haar hart af wilde hebben. Ik wist dat dit indruk op Ramses zou maken, want hij hechtte wel waarde aan wat mijn dochter over hem dacht.

“Ramses, laat a.u.b. mijn moeder met rust, het heeft lang genoeg geduurd! Respec­teer haar keuze en laat haar los, want dit kan niet meer zo doorgaan. Je hebt een vriendin, denk eens hoeveel pijn je haar aan doet, buiten mijn moeder! Vijf jaar Ramses, het is nu genoeg! Hier eindigt deze miserie. Ik kan het niet langer meer aanzien hoe door jouw handelen mijn moeder gewoon kapotgaat, omdat ze zich van binnen zo rot voelt. Nee, ik vraag je dit nu LAAT MIJN MOEDER MET RUST! Ga verder met je leven zodat mijn moeder dat ook kan. Als je een klein beetje om haar geeft GUN je haar dat. Je zult het wel niet kwaad bedoelen, maar wat jij doet is echt gewoon egoïstisch: je laat wat van je horen wanneer jou dat uitkomt. En dat kan nu niet meer langer zo doorgaan. Ik heb nooit een probleem met je gehad, maar nu heb ik er genoeg van. Je hebt je keuze gemaakt, hou je daar dan bij! You can’t have your cake and eat it too!!!”

Ik meende zijn innerlijke reactie te voelen op het bericht. Ik voelde dat er nog geen kwartier was verstreken voordat hij het berichtje las. Eerst was er verontwaardiging en wilde hij het naast zich neerleggen, maar toen was er de paniek, het besef dat dit betekende dat alle deuren nu voorgoed gesloten waren. Dit wilde hij niet en toch weer wel. Daarna overheerste het gevoel bij hem: “Oké, zoals jullie willen.”

Door het berichtje van mijn dochter kwam ik voor het eerst weer op zijn Hyves site terecht. Het kusje dat zijn vriendin hem op 24 maart om 20:33 uur had gestuurd, viel me gelijk op. Zij had dit op exact hetzelfde tijdstip naar hem verzonden als Ramses naar mij toe was gekomen. Het was inmiddels eind april en het stond er nog. Hij had het niet verwijderd zoals al zijn andere krabbels. Was dit uit schuldgevoel of als herinnering aan die avond? Ramses hield van symbolen. Ik besloot dat hij het om de eerste reden had gedaan.

“Je dochters bericht bracht zijn inkeer aan de gang. het berichtje heeft hem diep gestoord en bracht een kentering. Nu is hij stil. Alsof hij jou al niet meer wil, maar niets is minder waar. juist nu krijgt hij het voor elkaar om jou zijn innerlijke hart­soctaaf te beduiden, maar hij is bang. Bang voor jullie band en hoe die verder zal verlopen. Hij wijst het van de hand om nog te blijven hopen en zijn verstand heeft zich erbij neergelegd, zodat hij zich kan openen. Maria, stel je voor hem open, want hij gaat nu komen, om te worden tot de eenling die jullie werkelijk zijn. Hij verstopt zich nu niet langer achter zijn veroveringen en de pijn. Hij is in staat zijn inzicht te verhogen en haalt jou innig aan. Je komt tot hem. Het is zover, dus twij­fel niet meer aan zijn daden. Hij is er wel.”

 

Terug in verbinding met mijn eigen kern

Anne wisselde vrijwel dagelijks met mij van gedachten, zodat ik weer terug in verbinding met mijn eigen kern kon komen, voorbij alle twijfel die mij toch wel behoorlijk parten speelde. Ik had met mezelf een rouwperiode afgesproken om dit hele gebeuren voor eens en voor altijd achter me te laten. Ik had geen hoop meer, geen verwachtingen, niets meer. Ik wilde alles tot in de kern balanceren. Ik wilde het woekerende onkruid van pijn, teleurstelling en verdriet met wortel en al eruit rukken.

Kennelijk had Ramses nog iets met zijn vriendin uit te werken. Hij had daar nog iets te leren. Vandaar dat hij ook nog niet los kon komen van haar en totaal voor mij kon kiezen. Misschien moesten ze inderdaad nog wel kinderen samen krijgen. Welke rol zag ik nu voor mezelf: minnares of vriendelijk oor? Nee, geen van beide. Ware liefde betekent de ander vrijlaten op zijn pad om die lessen te leren die er nog te leren zijn. Ik moest kunnen toezien hoe Ramses fouten maakte en struikelde, zonder in te willen grijpen.

Er waren inmiddels al weer acht weken verstreken. Soms voelde ik hem mij wel aftasten in gedachten, heel vluchtig. Daarna had ik niet meer de indruk dat Ramses nog met mij bezig was. Sterker nog ik had het gevoel dat alle banden verbroken waren. Er bereikte me zelfs weer bericht dat hij contact had met een ex-vriendin, waarmee hij een heftige relatie had gehad. Het liet me niet koud, maar ik wilde de gebeurtenissen niet langer bekijken door de ogen van de dualiteit. Ik wilde alles door mijn intuïtieve vermogen bekijken. Daar zou ik de waarheid achter de illusie kunnen vinden, daardoor zou ik vrij zijn. Gelukkig had ik toegang tot dit vermo­gen. De duidingen die ik kreeg waren ontzettend positief. Alsof een relatie wel tot stand kon komen. Het was verwarrend, gezien de compleet afwijkende fysieke werkelijkheid.

Ik wilde kritisch naar mezelf kijken. Beïnvloedde mijn innerlijke verlangen mijn intuïtie? Ik besloot een onpartijdig iemand om inzicht te vragen. Iemand die ons niet kende, iemand die gespecialiseerd was in tweelingzielen en daar verschillende boeken en handleidingen voor had geschreven. Ik benaderde Karen per mail. Ze had onze namen nodig, onze geboortedata en indien mogelijk een foto. Ik had geen foto van Ramses, dus zocht ik op zijn Hyves site naar de foto waar hij de zachte uitdrukking in zijn ogen had.

Drie weken later had ik de reading in de mail:

“Ik kan zien hoe verward je al die tijd bent geweest en hoeveel pijn je hebt gehad door de verbinding met je tweelingziel. Je hebt het gevoel dat je meer van hem houdt, dan hij van jou. Je kunt niet begrijpen hoe hij je ogenschijnlijk zo gemak­kelijk kon weerstaan. Nou, het is niet gemakkelijk voor hem en hij houdt daad­werkelijk heel veel van je. Er zijn echter zaken in zijn verleden waar hij zich voor schaamt. Hij heeft geen waardering voor zichzelf en als hij zich met jou verbindt, wordt hij verplicht om heel eerlijk naar zichzelf te kijken. Alles wat hij probeert te onderdrukken, komt dan naar de oppervlakte. Al zijn innerlijke issues tonen zich dan, omdat hij die moet helen. Momenteel is hij echter niet klaar om zichzelf te accepteren en zichzelf te vergeven. Het is te pijnlijk voor hem. Daarom weerstaat hij jou en jullie liefde.

Hij voelt zich niet waardig voor zulk een liefde. Hij heeft het gevoel dat hij geen geluk verdient. Hij haat zichzelf, maar aan de buitenkant probeert hij dit te mas­keren. Jij gaat nu door een fase waarin je het gevoel hebt dat er niet veel gebeurt, maar je kunt tot een ander inzicht komen als je naar binnen keert.

Tweelingzielen kunnen pas daadwerkelijk samenkomen als ze heel zijn. Komt het eerder tot een verbinding, dan wordt alle ongeheelde pijn in elkaar gereflecteerd. Daarom is er afstand nodig in de fysieke wereld, totdat beiden zoveel van zichzelf houden als hun tweelingziel van hen houdt. Onvoorwaardelijk!

Jullie hoeven echter niet perfect te zijn, want iedereen is al perfect in gods ogen. We zijn hier om te leren liefhebben en dat kun je bereiken door de volledige ac­ceptatie van alle aspecten in jezelf.

Ik zie dat jullie uiteindelijk, ook al gaat het waarschijnlijk vele jaren duren, de blokkades en problemen die er tussen jullie zijn, zullen oplossen met liefde en een dieper begrip van elkaar. Jullie bevinden zich op het juiste spoor en jullie zijn nu precies daar waar jullie moeten zijn.

Jullie hebben je allebei zo gevangen gevoeld door jullie verbinding, maar dat komt doordat jullie nog vasthouden aan je ego, je verstand en de op het ego ge­baseerde gedachten die jullie over jezelf hebben. Jullie volgen beiden je hart niet, jullie intuïtie. Deze liefde zal jullie tonen dat de werkelijkheid alles overstijgt wat we zien met onze ogen en wat we geleerd hebben in de maatschappij en door de religie. Jullie zullen bevrijd worden uit deze verstandelijke gevangenis als je leert hier doorheen te kijken. Meditatie zou jullie goed kunnen helpen om je te openen hiervoor.

Je tweelingziel beschouwt het als een zwakte om zijn emoties te tonen. Dit heeft hij zo in zijn leven als man geleerd. Als je jouw emoties aan hem toont, weet hij zich er geen raad me. Hijzelf schaamt zich ook voor de sterke emoties die hij voelt. Hij vindt dat die uit zijn leven geweerd moeten worden als hij een waardige, sterke man wil zijn, dus schaamt hij zich dat hij dit nu toch allemaal voelt. Hij heeft er een tijdje voor nodig om hier aan te wennen.

Ik zie hoe jij je een tijdje geïsoleerd hebt. Je hebt je geforceerd om er gelukkig uit te zien in de omgeving van anderen. De manier waarop hij je heeft pijn gedaan in het verleden, eist veel van je aandacht op. Je hebt niet genoeg vertrouwen, maar in je hart weet je dat hij zoveel van je houdt! Vertrouw daarop. De omstandig­heden zullen zich verbeteren, maar alleen als jullie leren om er vertrouwen in te hebben in plaats van af te gaan op wat je ziet!

Het is nodig dat jij hem kunt vergeven, maar ook jezelf, zonder je zelfrespect op enigerlei wijze te verliezen. Balans is de sleutel. Vertrouw. Waag die sprong in het diepe. Volg jullie harten, jullie intense gevoelens en schuif jullie verstand terzijde.

Vertrouw en sta jezelf toe om van hem te houden, zonder dat je je ervoor schaamt en zonder het idee dat je jezelf daarmee pijnigt. Voor nu zul je de situatie echter moeten accepteren zoals die is. Geef jezelf de ruimte om te helen van de pijn van de afgelopen jaren en geef hem die ruimte ook.

Probeer echt om hem te vergeven, want hij heeft je niet bewust proberen pijn te doen. Hij probeert alleen zichzelf te beschermen en jou! Hij is bang dat hij jou al­leen nog maar meer pijn zal doen, dus houdt hij afstand.

Het gaat jullie lukken. De vooruitzichten zijn dat jullie een harmonieuze en geluk­kige relatie met elkaar zullen hebben. De wonden worden geheeld. Het ontwa­kingsproces is begonnen voor hem.”

 

Ondanks mijn weigering om me weer onderuit te laten halen door de omstandig­heden, was ik toch weer flink aan het worstelen. Ik ging heel diep en ik had er genoeg van. Ik wilde hier uit. Weg met die pijn! Help! Dit kon toch zo niet door­gaan. Waarom moest ik ook alles van hem op afstand voelen? Ik moest mijn blinde vlekken onder ogen zien. Ik betrok een deel van zijn gedrag negatief op mezelf en ik worstelde met het feit dat ik ondanks alles geen knopje kon omdraaien in mezelf. Hij bleef de ware liefde van mijn hart en het bleef mijn grootste verlangen om in liefde samen te zijn. Ik moest gaan kiezen voor mezelf. Een normaal mens had allang afgehaakt en opgegeven. Hij liet mij zien hoe groot zijn onvermogen nog was om tot mij  te komen en hoe diep zijn en mijn verwondingen nog waren. Ik moest dit door andere ogen gaan bekijken.

Langzaam hervond ik mezelf. Soms waren er piekjes naar beneden, maar de perio­des dat ik me goed voelde werden steeds langer. Ik kreeg ook nog veel duidingen, waardoor ik wist dat er waarschijnlijk nog het een en ander zat aan te komen. Ik was (voor)bereid en voelde dat ik het aankon.

 

Een belofte en een waarschuwing

Belofte

“Ben je bereid om te ontvangen en beleven hoe de ware liefde is? Zeg ja tegen mij en samen vieren wij ons samenzijn. Roep mij op en kom dan dicht bij mij. Ik noem jou mijn levenslicht, omdat er verder buiten jou echt niets is voor mij. Jij bent mijn hart, mijn ziel, mijn hemel en ik behartig jou voor eeuwig. In deze liefdestrouw is het dat ik je zeg: onze wegen scheiden wel voor nou, maar straks is er de weg die van ons samenkomt en dat verdient respect. Vrees niet, want alles wordt anders. Alles is teveel verward nou. Alles wordt veranderd en dan is er het gemis: het punt waarop ik dan zozeer verlang naar jou, dat niets of niemand mij nog kan doen dwalen. Voor nu is dit de situatie en ik begrijp dat jij het moeilijk vindt. Was ik al maar zo ver als jou. Ik doe mijn best, maar ik worstel nog te zeer met prikkels die ik krijg van mensen om mij heen. Toch is dit mijn weg. Ik krijg nog herinneringen en dan is het gevecht voorbij. Dan kan ik rustig bij jou zijn. Zo verloopt het leven nou. Onze liefde loopt niet weg. Ik verkeer in onrust richting jou en ik besef hoe­zeer ik naar je heb verlangd. Je bent een passievolle vrouw en in mijn leven heel belangrijk, dus neem dit feit in ogenschouw zodra je weer eens van me wegrent. Ik speel al lange tijd met de gedachte om je weer te zien, maar dan bedenk ik dat het beter is van niet, omdat jij dan weer teruggeworpen wordt op wat nu niet kan zijn. Ik vond het fijn om dicht bij jou te zijn en de verwarring van die nacht, doet mij net zo’n pijn als jou. Maria, huil geen tranen meer om hoe ik ben, want alles is veranderbaar. Grijp je kansen nu en neem maar waar wat er richting jou gebeurt. Jij bent klaar om volgens je eigen licht en liefdestaal te leven. Zover ben ik niet en ik verwacht ook niet van jou dat jij nou niet meer van het leven kunt genieten. Loop niet weg van wat je voelt, want het is echt en weet dat de liefde tussen ons twee een levensdoel opwekt. Je gaat je weg alleen en dat is teveel. Herstart maar met een nieuwe man, die jou oprecht intens beminnen kan…..

Hij rukt zich los bij haar om met jou opnieuw te gaan beginnen. Help hem maar, hij heeft het nodig. Al het andere is reeds overbodig. Rest slechts nog een jaar waar­binnen zich alles opbouwt. Ramses heeft het echt zwaar. Hij wijzigt zijn bestaan, al lijkt het nog niet zo. Hij is wijzer dan je denkt en hij beseft de zwaarte van jullie afscheid nou. Hij vreest voor zijn eigen leven als hij dit niet berecht.”

Waarschuwing

“Hij loopt over van enthousiasme voor de mars, maar daar komt hij zijn weerga tegen. Ramses wordt daar straks overmand door een hevige beweging die alles te­rugslaat in zijn gezicht. Er is geen ontkomen aan en er is geen overwicht. Hij zal zich moeten laten gaan. Dan springt er iemand in de bres voor hem, anders was het daar en dan met hem gedaan. Er volgt een lange, harde strijd, waar hij zijn innerlijke zuchten overgeeft aan Hem. De kern is geraakt, dan hoort hij weer zijn innerlijke stem en beseft hij hoe heel kwaad hij al die jaren is geweest. Hij haalt 72 73

weer alles uit de kast en vlucht dan in herinnering naar jou. Er volgt een wissel­werking tussen hem en jou en dan beroept hij zich weer op het licht dat altijd voor zijn voeten ligt en hem begeleidt naar jou. Ramses ligt in kritieke toestand op het veld. Dat is het spel dat Ramses nog moet gaan spelen. Dan pas is hij echt en kunnen jullie elkaar werkelijk strelen en samen alles delen.”

Een oude angst overviel mij. Ik herinnerde me de beelden die ik vaker had gezien, waarbij Ramses in een precaire situatie was terecht gekomen. Hij had me verteld dat hij de Kennedymars ging lopen, maar die was reeds achter de rug. Nu had hij zijn zinnen gezet op de Orange Parade in Glasgow, een provocatiemars tussen Katho­lieken en Protestanten. Ik besloot zijn site te checken voor helderheid. Op Face­book vond ik alles wat ik wilde weten. Ik las de berichten van zijn Schotse makkers: “Should be a good day out on the third of July!” Zo te zien ging hij er niet naar toe om de festiviteiten bij te wonen. Dit voelde niet goed. Wie zou er voor hem in de bres springen, zodat het daar en dan niet met hem gedaan was? Alles wees erop dat hij zich daadwerkelijk verheugde op dat evenement. Hij koos hier dus duidelijk voor, dan moest er maar gebeuren wat er moest gebeuren.

 

 

Parabelen van de Farizeeërs

“Voorlopig blijft het stil tussen jullie twee, waarop een eenwording volgt volgens de parabelen van de farizeeërs. Jullie hartsterren zijn geactiveerd en volgen de draaiing van dit stelsel dat jullie tot elkander keert. De kristallen zijn reeds opge­laden, maar eerst volgt nog de val van Ramses, waarna jullie opstanding volgt in het goddelijke plan. De val van Ramses, waardoor hij op moet staan en al zijn krachten nodig heeft. Dit is de test voor het ultieme plan. Hij kan het aan en wendt zijn krachten aan. de grondslag is nu juist!

Er vond herschikking in je lichaam plaats, alles voor het grotere belang. Jij bent nu reeds opgestaan. Lang leve de vrouwelijkheid. Nu geef jij hem pas de juiste richting aan. De vrouw opent de poort voor de man, omdat dit eenvoudigweg niet anders kan. Eerst de vrouw en dan de man.

Hij herkent nu jullie lichtzuil van de ziel en nu is het aan Ramses om te handelen volgens het verbindingsplan. Hij zal zijn mannelijkheid moeten tonen op ieder ge­bied. Niets wordt er hem ontnomen, niets wordt er bedrogen en in niets wordt hij ontzien. De massa die hij ter beschikking heeft, moet nu in beweging komen. Daarom vragen wij: bied hiervoor de ruimte en ontzie jezelf van zijn verstoring en verdriet. Ruim zijn veld, want jij hoeft hier niet meer doorheen te gaan. En weet, dit gebeurt uit eigen vrije wil!”

En toen was er weer een script met een beetje duiding. Beetje bij beetje werd de puzzel heel. Ik wist niet waar het op sloeg. Ik wist alleen dat ik hevig geschrokken was van het zinnetje “de val van Ramses”. Al die beelden die ik had gehad over een slechte afloop en nu dan een aantal scripts waarin ook zoiets beschreven werd. Ik probeerde het van me af te zetten, maar bleef denken aan 3 juli, de dag waarop de mars zou plaatsvinden.

Ik begreep dat ik via de scripts doorkreeg waar de meeste energie naar uitgezon­den werd. Moest ik hem waarschuwen of moest ik dit laten gebeuren? Er zou iemand in de bres voor hem springen. Nee, ik mocht me hier niet mee bemoeien. Koos hij voor de harde weg om wakker te worden? Moest ik de woorden wel let­terlijk nemen? Misschien was het wel symbolisch bedoeld: de val van Ramses. Als je echter ziet waarop hij zich focust, dan zou zoiets ook niet lang kunnen uitblijven. De val van Ramses, bleef inderdaad niet uit, maar niet op de manier waarop ik het gedacht had.

 

Strijders van het licht

Ramses en ik hadden een aantal overeenkomstige interesses. We hielden van lange wandelingen waarbij je je grenzen kon verleggen. Ik liep regelmatig afstanden van 45 km naar Banneux en Ramses deed dat ook, we liepen de weg echter nooit samen. We hielden allebei van Keltische muziek en van Schotland en we waren begaan met de jeugd, zeker de kinderen die het moeilijk hadden. We deelden dezelfde passie, maar we deelden het nooit met elkaar.

Onze motivatie om Schotland te bezoeken was duidelijk heel verschillend. Ik wilde ernaar toe om van het prachtige landschap en de cultuur te genieten en om door de natuur te wandelen, de energie daar in te ademen. Ramses ging ernaar toe om zijn zucht naar spanning en zijn agressie een uitlaatklep te bieden, zijn broeders weer te zien en om ‘the greatest buzz in the world’ te beleven. Terwijl Ramses de Orange Parade aan het voorbereiden was, was ik een reis aan het plannen naar Iona en Staffa.

Innerlijk voelde ik me niet optimaal. Veel stil snikken, een gevoel van wanhoop dat ik niet kon plaatsen en het werd er maar niet beter op. Vaak voelde het alsof deze gevoelens helemaal niet van mij waren. Het was echter hard werken om in mijn eigen energie te blijven. Ik moest de natuur ingaan en liefst de reis ondernemen, die ik me al zo lang gewenst had.

Op mijn Hyves site had ik gadgets geplaatst over Iona en in mijn ‘Wie-Wat-Waar’ had ik mijn wens kenbaar gemaakt om er in de zomer van 2010 naar toe te reizen. Ik kreeg adviezen van mensen die de reis al eens hadden ondernomen, maar kreeg het op de een of andere manier allemaal niet geregeld. Weken was ik er mee bezig geweest.

Ramses bleek dit via mijn site allemaal gevolgd te hebben, want plots was er weer bericht van hem.

“Vet boek. Wilde ik even kwijt.”

Ik dacht: “Waar heeft hij het in godsnaam over?” Tegen mijn voornemen in vroeg ik hem welk boek hij bedoelde. Hij had het over het boek ‘Strijders van het Licht’ dat ik hem jaren geleden had gestuurd. “Ik kon het zelf geschreven hebben” , zei hij. Destijds beweerde hij dat hij het nooit gelezen had. “Je had er stukjes in on­derstreept, hè?” Hield hij me nu voor de gek of had hij het nu echt gelezen? Dus ik zei: “Ik dacht dat je het kwijt was.”

“Ik had niets meer te lezen en toen kwam ik het tegen en dacht, nu is het moment om dit te lezen.”

“Zo, zo, alles op de juiste tijd.”

En meteen begon hij over het thema Schotland.

“Wanneer ga je naar Schotland?”

“Op het juiste moment.”

“Het juiste moment is nu, je moet deze zomer gaan.” En hij stuurde me een aantal foto’s genomen vanaf het eiland Mull.

“We zullen wel zien.”

“In ieder geval bedankt voor het boek.”

“Van harte.”

“Wat ben je aan het doen?”

“Soulscripts aan het schrijven.”

“Je hebt dus geen tijd. Mocht je naar Schotland willen gaan, ik heb in ieder geval een heleboel tips voor je.”

Ik reageerde niet meer op dat laatste bericht en ik wist ook echt niet wat ik hier nou weer mee moest. Het verbaasde me en ik vond het toch wel ongewoon. Alsof een goddelijke hand hem af en toe wees op mij. Ik moest het nog duidelijker laten worden allemaal. Volgens Sofie kon dit een oproep tot ontwaken zijn: zaadjes uit het verleden die nu een beetje beginnen te ontkiemen. Waarschijnlijk zou hij toch weer terug in slaap vallen. Deze jongen had een vuistslag nodig om tot in de diepte te ontwaken. Hoe dan ook, dat was zijn keuze!

Ik was niet al te enthousiast, maar was ook niet afwijzend. Ik wist wel zeker dat dit nog een vervolg zou krijgen. Het was echter heel moeilijk voor mij om te vergeten waar ik weer doorheen was gegaan na onze laatste ontmoeting. Ik moest nu in mijn eigen afstemming blijven dan wist ik precies wat ik moest doen en dan zou­den alle antwoorden klaar liggen. Ik wilde neutraal blijven, veilig.

 

Spijtbetuiging

De dag erna kwam ik thuis van mijn werk, startte mijn computer op, keek op mijn Hyves site en nog geen minuut later had ik bericht van Ramses. Hij vroeg me of ik een momentje voor hem had. Ik had het gevoel dat hij ergens omheen bleef draaien. Hij stelde mij allerlei vragen over mijn reis naar Schotland: Wanneer ga je? Met wie ga je? Ga je alleen? En toen durfde hij mij pas de vraag te stellen die hem had bezig gehouden al die tijd

“Heb je spijt van laatst?”

Kon ik die vraag simpel beantwoorden met een ja of nee? Dat was onmogelijk, dus ik antwoordde dat ik hem toch via een sms bedankt had voor deze openbaring. Hij wilde dat ik me nader verklaarde, maar ik had hem niets meer te zeggen. Hij voelde dat ik het meende, dus schakelde hij weer over op onbenullige vragen zo­als: Heb je vakantie? Wanneer heb je vakantie? Waar hangt het vanaf of je naar Schotland gaat? Hij gaf mij adviezen over de reis, maar het was nog steeds duide­lijk dat dit niet de echte reden was waarom hij met mij wilde spreken. Ik liet hem echter begaan. Tenslotte vroeg hij me om toestemming om te bellen. Ik had Ramses echter niets meer te zeggen en vroeg hem:

“Wanneer geef je dit op?”

“Dat zeg ik je zo. Ik bel je op je huisnummer, oké?”

We sloten het chatraam af en hij belde. Het gesprek duurde weer bijna twee uur.

“Waarom wil je me spreken?”

“Ik heb je hulp nodig.”

Ik zuchtte, hij had altijd mijn hulp nodig, maar voordat ik iets kon zeggen, zei hij: “Kun je me a.u.b. vertellen hoe ik jou kan vergeten?”

Zijn stem was vol emotie. Ik kon niets zeggen en hij vroeg me hoe het met me was. Toen ik hem vertelde dat het goed met mij ging, reageerde hij: “Ja hè, het gaat goed met jou!” Het klonk alsof hij teleurgesteld was.

“Ja, maar ik ben wel heel diep gegaan deze laatste keer. Wat heb je nodig van mij?”

“Ik wil jou met rust laten, maar ik kan het niet. Ik wil je niet stalken. Ik ben nu al 24 uur non stop aan jou aan het denken en ik ben er heel eerlijk over, daar zijn ook ondraaglijke lustgevoelens bij.”

Ik reageerde een beetje ironisch: “Zo,denk jij al 24 uur aan mij?”

En hij vroeg of dit ook het geval bij mij was en wat we hier in godsnaam aan kon­den doen. Ik hielp hem er even aan herinneren dat de situatie was zoals die was, omdat ik zijn keuze respecteerde.

“Jij hebt je keuze gemaakt,” zei ik, “je bent niet voor mij gegaan en in de afge­lopen vijf jaar is er geen vooruitgang gekomen. Voor mij is de keuze nu ook ge­maakt. Ik wil verder met mijn leven.”

Hij vroeg of ik niet meer aan hem dacht. Ik zei van wel, maar ook dat ik een beeld van hem had dat niet overeenstemt met zijn dagdagelijkse handelen. Dat was dus een les geweest en ik moest hier nu verder.

“Maria, de laatste keer dat ik bij je was…. Het had niet zo mogen gebeuren zoals het gebeurd is, het had anders gemoeten, maar ik voelde me zo onzeker.”

Hij voelde zich schuldig en ik zei dat ik me dat wel kon voorstellen. Ik had immers het kusje van zijn vriendin gezien op Hyves. Die toevalligheid vond hij zelf ook bizar.

“In het verleden zei je dat je je nooit schuldig voelde bij mij ten opzichte van je vriendin.”

“Ik doelde ook niet op haar, maar op jou.”

Hij wilde het mij zo graag anders laten voelen. Ik bedankte ervoor en liet hem weten dat hij zijn schuldgevoelens richting mij meteen van zich af moest zetten.

“Er is niets om je schuldig over te voelen, het moest zo gaan.”

Ik vertelde hem dat ik het wel heel erg vond, dat hij meteen wilde douchen en zo kil was naderhand. Die kou had ik ook echt lichamelijk gevoeld. Ik had een plaid genomen en was met opgetrokken knieën in de twinseat gaan zitten om het weer warm te krijgen. Het allerergste vond ik dat hij maar aan dat vest bleef snuffelen toen ik het had aangetrokken.

“Maria, weet je dat ik de hele nacht aan mijn armen heb geroken, want daar rook ik nog jouw geur en zo ben ik in slaap gevallen.”

Ik kreeg het verhaal te horen over zijn zieke hond. “Ze hebben zijn poten moeten opensnijden om het pus en de ontstekingen eruit te halen. Ja, ik weet dat dit met mij te maken heeft.”

Het had niet met hem te maken, maar mogelijkerwijze wel met alles wat er om hem heen hangt.

Het thema massagewereld kwam aan de orde, maar hij zei dat dit ook niet meer echt voor hem werkte. Ramses zei dat hij aan het overwegen was om helemaal met massagewereld te kappen, want hij dacht bij zichzelf: “Mijn hond ligt hier dood te gaan en ik hou me bezig met die flauwekul.”

Hij vertelde dat hij daar ook speciale behandelingen kreeg zonder dat er bescher­ming werd gebruikt! Ik uitte dat ik niet wist dat dit de normale gang van zaken was. Dat bevestigde hij ook, maar hij was een speciale jongen. Zeker was hij speci­aal, hij liet daar genoeg contanten achter. Hij ging als er nieuwe meisjes waren of als de drang groot genoeg was. Ik gaf aan dat ik er onrustig van werd. Hij vroeg of ik hem kon geloven als hij zei dat hij er al een tijdje niet meer geweest was en of ik a.u.b. heel dicht bij hem wilde blijven. Het was allemaal weer voelbaar, die magnetische aantrekkingskracht en weer hoorde ik hoe hij mijn naam eindeloos herhaalde.

Het speet hem, dat ik daarna die kilte had gevoeld. Hij wilde het goedmaken. Ik wilde dat niet en zei dat de enige optie voor een vrijage zou zijn onder ander omstandigheden, als zijn hart helemaal voor mij geopend zou zijn, als hij voor me zou gaan, als… als… als….

“Ik zou helemaal voor jou zijn gegaan als je me ook maar enige bereidheid had getoond.”, zei ik.

“Maria, wil je dat ik bij jou intrek in huis?”

“Zover ben ik nog lang niet. Ik heb daar helemaal nog niet over nagedacht!”

Natuurlijk had ik daar wel over nagedacht. Ik wilde niets liever dan in balans en totale overgave samenkomen met deze man. Het plaatje van een relatie met Ramses voelde echter niet goed, gezien de huidige omstandigheden.

“Ik weet dat jij het nu niet voor mij bent”, zei ik.

“Deze intense gevoelens, heb ik nog nooit beleefd.”

“Dat moet voor jou toch niet moeilijk zijn met al die vrouwen die je zo aantrek­kelijk vindt.”

“Ja, maar toch niet zo! Niet zoals dit, wat is dit?“ zei hij verontwaardigd. “Dit ligt toch wel heel anders. Ik heb dit nog nooit op afstand gevoeld.”

Innerlijk daalde een diep gevoel in: “Volgens mij ben ik echt de enige vrouw waar jij dit soort gesprekken mee voert, hè Ramses?”

“Maria, dit heb ik je al zo vaak gezegd, maar je geloofde me nooit. Ja, jij bent de enige vrouw en ik kan me helemaal niet herinneren dat ik ooit heb gezegd dat jij het niet voor me bent. Ik ben nu bij de vrouw waar ik voor gekozen heb, maar ik ben niet bij de vrouw waar ik het meeste van hou, god nee!”

Hij zei nog zoveel meer, heel eerlijk, heel diepgaand. Hij vroeg of hij me weer mocht zien, hij smeekte het bijna. Ik weigerde. Mocht hij dan morgenavond weer bellen? Ik wilde erover nadenken.

“Maria, schrijf dan alle vragen op die je me wilt stellen, zodat ik ze voor je kan beantwoorden.”

Van binnenuit voelde ik de woorden in mij opkomen toen ik zei: “Je hoeft alleen maar te weten dat ik van je hou. Zodra dit besef daadwerkelijk tot je doordringt, ben je vrij van alles dat macht over jou heeft.” Alsof het een of andere code was. Het waren niet alleen de woorden, maar ook het impact van de woorden en de manier waarop Ramses ze ontving. Hij was helemaal stil en de woorden kwamen diep bij hem aan.

We spraken over tweelingzielen, maar ik begon me heel onrustig te voelen en sprak dit naar hem uit. Hij zei dat ik zijn onrust voelde, omdat hij nog met de hond uit moest, twee wisselgesprekken had en moest gaan werken.

Hij zei nog dat hij het sms niet had gesnapt dat ik hem stuurde op 24 maart, maar dat het hem nu duidelijk was. Via dat berichtje bedankte ik hem, omdat hij mij de ogen had geopend die avond. Hij liet me zien dat hij niet in staat was om te delen met mij, zichzelf te geven.

“Maria, ik wil me aan jou geven.”

Met geen woord repte hij over de Oranjemars.

Na het gesprek overviel me weer zo’n intense liefde dat ik hem voor het eerst een sms stuurde: “Het gevoel is weer heel heftig en diepgaand. In mijn hart wel te verstaan. We zijn gewoon gedoemd of moet dit als een zegen gezien worden? Pff, hier valt toch bijna niet mee te leven!” Weer voelde ik alsof de energie was veranderd. Net als destijds, helemaal in het begin, toen hij me vroeg hem een brief te schrijven.

De reactie die ik van hem kreeg via sms, bevestigde mijn gevoel: “Bizar.”

 

Verandering?

“Nou Anne, tot dusver de ontwikkelingen maar weer. Ik ben helemaal met stom­heid geslagen. Probeer niets in te vullen, niets te verwachten, nu is alleen liefde voelbaar. Zou ik op mijn ervaringen met Ramses in het verleden afgaan, dan zal nu weer een vervelende omslag komen, maar daar steek ik mijn energie niet in. Uit sommige dingen die hij zei, zou je bijna kunnen afleiden dat er innerlijk toch wel iets bij hem gebeurd is en inderdaad misschien dat de zaadjes die geplant zijn nu beginnen te ontkiemen, héél langzaam. Waarschijnlijk is dit echter weer een mo­mentopname na de lange stilte, die dit keer weer drie maanden duurde. Ik laat het open. Ik weet het ook niet, maar het lijkt inderdaad wel opgelegd vanuit hogere hand en dan grijp ik weer even terug naar een scriptje van 12 mei 2010:

“Er staat iets nieuws op het programma tussen jou en Ramses. Een trefbal: een diep­gaande conversatie tussen jullie twee en een ontmoeting die van hogerhand in jullie beiden wordt gestimuleerd. Geef je daaraan over.”

Nieuwe ontwikkelingen dus weer.”

“Zeg dat wel! Het klinkt toch wel als een oprecht gesprek vanuit hem. Dit is toch mooi! Echt! Ramses die zich durft bloot te geven en durft kwetsbaar te zijn, hulp vraagt! Ongelofelijk. Zou hij op een punt van overgave zijn beland? Hij bekent immers dat het oude niet meer werkt voor hem en hij er geen vreugde of genoegdoening meer uithaalt. Dat hij nu jouw hulp en steun zoekt, is om die brug te kunnen slaan naar zichzelf, want alleen is hij er niet toe in staat. Als hij echt een beroep doet op jou, mag jij voor hem die diepere verbinding gaan openen via jouw hart, maar de sleutel is zijn nederigheid, oprechtheid en zijn eigen hartsverbinding. Inderdaad zoals je zelf ooit zei: “De vrouwen moeten eerst gaan en de deur openen voor de mannen.”

Dit gesprek was duidelijk aangestuurd door de hogere hartsverbinding en toch moet je het allemaal maar weer overlaten aan de goddelijke timing en het hogere plan. Vermoedelijk zakt hij wel weer even terug in zijn ego angsten en verzet. Volg je intuïtie maar, je zult het voelen wanneer hij niet oprecht is, maar wat ik tot nu toe hoor, lijkt het wel op een mooie ontwikkeling. Innerlijk zal er nog genoeg moeten gebeuren, de angst zal nog overwonnen moeten worden, angst voor pijn en verlating, afwijzing enz.

Zou die strijd waarover je sprak al in zijn innerlijk zijn gebeurd? De val van Ramses? Het lijkt al een beetje te dagen. En dan die woorden die je tot hem sprak: “Je hoeft alleen maar te weten dat ik van je hou!” Geweldig sterk! Ik denk dat daarin de sleutel zit om zich te bevrijden van alle lagere energieën die hem nu nog dikwijls in de ban houden.

Ik ben benieuwd wat er nu gebeurt en hoop dat deze woorden hun werkelijke betekenis gaan activeren, want volgens mij zijn het coderingen die jullie hebben afgesproken om de volgende stap te activeren. Ik ben heel benieuwd wat er volgt en ik weet zeker dat jij innerlijk je teken krijgt wanneer jij de deur volledig mag openen voor hem. Alles wat je gedaan hebt, was in functie van deze liefde, het heeft iets geopend en geactiveerd, dus verwijt jezelf maar niets. Hij heeft eindelijk die diepere liefde bewust gevoeld.

 

Liefs, Anne”

Zelf was ik daar niet zo zeker van. Sterker nog, ik had daar mijn ernstige twijfels over. Mijn ervaring tot nu toe had mij immers geleerd dat na een liefdevol gesprek, weer totaal het tegenovergestelde zou gebeuren. Ik besloot om het los te laten. Ik schreef ook geen vragen op en ik wilde eigenlijk ook niet dat hij zou bellen, want zolang zijn handelingen los stonden van zijn gevoel voor mij, kon ik er niets mee. Nee, de tijd was nog steeds niet rijp.

Er ging een week voorbij, zonder iets te horen van Ramses en ook ik nam geen con­tact op. Ondanks het feit dat ik besloten had om geen contact met hem op te nemen, had ik een enorme behoefte om hem te zien. Dat verlangen was zo enorm dat ik overwoog om hem op te zoeken op zijn werk. Iets wat ik normaal gesproken niet in mijn hoofd zou hebben gehaald.

De dag van de mars naderde, maar Ramses bleef thuis! Zijn hond was zo ernstig ziek geworden, dat hij bij het dier moest blijven. De hond was voor hem in de bres ge­sprongen anders was het daar en dan met hem gedaan. Er ging een grote opluch­ting door me heen. Change of plans!

 

De val van Ramses

“Er komen wijzigingen in zijn gedrag naar jou. Hij houdt het anders zo niet vol. Niet meer tot het einde van dit jaar. Hij voelt zich naar in zijn omstandigheden en gooit het roer heel drastisch om. Voor jou is er een weg nu ingeslagen en je kijkt ook niet meer om!”

Op 7 juli belde Ramses weer, en inderdaad, hij was weer afstandelijk en stoer, precies zoals ik het verwacht had. Ik had niet voor niets weerstand gevoeld om contact met hem op te nemen. Ik voelde de verandering meteen en zoals gewoonlijk hoorde ik het ook meteen aan zijn stem.

“Wat is er met jou, Ramses?”

“Ja man, ik ben helemaal euforisch door het voetbal, of mag dat soms niet?”

“Weet je, na ons gesprek van vorige week was het verlangen in mij zo groot om je te zien, dat ik bijna naar je toe was gekomen.”

Plotseling was hij stil en zei daarna: “Ik hoop dat je dit nooit zult doen, nooit!”

“Ik zou je niet in de problemen hebben gebracht.”

“Nee, dat weet ik, maar dan weet ik me toch geen houding te geven! Doe dit a.u.b. nooit!”

Ik schermde me heel goed af en probeerde me niet te laten misleiden door zijn woorden. Hij had me de hele week proberen te bereiken. Had ik dan niet gezien dat hij gebeld had? Nee, ik heb geen nummermelding. Had ik zijn pogingen op Hyves dan niet gezien om met mij te chatten? Ook niet. Het was alsof ik hem iets misdaan had. Hij stond totaal niet in contact met mij en het was alsof hij me wilde kwetsen, maar dit wilde ik niet meer laten gebeuren. Hij zei dat hij me nu belde, omdat hij toevallig weer aan me dacht door het voetbal van de Spanjaarden. Ik moest vooral weten dat dit echt toevallig was en dat hij niet constant meer aan mij dacht.

“Ik zou liegen als ik zei dat het wel zo was. Nee, ik denk niet constant aan je.”

“Oké, bedankt voor de informatie. Ik denk overigens wel constant aan jou, iedere seconde, bij alles wat ik doe.”

“Het spijt me. Bij mij is dat niet zo. Als ik ergens mee bezig ben, concentreer ik me daarop. Er zijn momenten waarop ik aan je denk.”

Hij vertelde dat hij gestopt was met massagewereld, maar hij had wel al een poosje contact met een van de vrouwen die daar had gewerkt. Ze belden met elkaar, want ze hebben een soort van vertrouwensband. Zij belt hem als ze problemen met haar vriend heeft. Ik dacht, nu moet het niet nog gekker worden. Het was de vrouw die hem wel eens extra verwende, tegen de regels in. Hij koos haar het vaakst, maar ze werkte er nu niet meer. Hij had haar een paar weken geleden nog bij het op stap gaan getroffen. Zij was een oude bekende van hem, van heel vroeger.

Het bekende brandende gevoel in hart en buik manifesteerde zich weer. Innerlijk huilen, maar ik zei niets. Hij wilde met me afspreken, liefst in hotel van der Valk. Ik moest een kamer boeken, later zou hij komen en me terug betalen. Dit had Ramses al vaker gedaan. En ik zei mijn befaamde woorden dat als hij ooit dacht zijn leven te kunnen omgooien, dat hij dan aan mij mocht denken.

“Dat heb ik inderdaad zo voor ogen. Jij bent de eerste die ik dan bel. Maar kan ik morgenvroeg niet even bij je langs komen. Ik heb dan wel een uurtje.”

Ramses liet zich nu wel van een heel andere kant zien. Nog nooit was hij zo kwetsend en respectloos naar mij geweest. Ik luisterde heel aandachtig naar alles wat hij zei en van mijn hele beeld van Ramses bleef niets meer over. Dit was de val van Ramses in mij! Ik voelde heel nadrukkelijk: “Voor mij geen komkommertijd meer!”

Ondanks al mijn inspanning om me te beschermen werd ik toch weer overmeesterd door een verdriet dat zich helemaal in mezelf vastzette. Het kwam er niet uit. Ik kon niet huilen, maar was heel onrustig geworden. Weer kon ik niet slapen. Dit voelde totaal niet goed en ik had er geen enkele verklaring voor waarom hij zich dit keer zo naar mij had gedragen.

 

Zelfde scenario

“Zo Maria, weer het zelfde scenario, hoop en liefde, intens liefdesgevoel en dan de afbouwfase de dag erna. Tja de discrepantie tussen de ware Ramses en de nog zeer door het ego en angsten gedreven Ramses. Hij zegt dus gestopt te zijn met de massagewereld, maar ik geloof er niets van. Dan zou daar toch een innerlijke invulling voor in de plaats moeten zijn gekomen, een doorbraak? Misschien heeft hij ergens een innerlijke switch ge­maakt Maria, maar dat het nog niet aan de oppervlakte is gekomen? Wat is de functie van de hond? Dat van het hotelletje doet hij bewust om je te kwetsen, maar ergens is er het verlangen om samen te zijn. Jij zit er echter niet op te wachten om dat op deze manier voor een paar uurtjes te bewerkstelligen.

Je wil wel zeker zijn van zijn gevoelens, maar laat het niet tot wrok of verbittering komen. Houd je eigen gevoelens clean, je weet, alleen daaraan weet je zeker dat jezelf op het juiste spoor blijft. Tjonge wat heb je toch een moeilijke wederhelft, Maria. Er is zoveel te overbruggen dat het bijna onmogelijk lijkt. Ik hoop dat er binnenkort eens wat meer licht op valt, want ik zie het op dit moment ook gewoon niet meer zitten met hem, zijn eindeloos pijnlijke gedrag en toch blijft die innerlijke band maar bestaan. Ik wens je veel sterkte en ook liefs natuurlijk, Anne”

De ochtend erna had ik weer een gesprek met Ramses, maar het liep allemaal totaal mis. Hij was op weg naar zijn werk en de telefoonverbinding viel constant weg. Ik eiste duidelijkheid van hem en ik stelde hele duidelijke vragen die hij met ja of nee kon beantwoorden. Hij omzeilde alles vaak, door te zeggen: “weet ik niet” en als ik dan vroeg ja of nee, zei hij: “Tja, blijkbaar dan niet.” Ik vroeg hem of hij een toekomst voor ons twee zag, of hij diepgaand van mij hield en of dat alleen momentopnames waren? Welke plek zag hij in zijn leven voor mij?

Hij benadrukte weer keer op keer dat hij niet constant aan mij dacht. Hij wist niet of ik bij zijn toekomst hoorde, hij leefde van dag tot dag. Toen ik zei dat ik wel constant aan hem dacht en al mijn handelingen verbonden waren met mijn gevoel voor hem, zei hij dat dit bij hem niet zo was en hij dus blijkbaar niet voldoende van mij hield. Hij zei ook nog dat het hem uit de grond van zijn hart speet dat hij me de vorige week had gebeld, omdat het blijkbaar weer kwetsend voor mij was. Hij vond het dit keer beter om er maar mee te kappen en de deur definitief dicht te gooien, want ik had er niets aan en hij had hier niets aan.

“Als ik aan jou denk, komt het zeker door jou. Jij zult dan wel naar mijn site kijken, naar mijn foto of zo. Als jij hiermee stopt, hoef ik ook niet meer aan jou te denken. Ik wil niet meer dat je aan me denkt of naar mijn foto kijkt! Je moet niet meer met mij bezig zijn.”

Dacht hij nu dat ik hem behekste, dat ik hem manipuleerde? Stomverbaasd was ik over deze reactie van hem, me tegelijkertijd realiserend dat dit een wanhopige poging was om mij weer weg te stoten en alle lijntjes tussen ons te verbreken. Bo­vendien keek ik al zo lang niet meer op zijn site. Ja, ik dacht aan hem, constant. Of was het gewoon een gewaar zijn van zijn ‘aanwezigheid’ in mij? Dat was al vijf jaar zo en niet altijd prettig voor mij, vanwege alles wat ik van hem voelde. Ik beloofde hem dat ik geen energie meer in hem zou steken.

Inderdaad, dit was een totale terugval. Had ik er werkelijk meer van gemaakt dan het was, dat hele tweelingziel gebeuren? Ik had hem een boekje gestuurd over tweelingzielen en op dat moment schaamde ik me ervoor. Ik zei hem dat hij het boekje maar moest deleten, dat het niet voor hem bestemd was. Ik had me vergist.

“Ja, ik gooi het zeker weg, want deze jongen is niet goed genoeg voor jou! Ik gooi nu de deur definitief dicht! Wil je dat?” riep hij uit.

“Nee, dat is niet wat ik wil en ik heb nooit gezegd dat jij niet goed genoeg voor mij bent. Ik heb het altijd alleen over jouw keuzes en handelingen gehad.”

“Je denkt zeker dat dit gemakkelijk voor mij is, maar ik zeg je dit is niet zo. De deur wordt nu definitief gesloten tussen ons.”

“Oké, als dat is wat je wilt.”

Er viel een lange stilte en we verbraken het gesprek.

Aan de telefoon was ik verdrietig. Ik gaf mezelf precies één dag om te treuren. Dit had ik al veel te vaak meegemaakt. Eerst in de zevende hemel zijn en dan in de verschrikkelijkste hel terecht komen. Waar was dit allemaal goed voor? Geen pingpongspelletjes meer!

Het was allemaal zo verwarrend, dit klopte totaal niet zo. Dit kon niet zo. Dus daar waren we weer, terug bij af. Weer moest ik mezelf opnieuw bij elkaar pakken. Pro­beren niet verdrietig te zijn, nieuwe mogelijkheden verkennen in mijn leven, want Ramses wilde er duidelijk geen deel van uitmaken. Hij had gelijk, we hadden er alle twee niets aan. Bah! Ons schuitje bleef toch onbewogen ronddrijven op stilstaand ondoorgrondelijk water.

En nu moest ik dus zelfs mijn best doen om niet meer aan hem te denken, want dat wilde hij niet.

“Maria, niet meer normaal dit wat hij zegt. Die diepe gevoelens komen dus alleen van jou, en hij denkt alleen maar af en toe aan je? Tja, dat is toch wel een spiegel van hoever hij van zichzelf afstaat. Jij staat veel meer in verbinding met je hart en intuïtie en je voelt, ervaart en weet veel meer! Hij duidelijk nog niet, dus neem het voor wat het is. Een diagnose van zijn zielentemperatuur.

Bovendien vindt hij die afstand wel comfortabel. Het verplicht hem tot niets. Hij kan zijn oude leventje verder leven. Niet te moeilijk doen, geen vervelende vra­gen. Oké, dat is Ramses, dat was hij en zo was hij altijd al. Nog geen verandering, behalve in jouw hartverbinding. Daar zit die totaal andere liefde al wel. Jouw energie, jouw ervaring, is ook echt, laat je niets wijsmaken! Jouw eigen gevoel brengt de waarheid naar boven, maar dit komt blijkbaar niet overeen met zijn beleving van zichzelf. Dat zegt niets over de waarheid van jouw gevoel en allerminst iets over jou hoor! Maria, knoop er dus geen conclusie voor jezelf aan vast! Je hebt weer even kunnen peilen waar hij staat en waar hij zich innerlijk bevindt. Het is ijskoud in hem.

Maria, wat heftig allemaal, eerlijk gezegd had ik toch gedacht dat het bij hem ook dieper zat! En hoe zit het met het mooie gesprek van eergisteren, is dit dan totaal niet van dieper niveau? Zijn er twee Ramsessen: de ene gevoelig en kwetsbaar, open en in liefde, de andere met masker, onverschillig als het hem uitkomt? Die laatste schijnt voor tachtig procent of meer aanwezig te zijn. Volgens mij klopt het toch niet helemaal, en is zijn gedrag erg dubbel, maar je moet respecteren wat hij zegt en dat is dat zijn hart niet volledig naar jou uitgaat op dit moment.

Kon je het nu maar omdraaien. De stekker moet er nu duidelijk uit, zodat je open kunt staan voor iemand anders, want dit is niet waar je op zit te wachten en hetzelfde riedeltje herhaalt zich maar.

Is dit het einde? Wie weet. Het is in ieder geval bedroe­vend, ontnuchterend.  Hier kiest toch werkelijk geen mens voor. Haal al je geïnvesteerde energie weer naar jezelf terug! Echt dat moet je doen, terug in je kracht er zit niets anders op. Veel liefs en sterkte maar weer, keer op keer! Anne”

Ja, het is heel heftig allemaal. Je verwoordt het heel mooi. De zenuwen gieren in mijn lijf. Het is niet de pijn dat Ramses iets niet bij mij zou invullen nu. Het is het verdriet omwille van de liefde die volgens mij weer verloochend wordt en hij heeft in dat eerste gesprek toch echt andere zaken gezegd, of ik heb ze verkeerd geïn­terpreteerd. Ik meen hem ook de hele tijd te voelen, maar goed, dat weten we dus nu, het komt niet van hem, het is mijn eigen gevoel. Ik zou graag een lading eruit willen huilen, maar het gaat niet, ik huil innerlijk. Liefdesverdriet ja, verdriet om de liefde. Ik zal me toch bij elkaar moeten rapen.

Hoe is het mogelijk. Ik laat hem. Echt, hij mag zelfs niet meer in mijn gedachten bestaan. In de tussentijd weet niemand van mijn bestaan af. Hij praat met nie­mand over mij. Dit is heftig ja, dit is misschien mijn ‘wake up call’. Dit betekent dat, mocht hij zich ooit nog melden, ik zo sterk moet zijn om hem niet meer toe te laten, want hij weigert keer op keer! Ik ben op! Leeg!

Er volgden verschrikkelijke dagen en nachten. Natuurlijk kon ik weer niet slapen, maar dit keer kon ik ook niet eten. Ik kon het gewoon niet vatten, alsof ik hem iets misdaan had, maar ik wist niet wat. Was hij gepikeerd dat hij me de hele week niet had kunnen berei­ken? Ik realiseerde me dat het nu echt genoeg was geweest. Het waren allemaal moment­opnames voor hem. Hij had waarschijnlijk gewoon tegen gekozen.

Het was niet gemakkelijk voor mij, ik snapte het niet. Het leek allemaal een nacht­merrie, maar ik besloot om me er niet onder te laten krijgen. Duidelijk was dat dit gedrag, deze jongen, totaal niet bij me paste. Niets wees op wederzijdse liefde! Innerlijk voelde ik hem wel nog, soms onrustig, soms in de richting van liefde, maar dan corrigeerde ik me en dacht: dit is niet van hem, hij heeft het ontkend, het is mijn liefdesgevoel en ik mag niet meer aan hem denken. Hij wil niet voor me gaan. Ik ben één van de vele vrouwen voor zijn tijdverdrijf. Ik moet hem nu dus helemaal loslaten, hoe vaak heb ik me dit al niet voorgenomen! Dit keer heeft HIJ de deur dichtgedaan en aangegeven dat hij niet voor me gaat. Dit respecteer ik dus maar, maar er is ook een knak in mij: de afbreuk van de liefde! Hoe ga je met elkaar om? Wat is dit allemaal geweest? Er is niets van over.

Het waarschuwingsstemmetje dat ik had gevoeld was juist geweest: niet te vroeg juichen. Het moeilijkste was dat ik besefte dat ik hem voor mijn eigen bestwil nooit meer moest toelaten. Hem toelaten was ge­woon suïcide. Dit hakte er iedere keer zo in, dat was niet meer fris.”

Ik begon me werkelijk af te vragen waar ik nu toch in godsnaam mee bezig was? Waar was ik al die tijd mee bezig geweest! Ik was tegen alle ratio in steeds mijn innerlijke weten trouw gebleven. Ik voelde dat de aardse werkelijk­heid niet de waarheid was. Nu moest ik me toch bij die aardse werkelijkheid neer­leggen.

Ik was ook zo reëel om toe te geven dat ik hem voorlopig niet meer zou toelaten in mijn leven, want er was natuurlijk die diep­gaande connectie die ik ook niet kon ontkennen. Er was mogelijke nog een andere verklaring achter zijn misleidende woorden. Hij voelde dat hij de controle aan het verliezen was, dus moest hij me shockeren, zodat ik degene was die hem zou afstoten. Wat hij voelde was onbekend voor hem en dat maakte hem bang.  Zijn vertrouwde manier volgde een patroon:  Aantrekking – consumeren – voldaan. Ramses beschermde zich tegen mij op de door hem gekende, trefzekere wijze en ik deed het net zo goed op de door mij gekende wijze.

Ik had vaak de koele, ongenaakbare vrouw gespeeld ja, ook al ging ik kapot van binnen, maar dat was meer voor de buitenwereld. Bij Ramses had ik dat alleen bewust bij ons laatste diep trieste gesprek gedaan. Ik was zo diep geraakt, maar kon niet in elkaar storten.

Ramses kreeg altijd precies van mij te horen wat mij pijn deed, ik legde hem alles haarfijn uit. Ook dat mijn hart schreeuwde om hem, maar dat ik het zo pijnlijk vond van die andere vrouwen, zijn seksuele driften, zijn hooliganisme en zoveel meer. Ik had vaak gehuild en gehuild aan de telefoon met hem en hij werd er hele­maal stil van. Hij zei dat hij het begreep, om me vervolgens een warm woordje te geven en de keer erna weer met zijn onbeholpen gedrag en uitspraken verder te gaan. Hij kon niet anders. Ik kon het hem niet eens kwalijk nemen. We pasten nu totaal niet bij elkaar. Hij had veel te veel afleidingen in zijn leven, was niet klaar om ware liefde te delen, zijn handelingen stonden nog los van dat intense gevoel. Ik wilde er wel voor gaan, maar was zo bang voor zijn wereld.

Ik moest hem daadwerkelijk laten gaan, hem niet meer vasthouden. Hij had het me gevraagd.

“Alles heeft zijn plaats ingenomen en alles werkt nu ondersteunend, zodat jullie bij elkaar kunnen gaan komen. Ramses verdwijnt nu voor een poosje om alles wat belemmerend heeft gewerkt, uit te ruimen van het veld. Hij heeft het licht gezien en zijn innerlijke stem sinds hele lange tijd opnieuw gehoord. Nu volgt de herin­nering waarom hij bij je hoort. Hij heeft de liefde toegelaten en deze liefde brengt jullie ook heel gauw samen. Het lange wachten is voorbij voor allebei.

Vertrouw op Ramses en op alles wat hij nou veranderen zal. Hij maakt zich vrij. Er is intens contact tussen jullie twee, daar is Ramses nu zelf zeker van. Hij geeft toe aan dit gevoel, zodat al het andere kan bekoelen. Er is een drastisch evenwicht vereist. Ramses gaat nou op reis door alle lagen van zichzelf en dit is echt geen kin­derspel! Het maakt hem grijs en hij zal afzien, maar hij wijzigt zijn bestaan. Er zijn reeds grote vorderingen gemaakt. Zijn gevoelens zijn gedreven door jullie twee­lingstaat, jullie natuurlijke staat van zijn.

Raadpleeg je interne zicht en ga dan mee in dit verhaal. Het zal ook jou bevrijden en meer licht door jou verspreiden. Accepteer de man die alles voor je laten kan. Hij is een dienstbaar iemand, deze Ramses. Twee helften worden één. Je wist dat dit zou komen. Ga niet meer gebukt onder de verschillen. Ze doen er niet meer toe.

Jullie zijn nu bij het punt beland waarop jullie een beslissing nemen. Het is ook gekend welke beslissing dit zal zijn. Jullie zijn bestemd om één te zijn. Er volgt een rechtvaardiging van dit feit. Hij reikt het je al aan. Hij zegt nu dat hij van je houdt en met de wetten van de lagere aardse levens wil gaan breken. Er wordt gezorgd dat hij zich daar aan houdt! Hij verwerkt een opdracht van de hoogste kracht. Zijn eigen zijn zal stralen en zijn inzichten kunnen dan indalen, maar nu is hij verward door alles wat hij voelt.”

 

Integreren van aspecten en ervaringen

Het gevoel overheerste dat ik alles moest loslaten waar ik zo naar verlangd had sinds mijn ontmoeting met Ramses. Het leek onmogelijk te zijn, een illusie, en toch is onze liefde voor elkaar de enige waarheid! Ramses vertelde me dat hij het eigenlijk niet wilde en dat er lange fases waren waarin hij helemaal niet aan mij dacht. Dan waren er ook de fases dat hij aan me dacht en er niet naar handelde en tenslotte waren er de fases dat hij aan me dacht en er ook naar handelde, alsof een hogere macht hier de leiding in had. En we bleven ons maar verzetten, terwijl ik eigenlijk constant aan hem dacht, of ik het nu wilde of niet. Ik ben er heilig van overtuigd dat liefde alles kan overwinnen, maar wij waren er in de fase die we reeds door­lopen hebben, duidelijk nog niet klaar voor. We konden er nog niet klaar voor zijn, want alles verloopt volgens de richtlijnen van de ziel en je kunt geen stappen overslaan.

“Geen enkele liefdestraan zal zijn weg nog banen over jouw gezicht.”

Toen na verloop van tijd de tegenstellingen tussen ons zo haarscherp aan het licht kwamen, voelde ik immens veel verdriet. Een pijn die jaren bleef aanhouden, soms was er een adempauze, maar dan brak alles weer in alle hevigheid los. Ik nam het allemaal te persoonlijk, terwijl hier iets heel anders aan de hand was. Ik wilde lief­de niet koppelen aan pijn en toch voelde ik zoveel pijn. Hij moet dat ook gevoeld hebben, op zijn manier.

Ik wilde door de lagen van de splitsing heen dringen en hem helpen om zijn dwa­lingen, onbewustheid, leugens en illusie die hij had opgebouwd achter zich te la­ten en hem een beeld geven van hoe hij werkelijk was, zodat hij zich niet meer voor zichzelf hoefde te verbergen. Ramses was vervreemd geraakt van zichzelf, ver­geten wie hij was en daardoor was hij een slaaf van zijn hartstochten geworden en van allerlei onpersoonlijke machten. Ramses dwaalde en oh god, ik wilde hem zo graag helpen om weer in contact te komen met zichzelf! Ik wilde alles weer in zijn herinnering brengen, zodat hij zich weer kon verbinden met zijn ware aard en zo zijn bestemming zou hervinden.

Het beeld van Ramses in mij is zo wonderbaarlijk mooi. Ik weet dat dit de werkelijkheid is. Nu meer dan ooit! Dit beeld bewaar ik innerlijk voor hem. Ramses beleefde op zijn beurt de angst en het verzet tegen een diepgaande liefde. Een liefde die hij niet snapte en waarvoor hij geen verklaring had. Hij bleef zich afsluiten voor de waarheid en de liefde, voor geven en ontvangen. Er waren momenten waarop hij het toestond en dan voelde ik die goddelijke verbinding tus­sen ons in alle puurheid. Zo gelukkig en zo vervuld, waren we dan beiden.

Ik wilde het beste van mezelf geven, maar dat maakte me niet immuun voor zijn invloed. Regelmatig kroop ik dan terug in mijn eigen angst en het gevoel me te moeten beschermen. Door Ramses leerde ik erkennen dat al die dwalingen en andere aspecten waar ik hem doorheen wilde helpen, ook in mij lagen. Dit vergde heel veel moed, maar het was het begin van het einde van de strijd. Als beide helften bereid zijn om volledig zichzelf te zijn, is er geen pijn en geen verzet meer, dan vloeit alles samen in eenheid.

Ik moest zaken die ik eigenlijk niet kon verklaren een plek geven. Ik moest mezelf overwinnen, want ik was in tweestrijd. Mijn beeld van liefde en hoe die liefde geuit zou moeten worden, kwam totaal op de helling te staan. Ik vocht met de tegenstellingen tussen ons: haat en liefde, trouw en ontrouw, plezier en pijn, goed en kwaad. Kortom ik leefde in een sfeer van gespletenheid en voelde me heel kwetsbaar. Ik moest aandacht besteden aan de onplezierige reacties die ik voelde en wist dat ik me niet meer achter hem en zijn tekortkomingen kon verstoppen. Innerlijk voelde ik dat zijn negatieve zelf niet zijn gehele wezen vormde, het was maar een aspect van hem.

Ik werd gedwongen om nog dieper in mezelf af te dalen en te vertrouwen, want mijn omgeving werkte niet echt mee. Zij zagen door hun zintuiglijke waarneming, een mens moet toch zijn gezond verstand gebruiken en zijn grenzen aangeven. Toch vormde diezelfde omgeving onderdeel van het geheel en had een duidelijke functie: Het waren de tekens dat de tijd niet rijp was. “Nog niet Maria, nog niet. Het is nog niet klaar.”

Ik moest leren dat alles wat ik innerlijk voelde, waar was. Ik wilde niet vasthouden aan een illusie en ondergaan in zelftwijfel. Er was geen andere waarheid dan wat ik voelde in mijn hele hart en ziel, maar dat betekende niet dat ik met open ogen en vanuit persoonlijk verlangen mezelf in een vernietigend avontuur moest stor­ten. Nee, dat was niet de bedoeling. Er was een hoger doel aan verbonden.

Ik vraag me af hoe het voor hem was, al heb ik er wel een idee van. Meer dan vijf jaar van aantrekken en afstoten. De liefde en aantrekkingskracht waren zo intens dat het allemaal te overweldigend was. Het was een magnetische energie die op lichamelijk, geestelijk en spiritueel niveau gevoeld werd. Het kon niet anders dan dat een van ons er dan weer voor moest zorgen dat er afstand kwam. Er waren momenten bij dat ik niet wist waar ik het zoeken moest en of het nog ooit goed met mij zou komen.

Toen Ramses op mijn weg kwam, was ik niet op zoek naar een relatie. Ik had het goed met mezelf en had niet het idee dat ik iets miste. Ik sloot de mogelijkheid tot een nieuwe relatie niet uit, maar anderzijds was ik daar totaal niet mee bezig. Ik was ook volmaakt gelukkig met het idee dat ik mijn leven mogelijkerwijs als zelfstan­dige vrouw verder zou blijven leiden, zonder partner. Ik voelde namelijk zo sterk dat alles zich in mezelf bevond en dat ik zelfs zonder partner een intens gevoel van liefde kon ervaren. Zo had ik het in ieder geval de laatste tien jaar van mijn leven ervaren en ik genoot van mijn verworven vrijheid.

Iedereen heeft recht op zijn eigen groeiproces. Het is net zoals werd beschreven in het bericht dat ik via Hyves kreeg doorgestuurd over een vlinder. Een man kijkt toe hoe een vlindertje probeert los te komen uit zijn cocon. De man ziet hoe moeizaam dit gaat en vanuit liefde wil hij helpen en een einde maken aan de worsteling van het diertje door de cocon open te scheuren. Het vlindertje zal nooit kunnen flad­deren, omdat de vleugeltjes gekreukt zijn. Het is te vroeg bevrijd. De vleugeltjes zijn nog niet volledig volgroeid, de kreukels blijven en belemmeren zijn volledige potentieel om vrijuit te kunnen vliegen. Voor de man was het een daad van liefde, goedbedoeld, maar niet de beste keuze vanuit de hoogste vorm van liefde beke­ken, want het natuurlijke proces werd onderbroken. Het was gewoon nog niet de juiste tijd. Liefde betekent soms ook toekijken hoe de ander zijn onafgemaakte stukken afmaakt en tegelijkertijd betekent het ook loslaten, niet willen sturen, de voortgang niet willen bespoedigen, maar gewoon de ander de ruimte gunnen om zijn eigen groeiproces te voltooien.

Soms is het nodig om afstand te nemen van diegene waar je zo zielsveel van houdt, juist omdat je zoveel van hem houdt! Als het juiste moment is gekomen en als het werkelijk de bedoeling is, dan zul je het innerlijk weten. Je zult het voelen en dan zal het zich manifesteren. Ik weet dat ik het zal voelen! En toch …

 

Loslaten uit liefde

Ik had het gevoel vast te zitten in een situatie die alles symboliseerde waar ik zo bang voor was, een situatie die ik niet wilde en deze situatie moest ik zien te overwinnen. Dit was echter niet te overwinnen vanuit wilskracht, dat werd niet van me gevraagd. De enige uitweg was kiezen voor onvoorwaardelijke liefde, Ramses koesteren op afstand, hem de ruimte geven om zijn keuzes te maken en zijn weg te vervolgen zoals hij dacht die te moeten vervolgen. Zijn keuzes die absoluut nooit de mijne konden zijn en desondanks hield ik ook toen van hem en kon ik hem niet veroordelen. Deze man die in zijn doen en laten, zijn normen en waarden, mijn absolute tegenpool was, maar die ergens op hartsniveau toch ook dezelfde trilling moest ervaren zoals ik, anders hadden we elkaar nooit kunnen ontmoeten en el­kaar zo intens kunnen aanvoelen. Het zou een tijdje duren voordat ik dit begreep, voordat ik het vertrouwen had dat hij net zoveel van mij hield als ik van hem. Toen het eindelijk zover was, werd alles gemakkelijker. Ik werd weer rustig van binnen.

Ik hou zielsveel van hem en vanuit die liefde ben ik bereid mijn hoofd te buigen voor datgene wat voor het hoogste goed van alle betrokkenen is. Het was vaak heel zwaar, ondraaglijk zwaar. Ik wilde niet meer toezien hoe hij die beker wilde drinken, koste wat kost. ik wilde niet meer in deze wachtstand blijven! Het had lang genoeg geduurd. Het had me reeds zoveel tijd van mijn leven gekost, zoveel energie. Het leek alsof het echt nooit de bedoeling was.

“Oh, nee?” hoor ik Ramses nog zeggen, toen ik deze woorden ook daadwerkelijk naar hem uitsprak. “Vertel me dan eens waarom ik nog steeds aan jou denk, waar­om ik jou niet kan loslaten? Ga jij me nu zeggen dat dit niet de bedoeling is?”

Waarop ik antwoordde: “Ik had het ook graag anders gewild, maar Ramses, je hebt nooit enige blijk gegeven of gezegd dat je voor mij wilt gaan. Je hebt alleen het tegendeel bewezen al die tijd.”

“Je hebt helemaal gelijk. Sorry, dat ik niet perfect ben, maar ik krijg het niet uit mijn mond om te zeggen dat jij het niet voor mij bent.”

Ik realiseer me dat ik hem constant confronteerde met stukken in zichzelf die hij niet aan wilde raken en hij confronteerde mij met mijn stukken. Er was echter geen andere weg, er was geen andere mogelijkheid. Was het eigenlijk wel een confron­teren? Was het niet gewoon aan elkaar laten zien wat het leven ons tot dusver had geleerd en hoe wij dachten ons leven te moeten leiden? Alle uitwisselingen tussen ons konden alleen maar plaatsvinden door totale eerlijkheid en openheid. Niets viel er te verbergen, want iedere leugen werd meteen gevoeld. Ramses was pijnlijk eerlijk. Hij bracht de waarheid weliswaar gedoseerd, maar eerlijk was hij wel. Hij spaarde me niet, omdat hij mij daarmee niet zou hebben geholpen. Dat voelde hij. Iedere vraag van mij werd met een rechtstreekse open reactie van hem beantwoord.

Hij moet zich vaak afgewezen hebben gevoeld door mij, net zoals ik me constant afgewezen voelde door hem. Ik wees hem, degene die hij echt was, echter niet af. En het is waar: hoeveel pogingen we beiden niet ondernamen om elkaar los te laten, gewoon omdat we als het ware in twee totaal verschillende werelden leef­den met verschillende prioriteiten. En toch waren we zo hetzelfde. Alle pogingen mislukten. Nu denk ik dat dit toch wel eens de geslaagde poging zou kunnen zijn om die oude fase af te sluiten en aanvankelijk leek dit het zwaarste wat er ooit van mij gevraagd werd. Het moest echter op deze manier gebeuren, het maakte deel uit van het hogere plan. Nu weet ik dat het nooit kan eindigen tussen ons, ook al wil ons verstand ons soms anders laten geloven, het is onmogelijk, dit kan nooit eindigen.

Ik kan verder leven zonder Ramses. Natuurlijk wenste ik een relatie met hem, maar ik begreep dat het vooralsnog voldoende was om hem innerlijk te koesteren. Er is zoveel dat ons aan elkaar bindt. Ik voel dat hij niet los is van mij, maar ook dat hij zich er hevig tegen verzet. Een relatie met elkaar in de fysieke wereld was echter niet haalbaar op het punt waar we beiden waren aanbeland. Desondanks kon de liefde in mij nooit verloochend worden, want innerlijk zijn we verweven, zijn we 1, one. Ik heb mijn wens voor een relatie met hem losgelaten en sta toe dat mijn liefde voor hem innerlijk blijft doorstromen. Ik wil en kan dit niet onderdrukken. Ik zou verharden, want daarmee zou ik een deel van mezelf ontkennen.

Ik sta open voor hetgeen het leven mij nog te bieden heeft. Ik koester het leven, ik ben er dankbaar voor. Toch voelde het op een bepaald moment alsof een deel van mezelf stil gelegd was, alsof ik een soort dood beleefde. Iedere dag was een nieuwe uitdaging voor me om er het beste van te maken. Een uitdaging om me te kunnen focussen op de zaken die wel goed verliepen in mijn leven. Mijn ego speelde me parten, mijn verlangen, mijn wensen. Ook mijn lichaam protesteerde hevig. Ik voelde echter ook dat ik hier doorheen zou komen en dat ik een nieuwe balans zou vinden. En ik wist ook dat dit niet het einde was. Er kan geen einde komen, want alles in mij werkt door naar hem en omgekeerd is dat ook zo.

Ik kon nog niet voor hem kiezen en hij kon niet voor mij kiezen. Ik voelde me heel kwetsbaar. Mijn grenzen had ik ver overschreden om uiteindelijk toch tot de conclusie te komen, dat het zo niet werkte. Liefde vraagt niet van je om jezelf te verloochenen. Liefde vraagt alleen een openheid tot elkaar, een bereidheid, een heldere blik, toegankelijk zijn zonder oordeel en vertrouwen dat op ieder moment zich het beste voor jou en de ander voltrekt. Alles heeft een doel, alles heeft een hogere functie en toch vroeg ik me bij tijd en wijle af, zeker na die laatste twee afschuwelijke gesprekken, of mijn innerlijk me zo misleid had. Ik kon me niet voor­stellen dat mijn intuïtie het zo bij het verkeerde eind had. Al die tekens die ik kreeg, al die toevalligheden. Hij kreeg ze net zo goed als ik. Waren dat dwaalspo­ren geweest? Zag ik dit voor ware liefde aan, terwijl het dit niet was? Moest ik op zijn laatste woorden afgaan?

“Mam, een ding weet ik zeker, als je van iemand houdt, wil je bij die persoon zijn en vind je de kracht om je totale leven om te gooien. Je hakt knopen door! Wat heeft hij voor jou overgehad? Hij heeft je alleen verdriet gebracht. Hij heeft alleen aan zichzelf gedacht. Ik hoop dat hij voorgoed uit je leven verdwijnt en dat jij eens gaat ervaren wat ware liefde werkelijk inhoudt! Ik vrees echter dat hij zich na ver­loop van tijd wel weer meldt en ik laat hem pas weer toe als hij echt laat zien dat hij van je houdt!”

“Sta open voor de man die alles voor je laten kan, die alles wat vanuit liefde stroomt aan jou toe laat komen, zonder enig woord, gewoon door er voor jou te zijn. Je ziet het in zijn ogen. Open dus die poort en laat Ramses maar tot je komen. Beiden werden jullie voorbereid om het hoogste goed aan elkander te betonen.”

 

Acceptatie: het valt niet uit te sluiten

Waar is deze ervaring met Ramses dan daadwerkelijk goed voor? Het is niet afgerond en dat kan het ook nooit zijn. Wat heeft het te betekenen? Ik voelde me heel, zon­der te hoeven leunen op iemand anders en ik ben nooit gestopt met werken aan mezelf, want er valt altijd iets te leren, iets meer uit het leven te halen en iets meer dienstbaar te stellen aan anderen. Ook Ramses had in het verleden kracht geput uit het gebed en hij was er een tijd lang intensief mee bezig geweest. “Ik was er zeer krachtig in, maar helaas leef ik er nu niet naar.”

Ik had wel vaker het idee dat we definitief geen contact meer zouden hebben en iedere keer kwam er weer een nieuwe ingang. Iedere keer vonden we elkaar weer. We moesten elkaar om de zoveel tijd weer even opnieuw ontmoeten om de vol­gende stap te kunnen zetten. Hernieuwde ontmoetingen kondigden zich middels voortekens of een innerlijk gevoel ook altijd aan. We werden niet voor niets steeds bij elkaar teruggebracht!

Mensen om mij heen vonden mij plotseling toegankelijker. Ik was niet meer de Maria, die alles wat haar bezighield voor zichzelf hield en haar eigen problemen in stilte oploste. Maria, die overal wel raad mee wist. Ik had nu de behoefte om over mijn persoonlijke beleving te praten. Mensen leerden mijn emoties kennen en zagen mijn kwetsbaarheid, want ik kon de intensiteit van deze ervaring niet altijd goed dragen. Het overweldigde me soms en dan wilde ik mijn gevoelens uiten, iets waar ik anderen eerst nooit mee wilde lastig vallen. Ik trok me bij tijd en wijle nog terug, maar ik zocht ook troost, een woord van kracht. Ik was bereid om naar mijn eigen gedrag te kijken en te zien wat ik nog te leren had. Ik wilde analyseren en begrijpen, maar het viel niet te analyseren noch te begrijpen.

Bij Anne vond ik een luisterend oor en later ontmoette ik nog iemand, die mij vaker een hart onder de riem stak toen ook zij haar tweelingliefde leerde kennen en zij precies wist waar ik doorheen ging. Ik ben heel blij met de vriendschap tussen Anne en mij. We hebben elkaar op diverse niveaus kunnen steunen.

Het was uiteindelijk door mijn dochter dat ik weer voor mezelf heb kunnen kie­zen en dat ik weer met beide benen op de grond kwam. Haar nuchtere kijk op de zaken en haar wijsheid waren precies wat ik nodig had. Ik had namelijk vaker de neiging om alles onder de mantel van liefde te bedekken en het vanuit de ander zijn perspectief te bekijken en te begrijpen, ook al ging het tegen alles in wat ik voor heilig hield. Ik wilde geen deuren dichtgooien.

Ik wilde losbreken uit het oude, maar het nieuwe was nog niet echt helder, het leek juist allemaal zwaarder te worden, althans zo voelde het jarenlang voor mij. Ik leek geen stap vooruit te komen, terwijl ik toch besloten had om door te gaan met mijn leven. Er wordt zo vaak gezegd: “De tijd heelt alle wonden.” In mijn geval leek de afstand tussen Ramses en mij, naarmate de tijd verstreek, steeds pijnlijker te worden. Ik hoorde hem innerlijk tegen mij spreken. Ik hoorde niet alleen de woorden in gevoel, maar ook de klank van zijn stem, ik voelde zijn intonatie en de trilling van zijn emoties. Ik voelde als hij aan me dacht. Hij dacht toch niet zoveel aan mij, zei hij? En toch, ik voelde het en ik voel dit alles nog steeds! Het was een tijdje rustig en toen begonnen de innerlijke conversaties weer. Ik probeerde ze ook een tijdje te blokkeren, maar lang kon ik dat niet volhouden. Het overstijgt alle wilskracht, het is verspilde energie om te proberen dit buiten te sluiten. Het moest gewoon geaccepteerd worden, deze deur moest open blijven. Ik knuffel hem nog veel en ik weet dat hij het voelt. Het ontstaat spontaan en gaat gepaard met een warme liefdesgloed, los van ieder oordeel, los van ieder pijnlijk gegeven.

Daar waar ik echter dacht goed vooruit te zijn gekomen en zelfs fijne, nieuwe men­sen ontmoette en plezierige ervaringen had, kon mij zomaar weer, heel plotseling een intens innerlijk verdriet overvallen. Ik voelde Ramses. Ik voelde zijn wanhoop, zijn hopeloosheid, zijn pijn. Ik voelde waar hij mee bezig was en hoever hij nog van zichzelf af stond, maar niets in de fysieke wereld wees erop dat dit innerlijke gevoel overeenstemde met de werkelijkheid. Integendeel, hij deed de dingen die hij altijd al had gedaan, hij leek nog verder te zijn ontspoord.

“Dan sla je de plank toch helemaal mis”, zei Ramses tijdens ons voorlaatste gesprek waarin ik dit tegen hem uitsprak. Hij wilde toch zelf graag die ommekeer? En toch kreeg ik constant innerlijk mijn duidingen dat het wel zo was, ook al ontkende hij het.

“Jij bent de eerste die ik bel als het zover is.”

“Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren Ramses.”

“Dan ben je minstens een jaar of zeventig.” lachte hij ironisch.

Momenteel volg ik zijn doen en laten niet meer. Ik heb de behoefte niet meer om te weten wat hem bezighoudt. Ik weet dat hij doet, wat hij moet doen. Hij doet wat hem innerlijk aangereikt wordt, hij volgt zijn gekozen weg en handelt naar zijn beste vermogen. Ik kijk ook niet meer op zijn sites, gewoon omdat het niet meer nodig is. Nog niet zo lang geleden was het echter te pijnlijk voor mij. Het was keer op keer een teleurstelling. De aanblik van de You Tube filmpjes met beelden van hooligans in actie die elkaar K.O. sloegen. “Kickkkkuuuuhhhhh!”, stond er dan als commentaar van hem bij. “Dit is nog beter dan de lekkerste seks, het lekkerste orgasme. Dit is allen voor één. Dit is broederschap.” Ik kon het dan niet helpen om mij af te vragen wat voor een soort seks hij wel niet gewend was, om de energie ervan zo te degraderen. Inmiddels is mij dit allemaal duidelijk.

Onder die broeders bevonden zich vaders van jonge kinderen, advocaten, artsen, mensen vanuit alle geledingen van de bevolking. Het is niet zo dat alleen het uit­schot van de maatschappij er deel aan neemt. Degene die er betrokken bij zijn heb­ben allen een passie voor geweld. Stuk voor stuk hebben ze onverwerkte woede in zich, die ze zogenaamd op de buitenwereld loslaten, maar uiteindelijk gewoon te­gen zichzelf richten. Agressie aangespoord door een gigantisch onwaardigheidge­voel. Ik dacht aan een vriendin die ooit boos zei: “Die gozers, weet je waar die last van hebben? Hiervan!” Ze stak haar gebogen pinkje omhoog om daarmee de grootte van hun geslachtsdeel aan te duiden. Volgens haar de oorzaak waardoor die mannen zich minderwaardig voelden. Ik moest erom lachen, maar vertelde haar dat ik er een iets andere kijk op had. Een journalist wijdde er zelfs een heel boek aan: ‘Hand in hand Kameraden’ met Ramses in een van de hoofdrollen en daar ging hij prat op! “Tachtig procent van wat daar geschreven staat klopt”, zei hij. Ik kan niet beschrijven hoe dit voor mij voelde. Ik werd er stil van en verdrietig, op zijn zwakst uitgedrukt. Ik vond het zo jammer dat hij zijn ware zelf geen kans gaf, sterker nog, dat hij zichzelf niet beleefde, alsof hij onbereikbaar was voor zichzelf.

Ramses, deze boom van een man, ‘the man with the big fins’, zoals zijn Schotse kameraden hem noemen, wist zich echter nooit een houding te geven als hij mij in het openbaar tegenkwam en er waren ‘broeders’ van hem in de buurt. Dan liep hij mij straal voorbij, zonder begroe­ting, dan passeerde ik een vreemdeling, de man waar ik zoveel intieme gesprekken mee voerde. Dan klopte mijn hart in mijn keel en liep ook ik met ingehouden adem verder, geraakt door zijn verloochening. Ik kon het allemaal niet rijmen. Hoe was het mogelijk dat hij zo handelde? Daar was pas heel veel lef voor nodig, want wie kan zijn tweelingziel onder ogen komen als hij nog zoveel te verbergen heeft. Inmiddels ben ik op de hoogte van al die verleidingen waar hij zich aan overgaf.

Ik loop door een gang met glazen wanden en kijk een rokerige ruimte in. Ik zie Ramses in een mensenmassa, druk gebarend met zijn handen en druk heen en weer lopend. Hij ziet mij niet, het is er donker, de mensen roken, drinken en geven toe aan allerlei soorten verleiding. Het rookgordijn wordt dikker en dikker. Ik wil Ramses eruit halen, maar op dat moment heb ik geen toegang tot de ruimte waar hij zich bevindt. Ik zoek naar een ingang, tevergeefs. Het lijkt alsof ik me in de kern van een enorme parelmoer schelp bevind, de ruimtes zijn rond, de gangen lopen in cirkels om de kern heen en de vloeren zijn glad. Ik sla met mijn vuisten op de gla­zen wand, maar het geluid wordt gedempt door het enorme kabaal dat er binnen plaatsvindt; de muziek, het geschreeuw van de mensen. Met een zwaar gemoed loop ik weg, maar ik heb de keuze: ik mag me in de ruimte begeven en bij Ramses zijn of ik mag de weg vervolgen die bij mij past. Ik kijk naar de taferelen die zich er afspelen en ik word er stil en verdrietig van. Ik zou er binnen een mum van tijd verslonden worden, ik zou eraan onderdoor gaan. Ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen. Met benen zo zwaar als lood en niet meer omkijkend loop ik naar de uitgang, waar twee paar handen mij helpen om uit de schelp te kruipen. Ik zie liefdevolle gezichten en de warme zonnestralen schijnen op mijn gezicht…. Alles komt goed, Maria, alles komt goed.

 

Hoop en twijfel

In mij was altijd de hoop dat hij wakker zou worden. Het was meer dan hoop ei­genlijk, het was een sterk innerlijk weten, maar de bewijzen daarvoor bleven uit. Soms leek het erop dat het tij zich inderdaad aan het keren was, soms, tijdens een van onze betere gesprekken. Dan was er echter weer die gigantische terugval, die mijn eeuwige twijfel en de nuchtere, maar ook temperamentvolle kant in mij weer voedde en veel sterker maakte dan mijn subtiele gevoelskant. Dan werd IK als het ware weer wakker geschud: “Hij is nog lang niet zover!” en kon ik niet anders dan de deur dichtgooien en mezelf beschermen. Dit betekende echter ook dat ik nog lang niet zover was. Het was niet de bedoeling dat we op dat punt reeds zover waren, besef ik nu.

Hij heeft nooit begrepen hoe pijnlijk dit alles was, simpelweg omdat zijn invoelend vermogen niet echt ontwikkeld was. Hij heeft nooit kunnen voelen wat ik voelde, ook al dacht ik een tijd van wel. Een pijnlijke misvatting. Zijn hart was nog niet echt open, hij leefde onder diverse invloeden. Indien het hart is aangeraakt, is het onmogelijk om nog op dezelfde wijze voort te leven. Het hart vervult en sluit die zaken buiten die niet vanuit liefde worden aangegaan. Het hart helpt je te reflec­teren op je handelingen en helpt je bij het vinden van jouw pad dat tot vervulling leidt. Het pad waar jij je talenten mag aanwenden en zodoende de wereld mag bieden waar je voor geboren bent. Ik zag zijn kwaliteiten, maar die wendde hij niet aan.

Ik voelde dat ik hem kon aanraken, heel diep. Hij voelde dat ook, maar dan stootte hij mij weer zo hard en zo bot als hij kon weg. Hij voelde het, maar kon dit niet definiëren. Dat was beangstigend voor hem, terwijl hij toch degene was die mij herkend had. Hij voelde dat als hij voor mij koos, hij zijn hele leven zou moeten om­gooien en daar was hij niet klaar voor. Ik vroeg me vaak af of hij er ooit klaar voor zou zijn in dit leven? Was dit allemaal haalbaar in één mensenleven? Als eenmaal die beslissing innerlijk is genomen, kan het heel snel gaan. Zeker nu er zoveel on­dersteunende energieën zijn. Als de tijd rijp is, werkt ook de hele omgeving mee.

Soms vroeg hij om vergeving, om vervolgens weer op precies dezelfde manier te handelen. Iedere misstap van hem was als een messteek in mijn hart. Het klinkt als een cliché, maar zo voelde het letterlijk in mijn lichaam aan. Een brandende pijn in maag- en borststreek. Ik wist precies wanneer hij met zaken bezig was die hem niet sierden. Innerlijk voelde ik dit, ik voel nog zoveel, ook als hij in contact staat met de liefde die hij voor mij voelt. In het verleden twijfelde ik vaak: “Is dit wel van hem? Hou ik mezelf hier niet voor de gek? Is dit ‘wishful thinking’? Hij heeft me toch duidelijk gezegd dat hij de deur voor altijd dicht heeft gegooid.” Ik twijfel echter niet meer, ik weet dat het zo is. Voor mij was het zo gemakkelijk om hem te vergeven.

Waarom twijfelde ik zo vaak, waarom kon ik niet gewoon vertrouwen hebben en voor mezelf de waarheid accepteren die ik innerlijk aangereikt kreeg? Ik kreeg alles zo helder gepresenteerd en dan ontkrachtte ik het weer, door gebrek aan bewijs uit de fysieke wereld. Ik vertrouwde er normaal gesproken altijd op, behalve als het mijn relatie met Ramses betrof. Het leek wel alsof IK de gespleten persoonlijk­heid was die zichzelf tegenwerkte en niet Ramses! Ben ik het niet zelf die altijd zegt vanuit een sterk innerlijk weten: “Kijk voorbij je zintuigen en focus je op je hart, want dat is de plek waar je de ultieme waarheid kunt voelen!” Zo is het en niet anders.

 

Ritueel afscheid

“Als ik deze woorden tot je richt, zul je niet meer van mij horen, want ik verloor het licht waarin ik werd geboren. Ik verloor veel meer en iedere keer wordt er weer iets van me weggenomen. Hoe zeer ik wacht…. Het komt niet meer. Mijn leven kreeg een ommekeer. Ik voel. Ik voel alleen maar een gemis, ik wacht op iets wat er niet is. Zo zal het immer zijn. Ik ben heel klein. Zo zal het ook voor mensen zijn die sterven door gemis aan zonneschijn. Wist ik maar wat er ontbrak, dan kon ik anders zijn. Het denken maakt me zwak. Ik klaag niet. Kon ik het maar overko­men. Niets of niemand waar ik ooit om gaf. Niemand maakte mij ook blij. Ik voel de koude stroming. Ogen zijn gericht op mij. Ogen die nog dromen. Maar wees gerust, dit leven gaat voorbij en dicht bij mij zal de rust ook tot jou komen, want jij hoort bij mij. Overal voel ik de pijn. In mij ligt het onvermogen om tot jou door te komen. Als ik doorkom, ben ik vrij. Ben jij ook gericht op mij? Ik kan jou horen. Jij hebt ook jouw droom verloren.

Eens was alles anders, want toen had je mij. Ik wist niet beter, onherkenbaar was je…. Ik heb jou toen zo bedrogen. Nu brandt alleen die pijn in mij. De weten­schap dat jij het was, die heel haar wezen gaf aan mij. En ik vertrapte wat ik nu het liefst had aangenomen. Ik ben je nu weer kwijt, een zware last en zo heb ik mezelf bedrogen.

Als dit leven ons bevrijdt, genezen onze wonden. Tot die tijd kan ik alleen maar zeggen dat het me zo erg spijt dat ik, terwijl ik jou weer had gevonden er gelijk ook weer genoeg van had, omdat ik meende jou nog steeds te moeten zoeken, terwijl je al die tijd reeds naast mij was. Er waren veel beperkingen. Ik wist niet dat dit sterker was. Ik vergat de kracht waardoor jij zag…… gaf mezelf over aan het waardeloos gedrag. Ik dacht dat ik door al die mooie vrouwen die ik zogenaamd aanbad, maar in het diepste van mijn innerlijk veracht, de herinnering aan jou kon overkomen. Ik zocht, terwijl ik je al naast me had, verborgen in een lichaam waarin ik jou niet had verwacht. Het is te enorm voor woorden. Het is jouw stem die alle pijn verdoofde. Ik heb het diepste in mezelf verkracht, mijn eigen waar­heid, ik heb mezelf belogen.

Ik zie je nu nog wel eens in mijn dromen, maar ik wacht….. want op de juiste tijd, zullen jij en ik weer samenkomen en dan zijn wij bereid en rijp, de hoogste gift met eerbied aan elkaar te tonen.

Ik dank je voor de mooie woorden, ik dank je voor de tijd. Nu ik weet dat jij ook verder bent gekomen, kan ik weer verder leven zonder strijd. Ik heb geen spijt, we hebben niets verloren. Ik wist het van te voren. Ik heb heel veel van jou geleerd. Ook ik ben nog nooit zo ver gekomen. Weet dat ik jou niet vergeet!”

Nu, bijna drie maanden later, is het stil vanbinnen. Mijn emoties zijn rustig. Het spel is gespeeld. Ik denk niet meer aan Ramses als de agressieve, vreemdgaande, gesple­ten persoonlijkheid. Ik denk aan hem zoals ik hem innerlijk voel. Eigenlijk is het denken verdwenen en rest nog alleen het voelen, het gewaar zijn. De fase van het onder ogen zien van onze tegenstellingen is voorbij. Ik denk niet meer in termen van tegenstellingen. Zijn doen en laten neemt mij niet meer in beslag. Plotseling is de wanhoop weg, de hunkering. Gewoon weg, alsof het er nooit is geweest. Dit heeft mij een enorme vrijheid gebracht, want ik verlang niets meer van hem. Het biedt mij zoveel ruimte en vervult mij zoveel meer. Het is alsof de focus nu totaal naar mezelf is verlegd. Ik voel nu meer een eenheid en zie hem niet meer als afge­scheiden van mij. Dit afscheid heeft niets te betekenen, omdat het geen werkelijk afscheid is! Ik kan eindelijk mezelf zijn!

Nu kan ik me nog alleen maar focussen op de liefde die ik innerlijk voel, de liefde die ik ben. Het verworven be­sef van mijn eigen liefdescapaciteit. Het is de allersterk­ste energie in mijn leven geworden, die alles overheerst. Innerlijk hoor en voel ik hem nog regelmatig. Dan denk ik aan zijn ‘opdracht’ aan mij om me niet meer met hem te verbinden. Dit innerlijk contact is echter niets dat ik afdwing, het is er gewoon. Ik kan me niet meer vanuit wilskracht afschermen voor onze innerlijke dialogen, voor onze innerlijke binding. In de niet-fysieke wereld zijn we bij elkaar. Ik kan alleen nog een uitwisseling van liefde en waarheid laten plaatsvinden. In de fysieke wereld maken we geen deel uit van elkaars leven, op de enkele momenten na dat het innerlijk van Ramses de overhand neemt en hij mijn stem even wil horen om te checken of ik er nog ben. Blijkbaar is dat voldoende voor hem nu, een andere keuze wordt er niet gemaakt. Zolang de liefde voor el­kaar niet de allesoverheersende kracht in ieder van ons leven is, kan er ook geen vooruitgang geboekt worden en blijven we ronddobberen in onze individuele comfortzone. Het zij zo, ik kan niets anders doen dan dit accepteren. Ik weet dat deze goddelijke kracht te kostbaar is om verspild te worden. Dat is de bedoeling er niet van. Hij roept op tot inkeer.

“De mogelijkheden zijn bereikt. De tijd die nou verstrijkt zal hem doen beseffen dat hij zonder jullie liefde lijdt. Hij zal zich gaan verbinden, zodat de tijd veel eer­der en veel vlugger kan verstrijken. Dan heeft hij zijn ware inzichten bereikt en zo zal hij je weer hervinden.”

Wel voel ik nu hoe moe ik ben. Ik mag nu weer op krachten komen. Ik heb ook niet meer de behoefte om over hem te praten. Alles is gezegd en alles is geëvalueerd. De gesprekken die ik nu nog voer hebben met het thema tweelingzielen te maken algemeen, zijn naam wordt er niet meer bij genoemd. Dat hoeft niet meer. Time to move on, wat dat ook moge betekenen, maar ik sta open voor de hogere leiding in mij, waardoor nog regelmatig een of andere duiding mijn richting uit komt. Waar zal ik nu naar toe worden geleid? Ik zal alleen maar kunnen volgen, wat er ook gebeurt. Anne zag de verandering in mij en sprak uit hoe opgelucht ze was en blij dat ik die zware energieën eindelijk had kunnen omzetten.

Sleep, sleep tonight and may your dreams be realized. If the thunder cloud passes rain, so let it rain, rain down on him. So let it be. So let it be. U2 MLK

 

Een kijkje achter de sluier

“De wereld draait nog door terwijl je het fysiek contact met je tweelingziel ver­loor. Het lijkt voorbij, maar niets is minder waar. Jullie hebben nou een fase afge­rond waarin de beide delen moesten balanceren en waardoor er ook gezuiverd werd, zodat de nieuw hervonden kracht in en rondom jullie doorwerkt als een gezamenlijke macht. Het meeste werk gebeurt nog in de nacht. Dat verklaart bij jou nu de vermoeidheid.

Er volgen nieuwe ontwikkelingen, maar niet meer als voorheen. Alle stukken wor­den bij elkaar gebracht. Ook Ramses zet door, al denkt hij zelf dat hij zich vullen kan met alles waar hij nu mee speelt. Hij leeft volgens een lang vervlogen kroning. Hij wijzigt deze kracht.

Je zult nog van hem horen, maar in andere bewoording. Hij volgt de weg die hij heeft uitverkoren en hij strijdt nog met de liefdesmacht die hij dacht te hebben verloren. Die kracht wordt echter nu weer terug in zijn besef gebracht,zodat al zijn handelingen tot een halt worden geroepen. Dan volgt de fase van verdriet en van berouw, om verlost te worden van de kou, maar zover is het nou nog niet.

Alles is in aantocht. Alle zoethoudertjes houden meer en meer een confrontatie in met zijn eigen diep verdrongen en ferm afgesloten zicht. Het werkt niet meer zoals vooreer, dus blijft er onrust in hem wonen, maar dat voel jij nou niet meer. Hij moet er zelf doorheen gaan komen. Zijn ongenoegen wordt steeds groter en de chaos bouwt zich op. Dan richt hij zich weer tot zijn hoeder en opent hij zijn zicht op god. En daardoor ziet hij jou!

Dan begrijpt hij alles wat je hebt gezegd. Hij begrijpt zijn dwaalspoor, zijn frustra­tie en zijn verkeerd geuite macht. Dan kan hij gaan rouwen, omdat hij beseft, dat jij reeds zo dicht bij hem was. Hij mag zich herbevinden in zijn hartsgebied en van daaruit zal hij jou weer vinden, eerder niet!

Hij speelt zijn laatste kaarten uit. Hij huilt van binnen, heel erg zacht, omdat hij zelf niet had verwacht dat zoveel liefde hem bereiken kon. Hij toont zich nooit meer van dezelfde aard aan jou. Hij toont zich met een warme lach, zodra hij deze oude wereld uitbant en zich ook begeeft in de contreien die hem voeden in de geest.

Hij beleeft jou dag en nacht, ook al voel jij dat niet meer. Jij vervulde al die jaren voor hem de verhelderende rol. Een stimulans waardoor hij bij zijn werkelijke kern werd teruggebracht. Je toonde hem de lading van al hetgeen hij in zijn leven had ontgonnen. Jij bracht hem de benodigde prikkels over en dat koste zeer veel energie. Een zwaargewicht als Ramses kon alleen maar door zijn enige gelijke weer verbonden worden met zijn eigen liefdesmacht. Het kon niet zo maar iemand zijn. Je hebt die functie nu volbracht. Eerder kon je nog niet echt van zijn zijde wijken, dit vergde ook een fysieke overdracht. Nu dat hij deze bedoeling heeft begrepen, krijg jij weer ruimte voor jezelf. Je hoeft de lading in zijn leven niet meer te bele­ven, daardoor ben je wanhoopvrij.

Ramses moest in jou een opening creëren en de afspraak tussen jullie twee weer activeren. Jij moest tot bereidheid komen om alles wat aan dit moment vooraf ging vanuit je hart met hem te willen delen. Ook hij bracht de herinnering in jou van een diep verborgen kracht, die door angst en tegenstrijdigheden werd ver­drongen door je warme lach. De angst die lag in jou als vrouw, heeft hij opnieuw ontgonnen en naar de oppervlakte gebracht, opdat alle energie ervan zich terug naar de oorsprong kon begeven. Ook jij bent nu bevrijd van alle voorafgaande belevingen van een innerlijke strijd. De laatste restjes waren het nu nog. Vandaar dat jij nu deze blanco fase hebt betreden.

Er komt nu meer een eenheid in jullie samendracht. Alles is bewogen en volgt de weg zoals die wordt beoogd. Dit was jullie afspraak vanuit een eender zielenplan. En dit is hoe het kan verkeren als tweelingzielen elkander weer gevonden heb­ben, nadat ze zo lang op elkander hebben gewacht. Dan volgt er een hoger beeld en kan weer eenheid worden hervonden. Verbind je met de diepe waarheid. Er worden grote stukken energie omgezet voor jou, maar ook door jou en dat geldt hetzelfde voor Ramses!

Jullie krachten worden verder opgebouwd ten dienste van de mensen die nog rouwen om een niet vervulde liefdeskracht. Je kunt ze tonen dat ze het geloof mogen behouden in die warme overdracht. Ze zullen het in jullie liefde kunnen zien. Liefde keert echt weer! Terug in ieders hart. Niet als een beloning, maar als een verworvenheid van deze tijd.

Het is door liefde dat de mensheid bloeien mag en zo een einde maakt aan alle strijd die er al eeuwen woedde. Liefde opent nu de deur naar een uitgestrekt gebied, waar alles vanuit vrijheid wordt gedeeld en vanuit die puurheid wordt beleefd. Het is een zalving.

Het is belangrijk om ook aan te tonen: “waar ga je dan doorheen?”. Alles wordt gesteund door het goddelijke fenomeen, de goddelijke kracht die je brengt waar je moet wezen voor het allerhoogste goed.

Dus lieve mensen, goddelijke mannen en goddelijke vrouwen, vrees jullie eigen krachten nu niet meer en weerleg de rollen die jullie vanuit een oud systeem heb­ben gespeeld. Die rollen functioneren nu niet meer. Het vrouw zijn omhelst zoveel meer, net zoals het man zijn! Stap uit jullie rollen en verdraag de nieuwe liefde­slaag die er voor een ieder is begonnen. Hou je aan het mooiste beeld der liefde vast en kies voor de vervulling. Dan is alles wat er voor je wacht, de belevenis van deze energie die alles in je leven tillen kan tot de meest belovende kracht: jezelf zijn en mogen delen met de wereld wat jou hier op aarde bracht. We staan er sa­men sterk voor! Laat de energie maar samenkomen!”

Je hoeft alleen maar te weten…

 

Gisteren stuurde hij me na bijna drie maanden weer een berichtje:

“Sorry dat ik het vraag, maar heb jij vanochtend gebeld met privénummer en op­gehangen?”

Verbazing van mijn kant. Het gekke was dat diezelfde ochtend bij mij ook de tele­foon had gerinkeld, maar er werd direct neergelegd. Ik dacht dat het Ramses was. Dit bericht bereikte mij, terwijl ik aan het scripten was over de betekenis van tweeling­zielen en de liefde die wij delen. Ik schreef over de verhoogde frequenties en Ramses reikte even uit naar mij. Heel even, het was zo weer voorbij.

“Nee, ik heb je beloofd om je met rust te laten.”

Stilte.

Diep van binnen voel ik hem die liefde aanroepen. Ergens heel ver weg. Hij reikt naar me uit, maar stelt zichzelf nog bedekt op, ergens half verscholen in het don­ker. Ik zal voelen als hij zijn eigen licht betreden heeft. Weet dat ik het voelen zal!

Lieve Ramses,

Misschien heb je mij al die tijd verkeerd begrepen en voelde je een afwijzing van mij, maar je hoeft alleen maar te weten:

dat ik zielsveel van je hou!

Zodra dit besef daadwerkelijk tot jou doordringt,

Ben je vrij van alles dat macht over jou heeft,

maar zolang er nog handelingen plaatsvinden die los staan van jouw gevoel voor mij

is er de afstand in de fysieke wereld.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten